Τριάντα τρία χρόνια μετά την ίδρυση της Πολιτικής Άνοιξης (Ιούνιος 1993), το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό της χώρας βρίσκεται προ των πυλών μιας νέας, δομικής αναδιάταξης.
Ο Αντώνης Σαμαράς φέρεται ειλημμένης απόφασης να προχωρήσει στην ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα, καθώς, σύμφωνα με το περιβάλλον του, θεωρεί ότι η τρέχουσα κυβερνητική παράταξη έχει υποστεί ιδεολογική μετάλλαξη, υιοθετώντας μια «ποταμίσια ιδεολογία του ό,τι να ‘ναι». Το πρώτο, ηχηρό «νεύμα» αυτής της κίνησης αναμένεται σήμερα (Παρασκευή) στις 19:00, κατά τη διάρκεια ανοιχτής ομιλίας του στο επιμελητήριο Ηρακλείου, σε εκδήλωση του think tank «Νόημα-Κρήτη».
Η κίνηση αυτή δεν περιγράφεται από τους συνομιλητές του ως μια αντίδραση «εκδίκησης», αλλά ως ένας υπολογισμένος, στρατηγικός ελιγμός. Ο αντικειμενικός σκοπός του Μεσσήνιου πολιτικού δεν είναι απλώς η καταγραφή ενός ποσοστού διαμαρτυρίας, αλλά η ανάδειξή του σε απόλυτο «καταλύτη» των μετεκλογικών εξελίξεων.
Στα επιτελεία των εμπλεκόμενων πλευρών αναλύεται εκτενώς το σενάριο μιας εξαιρετικά δύσκολης εκλογικής βραδιάς για το κυβερνών κόμμα. Εάν η πρώτη κάλπη καταγράψει υψηλά ποσοστά τιμωρητικής ψήφου, ρίχνοντας τη Νέα Δημοκρατία στη ζώνη του 24-25%, το πολιτικό σκηνικό θα αποσταθεροποιηθεί. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον ραγδαίων εξελίξεων, το νέο κόμμα Σαμαρά θα μπορούσε να λειτουργήσει ως πυλώνας για μια κυβέρνηση συνεργασίας, θέτοντας ωστόσο ως απαράβατο όρο την αλλαγή ηγεσίας στην κεντροδεξιά. Άλλωστε, όπως σημειώνουν στελέχη της επιρροής του, το νέο σχήμα θα είναι «ανταγωνιστικό, αλλά όχι εχθρικό προς την παράταξη ως παράταξη».
Η ανάπτυξη των δυνάμεων: «Βαριά» ψηφοδέλτια και Καραμανλικοί
Σε επίπεδο τακτικής οργάνωσης, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η στελέχωση των ψηφοδελτίων ανά την επικράτεια προχωρά με ταχείς ρυθμούς. Εδώ εντοπίζεται και η βασική ειδοποιός διαφορά με τα υφιστάμενα κόμματα στα δεξιά του πολιτικού φάσματος (π.χ. Ελληνική Λύση, Νίκη), τα οποία βασίζονται αποκλειστικά στην αναγνωρισιμότητα των αρχηγών τους.
Η στρατηγική Σαμαρά προβλέπει την τοποθέτηση τουλάχιστον δύο ισχυρών, προβεβλημένων στελεχών σε κάθε εκλογική περιφέρεια. Οι ψηφοφόροι δεν θα επιλέγουν μόνο με βάση το κεντρικό πρόσωπο, αλλά θα συσπειρώνονται γύρω από τοπικούς παράγοντες με ισχυρά ερείσματα. Εκτιμάται ότι αυτή η τακτική μπορεί από μόνη της να εξασφαλίσει μια βάση εκκίνησης της τάξης του 3%.
Στον επιχειρησιακό πυρήνα του νέου φορέα εντάσσονται στελέχη που υπηρέτησαν στην κυβέρνηση Σαμαρά, πρώην βουλευτές που αναζητούν την πολιτική τους επάνοδο, αλλά και πρόσωπα που ανήκουν στη λεγόμενη «καραμανλική» πτέρυγα. Αυτή η συμμαχία δυνάμεων δημιουργεί ισχυρά προγεφυρώματα: πέραν της παραδοσιακής κυριαρχίας στην Πελοπόννησο, στήνονται οργανωμένοι πυρήνες στην Αττική και την Κεντρική Ελλάδα, ενώ η συνδρομή των «καραμανλικών» αναμένεται να αποδειχθεί καθοριστική για τη διάρρηξη της εκλογικής βάσης στη Βόρεια Ελλάδα.
Οι στόχοι και τα ποσοστά στο πεδίο
Η δεξαμενή ψηφοφόρων στην οποία στοχεύει το νέο εγχείρημα χωρίζεται σε δύο καθαρά μέτωπα:
Το συμπαγές 20% που καταγράφεται ιδεολογικά στα δεξιά του κυβερνώντος κόμματος, το οποίο ο πρώην πρωθυπουργός φιλοδοξεί να ενοποιήσει υπό τη δική του πολιτική ομπρέλα.
Τον ρευστό όγκο του 10%, ο οποίος αποτελείται από ψηφοφόρους που έχουν αποστασιοποιηθεί από την κυβερνητική παράταξη και βρίσκονται προς το παρόν σε καθεστώς πολιτικής αναμονής («ελευθέρας βοσκής»).
Με βάση αυτά τα δεδομένα, το επιτελείο του Αντώνη Σαμαρά θεωρεί απολύτως ρεαλιστική την επίτευξη ενός ποσοστού της τάξης του 8% έως 10% στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση. Αν αυτό επιβεβαιωθεί στο πεδίο, η ισορροπία δυνάμεων στο πολιτικό σύστημα θα αλλάξει βίαια, αναγκάζοντας όλους τους παίκτες να αναπροσαρμόσουν πλήρως τις στρατηγικές τους.
