Είναι γνωστό ότι η Τουρκία επιχειρεί να κλείσει την πληγή του PKK και τυχόν δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους μελλοντικά , αφού αυτό θα συνεπαγόταν απώλεια επαρχιών  της ΝΑ Τουρκίας, όπου στην  συντριπτική πλειοψηφία τους διαβιούν Κούρδοι.

Η αυτοδιάλυση του PKK

Το PKK από την πλευρά του ανακοίνωσε τον Οκτώβριο του 2025 ότι αποσύρει τους μαχητές του από την Τουρκία προς το βόρειο Ιράκ και αργότερα δήλωσε ότι διαλύθηκε, κατόπιν διαγγέλματος του φυλακισμένου ηγέτη του Οτσαλάν.

Στα τέλη του 2025, το PKK δήλωσε ότι είχε αποχωρήσει από τη συνοριακή περιοχή Ζαπ (Zap), στο βόρειο Ιράκ.

Χαστούκι-σοκ σε Άγκυρα και Βεγγάζη! Ομόφωνο "άκυρο" από ΕΕ και Αίγυπτο για το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο

 Η Άγκυρα υποστήριξε στη συνέχεια  ότι το PKK έπρεπε να αφοπλιστεί πλήρως προτού θεσπιστούν νόμοι για την προστασία ή την ενσωμάτωση των πρώην μαχητών.

Από την πλευρά τους, οι ηγέτες του PKK δήλωσαν ότι η οργάνωση είχε «εκπληρώσει το μέρος που της αναλογούσε, ξεπερνώντας μάλιστα τις προσδοκίες».

Ωστόσο, η ειρηνευτική διαδικασία είχε περιέλθει σε τέλμα έως τον Μάιο του 2026, καθώς η Άγκυρα επέμενε σε πλήρη αφοπλισμό πριν από την παροχή νομικών εγγυήσεων, ενώ  ένας σχετικός νόμος τέθηκε σε ισχύ από την Τουρκία τον Αύγουστο του 2026.

Οι Κούρδοι μαχητές του PKK  θα ενταχθούν στο  PJAK που μάχεται κατά του Ιράν;

Ορισμένοι παρατηρητές εκτιμούν ότι οι αποστρατευμένοι μαχητές του PKK ενδέχεται να ενταχθούν στην ιρανική κουρδική οργάνωση PJAK —η οποία ευθύνεται για τις περισσότερες επιθέσεις της ιρανικής κουρδικής αντιπολίτευσης από το 2014 και έχει αρνηθεί να αφοπλιστεί— ενισχύοντας ενδεχομένως την εξέγερση κατά της Τεχεράνης, σε μια συγκυρία κατά την οποία το Ιράν εξαπολύει πλήγματα σε εδάφη των Κούρδων του Ιράκ.

Μια τέτοια εξέλιξη θα ασκούσε πίεση στην Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν, θα περιέπλεκε τις προσπάθειες της Βαγδάτης για τον έλεγχο των πολιτοφυλακών και των συνόρων, θα έθετε σε κίνδυνο την ειρηνευτική διαδικασία της Τουρκίας και θα ανάγκαζε τις Ηνωμένες Πολιτείες να επιλέξουν μεταξύ της υποστήριξης των κουρδικών ενεργειών κατά του Ιράν και της διατήρησης των σχέσεων με την Τουρκία, σύμμαχό τους στο ΝΑΤΟ.

Άνδρας των ΜΑΤ στην Ομόνοια πέταξε κρότου-λάμψης μέσα στο Μετρό και αποχαιρέτησε ειρωνικά τους πολίτες (βίντεο)

Τον Αύγουστο μετά την ανακοίνωση της διάλυσης του PKK, ορισμένοι παρατηρητές ανέμεναν ότι κάποιοι από τους μαχητές του ενδέχεται να μετακινηθούν στο ιρανικό παρακλάδι του, το PJAK (Partiya Jiyana Azad a Kurdistanê – Κόμμα Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν). 

Το PJAK προέβη σε αντιφατικές δηλώσεις: από τη μία πλευρά εξήρε την απόφαση του PKK, αναφέροντας ότι «αυτός είναι ο σωστός δρόμος...», ενώ μία εβδομάδα αργότερα δήλωσε ότι η οργάνωση «ούτε θα καταθέσει τα όπλα ούτε θα διαλυθεί».

Το PJAK

Το PJAK αποτελεί ήδη την πιο δραστήρια ιρανική κουρδική οργάνωση, ευθυνόμενο για περίπου το 70% των επιβεβαιωμένων επιθέσεων από ιρανικές κουρδικές αντιπολιτευόμενες ομάδες από το 2014, παρά το γεγονός ότι το PJAK και το Ιράν είχαν συμφωνήσει σε κατάπαυση του πυρός το 2011. Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2026, ένοπλες κουρδικές ομάδες επιχείρησαν να εισέλθουν στο Ιράν από το Ιράκ.

Ο «Συνασπισμός Πολιτικών Δυνάμεων του Ιρανικού Κουρδιστάν» φέρεται να διαθέτει από 2.500 έως 10.000 ελαφρά οπλισμένους μαχητές, επομένως τυχόν ενισχύσεις θα μπορούσαν να παίξουν σημαντικό ρόλο.

Παρόλα αυτά, οι ομάδες αυτές ενδέχεται να έχουν περιορισμένη ικανότητα να ανατρέψουν το ιρανικό καθεστώς από μόνες τους, εν μέρει λόγω των ρήξεων μεταξύ αριστερών οργανώσεων —όπως το PJAK— και εθνικιστικών οργανώσεων —όπως το Δημοκρατικό Κόρμα του Κουρδιστάν του Ιράν—, καθώς και μεταξύ ομάδων που συνδέονται με διαφορετικά ιρακινά κουρδικά πολιτικά κόμματα.

Τον Απρίλιο του 2026, ο Τραμπ παραδέχθηκε ότι οι ΗΠΑ απέστειλαν όπλα σε Ιρανούς διαδηλωτές μέσω των Κούρδων, οι οποίοι ωστόσο τα κράτησαν για δική τους χρήση.

Το μεγάλο σαμποτάζ του Ερντογάν! Χρησιμοποιεί τη Λιβύη για να πετάξει έξω τη Chevron και την Ελλάδα από το Αιγαίο και τη Μεσόγειο

Οι Κούρδοι διέψευσαν κατηγορηματικά τον ισχυρισμό του Τραμπ, αλλά το Ιράν θα εκλάβει το γεγονός αυτό ως περαιτέρω απόδειξη κουρδικής αθέτησης εμπιστοσύνης —το CNN ανέφερε τον Μάρτιο του 2026 ότι η CIA συνεργαζόταν με ιρανικές κουρδικές ομάδες για την «πυροδότηση εξέγερσης»— καθώς και ως απόδειξη της ανικανότητας της Βαγδάτης να ελέγξει τα σύνορά της.

Ορισμένοι μαχητές που αποστρατεύτηκαν ενδέχεται να επιστρέψουν στην Τουρκία ως πολίτες, ενώ άλλοι ίσως επιλέξουν να συνεχίσουν τον αγώνα, συμμετέχοντας σε μια εκστρατεία κατά του Ιράν.

Εάν οι κουρδικές δυνάμεις πάρουν τα όπλα εναντίον της Τεχεράνης, αυτό θα έχει επιπτώσεις να αποσταθεροποιήσουν το τρίγωνο Ιράν-Ιράκ-Τουρκίας. 

Το κόστος  σε τέτοια περίπτωση δεν θα κατανεμηθεί ισότιμα.

Η στάση των ΗΠΑ

Οι ΗΠΑ  από την πλευρά τους θα βρεθούν μπροστά σε ένα δίλημμα,να χρησιμοποιήσουν τις κουρδικές ομάδες εναντίον του Ιράν ή να αποξενώσουν την Τουρκία, σύμμαχο στο ΝΑΤΟ.

Οι μακροχρόνιες διαφορές με την Τεχεράνη, σε συνδυασμό με την πίεση από το Ισραήλ, είναι πιθανό να οδηγήσουν την Ουάσιγκτον στο να υποβαθμίσει τις ανησυχίες της Άγκυρας.

Το πρακτορείο Reuters ανέφερε τον Μάρτιο του 2026 ότι ιρανικές κουρδικές ομάδες, με έδρα το Ιρακινό Κουρδιστάν είχαν συζητήσει με τις Ηνωμένες Πολιτείες το ενδεχόμενο στρατιωτικής δράσης κατά του Ιράν —συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων εναντίον ιρανικών δυνάμεων ασφαλείας στο δυτικό Ιράν— κατά τη διάρκεια ενός αμερικανο-ισραηλινού πολέμου.

Ωστόσο, η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα, αφού το PKK έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική οργάνωση από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Συνεπώς, η υποστήριξη μιας στρατιωτικής δομής που περιλαμβάνει πρώην μέλη του PKK θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρές νομικές και πολιτικές επιπλοκές. Παρόλα αυτά, η Ουάσιγκτον ενδέχεται να προχωρήσει παρά τα εμπόδια αυτά, εάν κρίνει ότι μια τέτοια κίνηση θα δώσει οριστική λύση στις μακροχρόνιες διαφορές της με την Τεχεράνη.

Η ζημιά δεν θα περιοριστεί εντός του τριγώνου Ιράν-Ιράκ-Τουρκίας

Προηγούμενες επιθέσεις του PJAK συνέπεσαν χρονικά με ιρανικές επιχειρήσεις καταστολής στις κουρδικές επαρχίες, καθώς και με μετακινήσεις προσφύγων και μαχητών.

Οι μαχητές που αποχωρούν από την Τουρκία ενδέχεται να συναντήσουν εναπομείναντες πυρήνες του Ισλαμικού Κράτους, μονάδες των ιρακινών Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης ή συριακές κουρδικές ομάδες – οντότητες που θα μπορούσαν, η καθεμία, να μετατρέψουν ένα μεμονωμένο συνοριακό επεισόδιο σε μια ευρύτερη σύγκρουση.

Το πιθανότερο σενάριο είναι μια περαιτέρω περιφερειακή κλιμάκωση, παρά κάποιο αποφασιστικό στρατιωτικό κέρδος, με τους αμάχους στην Περιφέρεια του Κουρδιστάν και σε άλλες παραμεθόριες περιοχές του Ιράκ να επωμίζονται το μεγαλύτερο μέρος του κόστους.