Λίγες ημέρες μετά την πρεμιέρα της, η νέα κινηματογραφική μεταφορά της «Οδύσσειας» από τον Κρίστοφερ Νόλαν βρίσκεται στο επίκεντρο έντονης κριτικής, με το βρετανικό περιοδικό The Economist να τη χαρακτηρίζει «πολύ ανόητη προσαρμογή» του ομηρικού έπους.

Σε άρθρο με τίτλο «A very silly adaptation of “The Odyssey”», το οποίο δημοσιεύθηκε στις 15 Ιουλίου, το περιοδικό υποστηρίζει ότι η ταινία αποτελεί περισσότερο αντανάκλαση της σημερινής δυτικής κοινωνίας παρά της αρχαίας Ελλάδας.

Από τις αντιδράσεις πριν από την πρεμιέρα…

Το Economist σημειώνει ότι η ταινία προκάλεσε αντιπαραθέσεις ακόμη και πριν από την κυκλοφορία της.

Όπως αναφέρει, αντικείμενο συζήτησης έγιναν μεταξύ άλλων η επιλογή της ηθοποιού που υποδύεται την Ελένη, τα κοστούμια, η αισθητική της πανοπλίας των πολεμιστών, αλλά και ο σύγχρονος τρόπος ομιλίας των χαρακτήρων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Τηλέμαχο που αποκαλεί τον Οδυσσέα «Dad».

«Περισσότερο σύγχρονη Δύση παρά αρχαία Ελλάδα»

Η κριτική υποστηρίζει ότι ο Nolan μεταμορφώνει τον Οδυσσέα από έναν σύνθετο και ατελή ήρωα της αρχαιότητας σε έναν σύγχρονο, ηθικά εξιδανικευμένο πρωταγωνιστή.

Κατά το περιοδικό, οι αδυναμίες του ήρωα αποδίδονται είτε σε χρήση ουσιών είτε σε στοιχεία που παραπέμπουν σε μετατραυματικό στρες, αλλοιώνοντας τον χαρακτήρα του όπως παρουσιάζεται στο ομηρικό έπος.

Επικρίσεις και για την αισθητική

Το Economist ασκεί έντονη κριτική και στην εικαστική προσέγγιση της ταινίας, υποστηρίζοντας ότι οι στρατιώτες θυμίζουν περισσότερο χαρακτήρες από παιχνίδια φαντασίας παρά αρχαίους πολεμιστές, ενώ τα ανάκτορα μοιάζουν περισσότερο με πολυτελή ξενοδοχεία παρά με μυκηναϊκά βασίλεια.

Ανάλογη είναι η κριτική και για τις σκηνές με την Καλυψώ, όπου, σύμφωνα με τον αρθρογράφο,  η εξορία του Οδυσσέα αποδίδεται περισσότερο ως ειδυλλιακές διακοπές παρά ως μακρόχρονη δοκιμασία.

Το άρθρο κλείνει με την αιχμηρή παρατήρηση ότι «όσο λιγότερα ειπωθούν για τον Κύκλωπα, τόσο το καλύτερο».

«Κάθε διασκευή είναι καθρέφτης της εποχής της»

Καταλήγοντας, το Economist υποστηρίζει ότι κάθε κινηματογραφική μεταφορά ενός αρχαίου έργου αντανακλά αναπόφευκτα την εποχή στην οποία δημιουργείται.

Στην περίπτωση της «Οδύσσειας» του Nolan, το περιοδικό εκτιμά ότι η ταινία εγκλωβίζεται στις σύγχρονες πολιτισμικές και ιδεολογικές συζητήσεις, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται από το πνεύμα του ομηρικού έργου και να λειτουργεί περισσότερο ως «καθρέφτης» της σημερινής Δύσης παρά ως πιστή μεταφορά του αρχαίου έπους.