Η ανάλυση της εφημερίδας The Wall Street Journal αναδεικνύει ότι η στρατιωτική σύγκρουση με το Ιράν, κατέδειξε στους συμμάχους τα σαφή «όρια της σκληρής ισχύος» (limits of hard power) των ΗΠΑ, καθώς οι μαζικοί αεροπορικοί βομβαρδισμοί απέτυχαν να κάμψουν οριστικά την ιρανική αντίσταση ή να διασφαλίσουν την παγκόσμια ναυσιπλοΐα.

Παρά την τεχνολογική υπεροχή της Ουάσιγκτον, η ασύμμετρη στρατηγική της Τεχεράνης προκάλεσε σοβαρά πλήγματα, αναγκάζοντας την αμερικανική κυβέρνηση να στραφεί από τα όπλα στον οικονομικό αποκλεισμό.

Ωστόσο, ο Λευκός Οίκος αρνείται ότι ο αμερικανικός στρατός έχει έλλειψη πυρομαχικών. Σύμφωνα με εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων, οι ΗΠΑ δαπάνησαν περίπου το ήμισυ του προπολεμικού αποθέματός τους σε πυραύλους αναχαίτισης Patriot και Thaad, καθώς και το ένα τρίτο του πυραυλικού οπλοστασίου Tomahawk και JASSM, στη Μέση Ανατολή.

Αξιωματούχοι από άλλες χώρες σημειώνουν «βιομηχανική παρακμή, στρατηγική ασυνέπεια και πολιτική δυσλειτουργία» στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η μεγάλη κατανάλωση πυρομαχικών υψηλής τεχνολογίας άφησε κενά στα αμερικανικά οπλοστάσια. Χρόνος αναπλήρωσης: Απαιτούνται χρόνια για να παραχθούν και να αντικατασταθούν οι κρίσιμοι πύραυλοι αναχαίτισης. Ανησυχία συμμάχων: Οι διεθνείς εταίροι βλέπουν τα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος και ανησυχούν για την αποτροπή μελλοντικών απειλών σε Ευρώπη και Ασία.

Κύρια Συμπεράσματα της WSJ

Αποτυχία των αεροπορικών επιδρομών: Παρά τα χιλιάδες πλήγματα των ΗΠΑ και του Ισραήλ που κατέστρεψαν στρατιωτικές υποδομές, οι ιρανικές δυνάμεις δεν εξουδετερώθηκαν πλήρως. 

Τρωτότητα των αμυντικών συστημάτων: Οι εξελιγμένοι βαλλιστικοί πύραυλοι του Ιράν κατάφεραν να πλήξουν αμερικανικές βάσεις στον Κόλπο και την Ιορδανία, αποδεικνύοντας ότι η παραδοσιακή αντιπυραυλική άμυνα των ΗΠΑ έχει δομικά όρια. 

 Οικονομικό αδιέξοδο: Η Τεχεράνη χρησιμοποίησε ως μοχλό πίεσης το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, εκτινάσσοντας την τιμή του πετρελαίου πάνω από τα 100 δολάρια και πλήττοντας την παγκόσμια οικονομία. 

Η ανθεκτικότητα του Ιράν: Οι σκληροπυρηνικοί ηγέτες του Ιράν εκμεταλλεύτηκαν τις διπλωματικές παύσεις για να αναδιοργανωθούν, επιδεικνύοντας πολύ υψηλότερο όριο ανοχής στον πόνο από αυτό που υπολόγιζε το Πεντάγωνο.

Καθώς η στρατιωτική οδός αποδείχθηκε ανεπαρκής για την επίτευξη αλλαγής καθεστώτος ή τον πλήρη έλεγχο των θαλάσσιων διόδων, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ στράφηκε σε έναν ασφυκτικό ναυτικό αποκλεισμό. Σύμφωνα με αναφορές της The Wall Street Journal, αυτός ο οικονομικός αποκλεισμός («Economic D-Day») στερεί από το Ιράν κρίσιμους πόρους και αποδεικνύεται τελικά πιο αποτελεσματικός στην πίεση της ιρανικής ηγεσίας από ό,τι οι προηγούμενες 40 ημέρες ανοιχτού πολέμου.