Την ώρα που ο γεωπολιτικός χάρτης της Μέσης Ανατολής επανασχεδιάζεται βίαια, η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με τη δική της στρατηγική γύμνια.
Η Άγκυρα, η οποία επί χρόνια καλλιεργούσε το αφήγημα της περιφερειακής υπερδύναμης, αποδεικνύεται στην πράξη ανήμπορη να προστατεύσει τον ίδιο της τον εναέριο χώρο χωρίς την άμεση συνδρομή του ΝΑΤΟ.
Έχοντας δεχθεί για τέταρτη φορά ιρανικά πυραυλικά πλήγματα στο έδαφός της, η τουρκική ηγεσία επιλέγει τη γνώριμη οδό της φυγής προς τα εμπρός: διοχετεύει τον εκνευρισμό και τον πανικό της προς τη Λευκωσία και την Αθήνα.
Το αφήγημα της συνωμοσίας και η κατάρρευση της αεράμυνας
Η προφανής αδυναμία των τουρκικών οπλικών συστημάτων να αναχαιτίσουν αυτόνομα τους βαλλιστικούς πυραύλους έχει πυροδοτήσει μια άνευ προηγουμένου παραφιλολογία στα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης της γείτονος. Στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν το απόλυτο επιχειρησιακό αδιέξοδο, βλέπουν πράκτορες της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών πίσω από τις εκτοξεύσεις.
Η ευρωπαϊκή ασπίδα στην Κύπρο και ο εφιάλτης της Άγκυρας
Την ίδια στιγμή, το πραγματικό άγχος της Άγκυρας κρύβεται στην Ανατολική Μεσόγειο. Η επιθετική ρητορική των τουρκικών ΜΜΕ στρέφεται κατά της Κύπρου, στοχοποιώντας τη νόμιμη, κυριαρχική και απολύτως επιβεβλημένη συγκέντρωση δυτικών ναυτικών δυνάμεων στην περιοχή.
Η παρουσία κορυφαίων μονάδων, όπως το γαλλικό πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle, μαζί με ισχυρές βρετανικές δυνάμεις, μετατρέπει την Κυπριακή Δημοκρατία σε ένα απόρθητο ευρωπαϊκό προπύργιο. Ο πανικός του τουρκικού κατεστημένου είναι διάχυτος, καθώς βλέπει τα όποια επεκτατικά σχέδια στην περιοχή να συνθλίβονται πάνω σε μια αρραγή δυτική στρατιωτική συμμαχία που λειτουργεί αποτρεπτικά.
Η θωράκιση του ελληνισμού και η ώρα της αλήθειας
Η τουρκική διπλωματία επιχειρεί πλέον να βαφτίσει τη στρατηγική αναβάθμιση της Λευκωσίας ως δήθεν «εκμετάλλευση» της τρέχουσας κρίσης. Αδυνατεί να χωνέψει πως η Ελλάδα και η Κύπρος θωρακίζονται μεθοδικά και αποτελεσματικά με υπερσύγχρονα μέσα, όπως οι φρεγάτες Belharra και τα μαχητικά F-16, δημιουργώντας ένα τείχος ασφαλείας απέναντι σε κάθε αναθεωρητισμό.
Η Αθήνα και η Λευκωσία αξιοποιούν ορθολογικά και με ψυχραιμία την τρέχουσα γεωπολιτική συγκυρία, όχι μόνο για να ενισχύσουν την αποτροπή τους, αλλά και για να αναδείξουν διεθνώς το μείζον ζήτημα της παράνομης κατοχής. Η ανάγκη αποχώρησης των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων από το νησί καθίσταται πιο επίκαιρη από ποτέ, σε μια περίοδο που η Δύση αναζητά σταθερότητα και αξιόπιστους δημοκρατικούς πυλώνες.
Παρά τις κραυγές της τουρκικής προπαγάνδας, που προσπαθεί να αποποιηθεί τις ευθύνες της για την περιφερειακή αποσταθεροποίηση βαφτίζοντας τις αποτυχίες της «ψυχολογικό πόλεμο», τα δεδομένα μιλούν από μόνα τους.
Η Κύπρος αναδεικνύεται σε κρίσιμο γεωστρατηγικό κόμβο της Ευρώπης, αφήνοντας την Τουρκία στο περιθώριο των εξελίξεων, εγκλωβισμένη στις δικές της αντιφάσεις και ανήμπορη να αναχαιτίσει τους πυραύλους πάνω από τα ίδια της τα κεφάλια.
