Παρά τις κυρώσεις-μαμούθ, τις εσωτερικές αναταράξεις και τον ανοιχτό πόλεμο νεύρων, η Τεχεράνη δείχνει μια ανθεκτικότητα που προκαλεί πονοκέφαλο στην Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ.Η αντοχή του Ιράν αλλάζει όλα τα δεδομένα στη Μέση Ανατολή και κάνει τη διπλωματία πιο απαραίτητη από ποτέ, αφού η στρατιωτική λύση φαίνεται να οδηγεί σε ένα ατέρμονο λουτρό αίματος.
Ο Άλαστερ Κρουκ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου: Το Ιράν δεν είναι η χώρα που νομίζετε. Η πεποίθηση ότι οι κυρώσεις ή οι στρατιωτικοί βομβαρδισμοί θα φέρουν τη διάλυση του καθεστώτος δεν είναι απλώς λάθος, είναι μια επικίνδυνη στρατηγική τύφλωση.
Ενώ όλος ο κόσμος περιμένει να δει το Ιράν να λυγίζει κάτω από το βάρος των κυρώσεων και των επιθέσεων, όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή και περίπλοκη από τους τίτλους των ειδήσεων.
Τους τελευταίους μήνες, το αφήγημα μιας επικείμενης κατάρρευσης του Ιράν κυριαρχεί στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Όμως, η πραγματικότητα στο πεδίο στέλνει ένα εντελώς διαφορετικό μήνυμα. Παρά τις κυρώσεις-στραγγαλισμό, τις εσωτερικές αναταράξεις και τον ανοιχτό πόλεμο με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, η Τεχεράνη αποδεικνύεται ένας «σκληρός καρύδι» που αψηφά τις προβλέψεις για εσωτερική διάλυση.
Το Ιράν δεν είναι μια χώρα που ανακάλυψε τώρα τις κυρώσεις ζει με αυτές εδώ και δεκαετίες.Η Τεχεράνη έχει στήσει έναν αόρατο ιστό εξαγωγών πετρελαίου, κυρίως προς την Ασία, που κρατά τις «μηχανές» της χώρας ζωντανές.
Οι Ιρανοί, ανεξάρτητα από τις εσωτερικές τους διαφωνίες, διαθέτουν έναν βαθύ εθνικισμό. Όταν νιώθουν ότι η χώρα τους απειλείται με ταπείνωση, η κοινωνία και το σύστημα εξουσίας γίνονται μια γροθιά. Ο Κρουκ προειδοποιεί ότι η Δύση υποτιμά το «DNA επιβίωσης» ενός έθνους με ιστορία χιλιάδων ετών.
Σύμφωνα με τον Κρουκ, το Ιράν δεν είναι ένας απομονωμένος παίκτης. Έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν στρατηγικό ιστό από τον Λίβανο και τη Συρία μέχρι την Υεμένη και το Ιράκ. Αυτό το δίκτυο λειτουργεί ως στρατηγικό βάθος: Αν το Ιράν δεχτεί επίθεση, ολόκληρη η Μέση Ανατολή θα τυλιχτεί στις φλόγες, καθιστώντας το κόστος για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ μη διαχειρίσιμο.
Ο Κρουκ αναλύει πως το Ιράν κρατάει το «όπλο» της παγκόσμιας οικονομίας. Το κλείσιμο των Στενών δεν είναι απλώς μια στρατιωτική κίνηση, είναι μια οικονομική πυρηνική βόμβα. Η Τεχεράνη ξέρει ότι αν την σπρώξουν στο χείλος του γκρεμού, έχει τη δύναμη να παρασύρει μαζί της ολόκληρο το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, προκαλώντας μια κρίση που θα κάνει το 2008 να μοιάζει με απλό πταίσμα.
Η αναγκαστική αυτάρκεια οδήγησε στη δημιουργία μιας εγχώριας βιομηχανίας που καλύπτει τις βασικές ανάγκες, ελαττώνοντας την εξάρτηση από τις εισαγωγές που προσπαθεί να κόψει η Δύση.
Η στρατηγική συμμαχία με τη Ρωσία και την Κίνα λειτουργεί ως «σωσίβιο» αλλά και ως «ασπίδα».
Τεχνολογική Ανταλλαγή: Από τα drones μέχρι τα πυραυλικά συστήματα, η συνεργασία με τη Μόσχα έχει αναβαθμίσει την αποτρεπτική ισχύ της Τεχεράνης.
Κινεζικές Επενδύσεις: Το Πεκίνο συνεχίζει να αγοράζει ενέργεια, προσφέροντας στην ιρανική οικονομία την απαραίτητη ρευστότητα για να αποφύγει τη χρεοκοπία.
Η συνοχή του καθεστώτος και η στρατιωτική Ισχύς
Αντίθετα με τις προσδοκίες για πραξικόπημα ή εξέγερση, η πίεση φαίνεται να συσπειρώνει τον σκληρό πυρήνα του συστήματος. Οι Φρουροί της Επανάστασης ελέγχουν πλέον το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας, κάνοντας κάθε προσπάθεια ανατροπής από έξω να μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Η στρατιωτική ετοιμότητα στα Στενά του Ορμούζ και η ικανότητα να πλήττουν στόχους σε όλη τη Μέση Ανατολή καθιστούν το κόστος μιας «κατάρρευσης» απαγορευτικό για τους εχθρούς τους.
Η υποτίμηση του αντιπάλου είναι το μεγαλύτερο σφάλμα στη γεωπολιτική σκακιέρα. Το Ιράν δεν είναι μια «χάρτινη τίγρη». Είναι μια περιφερειακή δύναμη με βαθιές ρίζες, τεράστια ιστορική μνήμη και μια ηγεσία που έχει μάθει να επιβιώνει στο χείλος του γκρεμού. Η ελπίδα ότι θα καταρρεύσει «από μόνο του» φαίνεται πως είναι περισσότερο επιθυμία παρά πραγματικότητα.
