Το σημερινό Υπουργικό Συμβούλιο έχει έναν σαφή, διττό χαρακτήρα, όπου η εσωτερική οικονομία συναντά την ωμή γεωπολιτική πραγματικότητα. Στο επίκεντρο βρίσκεται η πολυαναμενόμενη ανακοίνωση για τον νέο κατώτατο μισθό από τους υπουργούς Νίκη Κεραμέως και Κυριάκο Πιερρακάκη. Η αύξηση, η οποία αναμένεται να κλειδώσει στην περιοχή των 920 με 930 ευρώ (από τα 880 ευρώ σήμερα), αποτελεί το έκτο διαδοχικό βήμα προς τον κυβερνητικό στόχο των 950 ευρώ.
Πρακτικά, πρόκειται για μια κίνηση που συμπαρασύρει θετικά σειρά επιδομάτων —όπως της ανεργίας, της μητρότητας και τις τριετίες— ενώ παράλληλα αναπροσαρμόζει προς τα πάνω και τις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων. Ωστόσο, η στεγνή ανάγνωση των αριθμών δεν αρκεί. Η αύξηση αυτή, καλείται να λειτουργήσει ως ασπιρίνη απέναντι σε έναν επίμονο πληθωρισμό απληστίας και σε ένα αυξημένο κόστος διαβίωσης που έχει γονατίσει τη μέση ελληνική οικογένεια. Το Μαξίμου το γνωρίζει καλά αυτό και, ακριβώς εδώ, υπεισέρχεται η δεύτερη ανάγνωση της σημερινής συνεδρίασης.
Η Επίκληση της Απειλής: Όταν η Άμυνα Γίνεται Πολιτικό Επιχείρημα
Στην εισήγησή του, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέγει να συνδέσει άρρηκτα τη δημοσιονομική πολιτική με την εθνική επιβίωση. Η αναφορά του στις εξαιρετικά ταραγμένες γεωπολιτικές συνθήκες, στον αυξημένο ρόλο της διπλωματίας που θα αναλύσει ο Γιώργος Γεραπετρίτης, και κυρίως στο πρόσφατο χτύπημα με drone στο Ακρωτήρι της Κύπρου, δεν γίνεται τυχαία.
Η αποστολή μηνύματος ότι «η επένδυση στην εθνική άμυνα δεν συνιστά πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα» είναι ορθότατη ως στρατηγικό δόγμα. Η Ελλάδα, ως σταθεροποιητικός πόλος και προπύργιο της Ορθοδοξίας στην περιοχή, οφείλει να εξοπλίζεται. Όμως, στο εσωτερικό πολιτικό στερέωμα, η τακτική αυτή λειτουργεί και ως ένας μηχανισμός απορρόφησης κραδασμών. Η κυβέρνηση, αντιμέτωπη με τη δυσαρέσκεια για την ακρίβεια, επιχειρεί να «χρυσώσει το χάπι», προβάλλοντας το υπαρκτό και αδιαμφισβήτητο εθνικό διακύβευμα. Είναι σαν να λέει στο εκλογικό σώμα: «Η οικονομική στενότητα είναι το αναγκαίο τίμημα για να κοιμάστε ασφαλείς».
Διαβάζοντας τις κυβερνητικές ισορροπίες
Η εργαλειοποίηση των εθνικών θεμάτων για την εξομάλυνση της οικονομικής πίεσης είναι μια κλασική πολιτική τακτική, η οποία όμως απαιτεί λεπτούς χειρισμούς. Η έμπρακτη στήριξη του Ελληνισμού στην Κύπρο και η ισχυροποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων αποτελούν αδιαπραγμάτευτες προτεραιότητες που ενώνουν το έθνος, μακριά από κομματικές γραμμές. Δεν μπορούν όμως να αποτελούν το μόνιμο άλλοθι για τις αδυναμίες πάταξης της αισχροκέρδειας στην εσωτερική αγορά.
Ο πολίτης αντιλαμβάνεται την ανάγκη αγοράς σύγχρονων οπλικών συστημάτων, αλλά ταυτόχρονα καλείται να επιβιώσει σε ένα εξαιρετικά απαιτητικό οικονομικό περιβάλλον, όπου οι αυξήσεις συχνά εξανεμίζονται πριν καν φτάσουν στους τραπεζικούς λογαριασμούς.
Το στοίχημα της καθημερινότητας και η πλούσια ατζέντα
Πέραν των παραπάνω, η ατζέντα του σημερινού Υπουργικού Συμβουλίου δείχνει την προσπάθεια της κυβέρνησης να διατηρήσει το μεταρρυθμιστικό της μομέντουμ. Ο Νίκος Παπαθανάσης αναλαμβάνει το κρίσιμο χρονοδιάγραμμα του Ταμείου Ανάκαμψης, ενώ σημαντικά νομοσχέδια αναμένονται από τον Θάνο Πλεύρη για το φλέγον ζήτημα της Μετανάστευσης και από τη Λίνα Μενδώνη για την προστασία της ενάλιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Το κράτος οφείλει να είναι αστακός εξωτερικά, αλλά και δίκαιο εσωτερικά. Η ασφάλεια της χώρας είναι το θεμέλιο, αλλά η οικονομική ευημερία και η αξιοπρέπεια των πολιτών είναι τα υλικά που κρατούν αυτό το θεμέλιο αρραγές.
