Ο ρυθμός των εξαφανίσεων στο Μεξικό επιταχύνθηκε τα τελευταία και πλέον υπολογίζεται πως ο αριθμός τους ξεπερνά τους 130.000 από το 2006, με φόντο τη δραματική κλιμάκωση της δράσης αιμοδιψών συμμοριών και τις συγκρούσεις για τον έλεγχο της διακίνησης ναρκωτικών και ανθρώπων καθώς και εδαφών.
Οι μετανάστες από άλλες χώρες που προσπαθούν να φθάσουν στις ΗΠΑ δεν γλιτώνουν από τους κακοποιούς.
Αντιπροσωπεία αποτελούμενη από υπηκόους Ονδούρας, Κούβας, Κολομβίας και Ισημερινού ταξίδεψε τις τελευταίες ημέρες στην Τσιάπας, στα σύνορα του Μεξικού με τη Γουατεμάλα. Σκοπός: να αναζητήσει συγγενείς που αγνοούνται, ανάμεσά τους 40 που χάθηκαν χωρίς ίχνος αφού επιβιβάστηκαν σε πλεούμενο τον Δεκέμβριο του 2024.
Η ομάδα αυτή συμμετείχε σε διαδήλωση χθες στην μεξικανική πρωτεύουσα και κατόπιν παραχώρησε συνέντευξη Τύπου απευθύνοντας «επείγουσα έκκληση» στις αρχές να αναλάβουν δράση.
«Για μένα, είναι δύσκολο να γυρίσω στη χώρα μου με αδειανά τα χέρια», είπε ο Όσκαρ Ερνάντες, πολίτης της Ονδούρας, που ψάχνει τον αδελφό του--αυτός ο τελευταίος εξαφανίστηκε το 2024.
Σύμφωνα με τον κ. Ερνάντες, ο πληθυσμός «φοβάται αντίποινα» και δεν αποκαλύπτει τίποτα «που θα μπορούσε να μας βοηθήσει να βρούμε τους συγγενείς μας».
Αλλά «αυτό που δεν μπορούμε να καταλάβουμε» ως οικογένειες είναι πως οι εισαγγελικές αρχές μένουν άπρακτες, «κωφεύουν, αρνούνται να δράσουν, να κάνουν έρευνες», κατήγγειλε.
Η Αλίσια Σάντος Τόρες δεν έχει κανένα νέο από τον γιο της, τον Χόρχε Αλεχάντρο Λοσάδα Σάντος, που εξαφανίστηκε στην Τσιάπας, επίσης το 2024. Για την Κουβανή, «τα νότια σύνορα» του Μεξικού έχουν μετατραπεί «σε διάδρομο θανάτου για πολλούς μετανάστες που αγνοούμε σήμερα τι απέγιναν, πού βρίσκονται».
Για το Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΔΕΑΔ), ο αριθμός των 130.000 αγνοουμένων σε 20 χρόνια πιθανόν είναι πολύ υποτιμημένος. «Πολύ αμφιβάλλω» πως βρίσκεται κοντά στην πραγματικότητα, τόνισε η Αλίσια Σάντος Τόρες.
