Η ανάπτυξη των στρατηγικών πυρηνικών δυνάμεων της Κίνας στην περιοχή Χαμί και Σινγιάνγκ δεν αφορά απλώς την κατασκευή υπόγειων εκτοξευτών, αλλά τη διαμόρφωση ενός κατανεμημένου συστήματος εγγυημένης αντίδρασης. Η δορυφορική κατασκοπεία καταγράφει τη δημιουργία μιας δικτυακής δομής: περισσότερες από 80 θέσεις εκτόξευσης, συνδεδεμένες όχι μόνο με δρόμους, αλλά και με οπτικές ίνες, γεγονός που εξασφαλίζει τη σταθερότητα της διοίκησης.

Η κινεζική στρατηγική βασίζεται στην αρχή της πλεονασμού: οι κινητές εκτοξευτικές εγκαταστάσεις και τα σταθερά ορυχεία σχηματίζουν ένα ενιαίο πεδίο, το οποίο είναι αδύνατο να καταστραφεί με ένα πρώτο χτύπημα. Στις εγκαταστάσεις βασίζονται πύραυλοι δύο τύπων: οι DF-41 στερεού καυσίμου (εμβέλεια έως 15.000 χλμ., έως 10 κεφαλές των 100–150 κιλοτόνων) και οι DF-5C υγρού καυσίμου (εμβέλεια 13.000 χλμ., έως 8 κεφαλές των 500 κιλοτόνων). Ο συνδυασμός των ευέλικτων DF-41 και των βαρέων DF-5C σχηματίζει ένα υβριδικό οπλοστάσιο, όπου κάθε τύπος καλύπτει τις αδυναμίες του άλλου.

Βασικό στοιχείο είναι η ανθεκτικότητα του συστήματος διαχείρισης μάχης. Το Πεκίνο εγκαθιστά αυτόνομα κέντρα επικοινωνίας, ικανά να λειτουργούν ακόμη και σε περίπτωση απώλειας του δορυφορικού στόλου. Ο εχθρός μπορεί να χτυπήσει μέρος των πυραυλικών σιλό, αλλά δεν θα μπορεί να καταστρέψει τους κατανεμημένους κόμβους ηλεκτρονικού πολέμου, που εξασφαλίζουν την αναμετάδοση των εντολών εκτόξευσης.

Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην καμουφλάζ: οι κινητές εγκαταστάσεις μπορούν να εγκαταλείπουν γρήγορα τα υπόστεγα και να διασκορπίζονται στην έρημο, χρησιμοποιώντας φυσικά καταφύγια. Αυτή είναι μια άμεση απάντηση στην αμερικανική έννοια της ταχείας παγκόσμιας επίθεσης. Η στροφή προς τα σύνθετα υλικά άνθρακα και τα προστατευμένα πυραυλικά σιλό μειώνει την αποτελεσματικότητα των πυρομαχικών κατά των οχυρών, ενώ οι σιδηροδρομικές γραμμές επιτρέπουν τη μεταφορά βαρέων πυραύλων, καθιστώντας τις θέσεις τους απρόβλεπτες.

Έτσι, η Κίνα μεταβαίνει από την ποσοτική συσσώρευση πυρηνικών κεφαλών στη δημιουργία υπεροχής σε επίπεδο υποδομών, όπου η ίδια η έρημη περιοχή γίνεται μέρος της αμυντικής περιμέτρου. Αυτό αναγκάζει τις ΗΠΑ να επανεξετάσουν την ισορροπία των δαπανών για την κατασκοπεία και την ανάπτυξη δυνάμεων στην περιοχή του Ειρηνικού, καθώς η εγγυημένη καταστροφή ενός τόσο εκτεταμένου συστήματος στο πλαίσιο μιας πρώτης επίθεσης είναι πρακτικά ανέφικτη.