Το εθνικό χρέος των ΗΠΑ είναι σχεδόν 39 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ένας από τους κορυφαίους δημοσιονομικούς οικονομολόγους της χώρας όμως,  δήλωσε ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πιο κοντά στα 100 τρισεκατομμύρια δολάρια, και ότι οι ίδιοι οι λογιστικοί κανόνες της Ουάσιγκτον έχουν σχεδιαστεί για να τον κρύψουν. 

Καθώς αυτό τυπωνόταν, το ρολόι του εθνικού χρέους ανερχόταν στα 38,92 τρισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, αναφέρει το yahoo.com.

«Κήρυξη Πολέμου» για τους Ισλαμιστές το κλείσιμο του Τζαμιού Αλ-Άκσα-Τι αποκάλυψε Άραβας ειδικός

Σύμφωνα με τον Kent Smetters, διευθυντή του Penn Wharton Budget Model και έναν από τους πιο σεβαστούς δημοσιονομικούς οικονομολόγους των ΗΠΑ, αυτός ο αριθμός των 39 τρισεκατομμυρίων δολαρίων είναι μια ευγενική μυθοπλασία.

Ο πραγματικός αριθμός, υποστηρίζει, είναι πιο κοντά στα 100 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Έχει να κάνει με τη λογιστική διάκριση μεταξύ σαφών υποχρεώσεων, νομικά δεσμευτικά χρέη που πρέπει να αποπληρώσει η κυβέρνηση,  και έμμεσων υποχρεώσεων «πληρωμής κατά τη χρήση»,  αναμενόμενων μελλοντικών δεσμεύσεων δαπανών που φέρουν ηθική ή πολιτική, αλλά όχι νομική, ισχύ.

«Αυτό που ονομάζουμε έμμεσες υποχρεώσεις είναι διπλάσιο από το μέγεθος των σαφών υποχρεώσεων», δήλωσε ο Smetters στο Fortune σε πρόσφατη συνέντευξή του, αναφερόμενος στις μη χρηματοδοτούμενες υποχρεώσεις που είναι θαμμένες μέσα σε προγράμματα όπως η Κοινωνική Ασφάλιση και το Medicare.

Εάν η κυβέρνηση των ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένη να αναφέρει τα οικονομικά της σύμφωνα με τους ίδιους λογιστικούς κανόνες με μια εισηγμένη στο χρηματιστήριο εταιρεία, επεσήμανε ο Smetters, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ δεν θα ήταν στο τρέχον επίπεδο του 100%, κάτι που είναι αρκετά κακό.

Ζωντανή Ενημέρωση: Ο Τραμπ απορρίπτει την εκεχειρία – Χτύπημα με drones δίπλα σε αμερικανική βάση

«Θα αναφέραμε έναν λόγο χρέους προς ΑΕΠ πιο κοντά στο 300%.» Το χάσμα μεταξύ αυτών των δύο αριθμών, προειδοποίησε, δεν είναι σφάλμα στρογγυλοποίησης, είναι το σκόπιμο προϊόν ομοσπονδιακών λογιστικών προτύπων που έχουν σχεδιαστεί για να κρατούν την πλήρη εικόνα κρυφή από το κοινό.
«Ένα παιχνίδι-κόλπο, όχι ένα σχέδιο Ponzi», αναφέρει ο ίδιος.

Ο Smetters είναι προσεκτικός με τη γλώσσα που χρησιμοποιεί. Οι επικριτές της Κοινωνικής Ασφάλισης έχουν από καιρό συγκρίνει τη δομή pay-as-you-go με ένα σχέδιο Ponzi, στο οποίο οι πρώτοι επενδυτές πληρώνονται με χρήματα από τους μεταγενέστερους. Ο Smetters απορρίπτει αυτό το πλαίσιο.

«Δεν είναι σχέδιο Ponzi», είπε ο Smetters, «είναι ένα εικονικό παιχνίδι», επιμένοντας ότι αυτή η διάκριση έχει σημασία.

Ένα σχέδιο Ponzi υπονοεί απάτη, αλλά η Κοινωνική Ασφάλιση δεν υποσχέθηκε ποτέ υψηλότερη απόδοση από τις αποδόσεις της αγοράς. Είναι περισσότερο ένα εικονικό παιχνίδι επειδή οι μεταρρυθμίσεις της Κοινωνικής Ασφάλισης και των δικαιωμάτων μπορούν να μεταφερθούν υποχρεώσεις «εκτός βιβλίων», από ρητές υποχρεώσεις του Υπουργείου Οικονομικών σε έμμεσες υποχρεώσεις pay-as-you-go, επειδή οι κανόνες του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού δεν λαμβάνουν υπόψη τις έμμεσες υποχρεώσεις.

Το 2001, ο τότε Υπουργός Οικονομικών Paul O'Neill επιχείρησε να καταχωρίσει ρητά την αξία των υποχρεώσεων pay-as-you-go, αλλά πολλά γεγονότα αργότερα εκείνο το έτος,  συμπεριλαμβανομένων των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου και της κατάρρευσης της Enron - μετατόπισαν την εστίαση σε πιο άμεσες προκλήσεις.

Το νεότερο λογιστικό πλαίσιο περιγράφηκε σε ένα βιβλίο του 2003 που εκδόθηκε από το American Enterprise Institute.

Στην περίπτωση του Washington, είπε ο Smetters, αυτή η παραπλάνηση είναι γραμμένη απευθείας στην ομοσπονδιακή νομοθεσία.

Τα διαπιστευτήριά του στο Beltway περιλαμβάνουν μια θητεία ως οικονομολόγος στο Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου και ως Αναπληρωτής Βοηθός Γραμματέας Οικονομικής Πολιτικής στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ, και το PWBM χρησιμοποιείται ευρέως στην Ουάσιγκτον για την ανάλυση των δημοσιονομικών και μακροοικονομικών επιπτώσεων των προτάσεων ομοσπονδιακής πολιτικής.

Έτσι, ξέρει για τι μιλάει όταν αναφέρει, από μνήμης, τη λογιστική νομοθεσία του 1985 ως την προέλευση αυτού του παιχνιδιού-φάρσα.

Σύμφωνα με το νόμο, επεσήμανε ο Smetters, το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου υποχρεούται να αναλύει την Κοινωνική Ασφάλιση σε αυτό που είναι γνωστό ως «βάση προγραμματισμένων παροχών», που σημαίνει ότι τα μοντέλα του υποθέτουν ότι το πρόγραμμα θα καταβάλει πλήρως τα υποσχεθέντα οφέλη επ' αόριστον, ακόμη και μετά την πλήρη εξάντληση του ταμείου εμπιστοσύνης.

Το πρόβλημα, φυσικά, είναι ότι η ισχύουσα νομοθεσία απαιτεί επίσης τα οφέλη να περικόπτονται αυτόματα τη στιγμή που το ταμείο εξαντλείται, ενώ το υπάρχων σύστημα (CBO) απαγορεύεται νομικά να μοντελοποιήσει αυτήν την πραγματικότητα.

Αυτή η λογιστική ιδιορρυθμία έχει τεράστιες πολιτικές συνέπειες. Επιτρέπει στους Γερουσιαστές  να συντάσσουν νομοσχέδια «μεταρρύθμισης» της Κοινωνικής Ασφάλισης που, στα χαρτιά, φαίνονται να καλύπτουν το μακροπρόθεσμο κενό χρηματοδότησης του προγράμματος, ενώ στην πραγματικότητα δεν κάνουν τίποτα τέτοιο.

Ο Σμέτερς αναφέρει τον Νόμο περί Κοινωνικής Ασφάλισης 2100 ως χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το νομοσχέδιο επαινέθηκε ευρέως για την εξάλειψη του 75ετούς αναλογιστικού ελλείμματος του προγράμματος.

Στην πραγματικότητα, υποστήριξε, στην πραγματικότητα επιδείνωσε τη μακροπρόθεσμη εικόνα αυξάνοντας το έμμεσο χρέος κατά περισσότερο από 1 δολάριο για κάθε 1 δολάριο μείωσης του ρητού χρέους.

Ο Σμέτερς είπε ότι πιστεύει ότι αυτό ήταν ένα ακούσιο αποτέλεσμα. Μπορεί απλώς να συμβεί όταν εργάζεστε με ένα ελλιπές λογιστικό πλαίσιο που εστιάζει στο ρητό ομοσπονδιακό χρέος.

Αυτό το νομοσχέδιο απλώς μετέφερε το κόστος από το μεγάλο λογιστικό  βιβλίο,  όπου εμφανίζονται στις επίσημες προβλέψεις χρέους, σε ένα κρυφό βιβλίο, όπου εξαφανίζεται εντελώς από τη δημόσια θέα.

«Μείωσαν αυτές τις σαφείς υποχρεώσεις, αλλά στην πραγματικότητα αύξησαν τις έμμεσες υποχρεώσεις ακόμη περισσότερο. Και έτσι, αντί να βοηθήσουν τις μελλοντικές γενιές, αντί να δώσουν κίνητρα για αποταμίευση και εργασία, τελικά, έκανε το αντίθετο», ανέφερε ο ίδιος.

Δημιουργική λογιστική

Ως μακροχρόνιος παρατηρητής του προϋπολογισμού, ο Smetters απέδωσε το ζήτημα σε κάτι σχεδόν μυστικιστικό στα γρανάζια της κυβέρνησης των ΗΠΑ, «υπολείμματα» νομοθεσίας που παραμένουν ακόμη και όταν το Κογκρέσο συνεχίζει να συντάσσει νέα νομοσχέδια για να διορθώσει υποτίθεται τα λάθη από προηγούμενα καθεστώτα.

Συγκεκριμένα, επεσήμανε ισχυρά «υπολείμματα» που έχουν τις ρίζες τους στον Νόμο περί Ισοζυγισμένου Προϋπολογισμού Gramm-Rudman-Hollings του 1985, ο οποίος ουσιαστικά εμποδίζει τον οργανισμό να προβλέπει ότι οι διακριτικές δαπάνες θα αυξάνονται ταχύτερα από τον πληθωρισμό στο χρονικό πλαίσιο του προϋπολογισμού.

Το Κογκρέσο ψήφισε τον νόμο του 1985 σε μια στιγμή πραγματικού δημοσιονομικού πανικού:, όπου τα ελλείμματα είχαν εκραγεί κατά τα πρώτα χρόνια του Ρίγκαν, και οι νομοθέτες που απεγνωσμένα αναζητούσαν έναν μηχανισμό για την επιβολή της πειθαρχίας δημιούργησαν ένα νομοθετικό πλαίσιο που απαιτούσε αυτόματες περικοπές δαπανών, κάθε φορά που το έλλειμμα υπερέβαινε τους προκαθορισμένους στόχους.

Για να λειτουργήσει αυτό το σύστημα, ο νόμος χρειαζόταν έναν τυποποιημένο, ορισμό για το τι θεωρούνταν «έλλειμμα», επομένως το Άρθρο 257 κωδικοποίησε τους κανόνες που διέπουν την επίσημη βάση του προϋπολογισμού των ΗΠΑ.

Η πολιτική λογική ήταν απλή: βασιζόμενοι σε υποθέσεις σχετικά με το ποια προγράμματα «υποτίθεται» ότι θα δαπανούσαν, το Κογκρέσο θα μπορούσε να μετρήσει οποιαδήποτε νέα νομοθεσία σε σχέση με έναν σταθερό κανόνα.

Αφήνοντας στην άκρη την πολιτική, υποστήριξε ο Σμέτερς, η οικονομία των ΗΠΑ υποφέρει.

«Ας υποθέσουμε ότι θα μετατοπίζαμε τη μετανάστευση από τους εργαζόμενους χαμηλής ειδίκευσης στους εργαζόμενους υψηλής ειδίκευσης... παρόλο που γνωρίζουμε ότι αυτοί οι εργαζόμενοι υψηλής ειδίκευσης στους τομείς STEM, για παράδειγμα, θα πληρώνουν πολύ περισσότερους φόρους, το CBO δεν επιτρέπεται να το λογοδοτήσει αυτό», τόνισε ο ίδιος.

Το αποτέλεσμα είναι ένας ομοσπονδιακός μηχανισμός προϋπολογισμού που, μέσω μιας συσσώρευσης ξεπερασμένων κανόνων και πολιτικών συμβιβασμών, παράγει σταθερά πιο αισιόδοξες προβλέψεις από ό,τι δικαιολογεί η πραγματικότητα, κοινώς αυτό που έκανε η Ελλάδα με τα swaps επί εποχής Σημίτη.