Την ώρα που η χώρα δοκιμάζεται για άλλη μια χρονιά από τις καταστροφικές πυρκαγιές και ο κρατικός μηχανισμός φτάνει στα όριά του, έρχονται στο φως αμείλικτα στοιχεία για την αδυναμία της κρατικής μηχανής να θωρακίσει την Πολιτική Προστασία με ευρωπαϊκό χρήμα. Παρά τον κατεπείγοντα χαρακτήρα των έργων για την αναβάθμιση της αεροπυρόσβεσης, η Ελλάδα φαίνεται πως έχασε τη μάχη με τον χρόνο και τη γραφειοκρατία αναφορικά με την απορρόφηση των κονδυλίων του Ταμείου Ανάκαμψης.

Η εθνική ανάγκη για ενίσχυση των υποδομών απέναντι στις φυσικές καταστροφές είναι δεδομένη, έχοντας ως αυστηρές προειδοποιήσεις τις τραγωδίες του παρελθόντος, από τη φωτιά στο Μάτι έως τις καταστροφικές πλημμύρες των φαινομένων «Ιανός» και «Ντάνιελ». Ωστόσο, η αναβάθμιση του εξοπλισμού προσέκρουσε στην αδυναμία έγκαιρης υλοποίησης των προγραμμάτων, με αποτέλεσμα ζωτικής σημασίας αγορές να βγουν εκτός του ευρωπαϊκού χρηματοδοτικού κάδρου.

Ο εναέριος στόλος που έμεινε στα χαρτιά

Το πιο βαρύ πλήγμα αφορά την ενίσχυση του εναέριου στόλου της Πυροσβεστικής. Τα στοιχεία δείχνουν ότι από τις χρηματοδοτήσεις του Ταμείου Ανάκαμψης αφαιρέθηκε ένα γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα, το οποίο θα άλλαζε πλήρως τα δεδομένα στο πεδίο των επιχειρήσεων.

Συγκεκριμένα, από το πρόγραμμα απεντάχθηκε η αγορά 7 νέων αεροσκαφών Canadair, τα οποία αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής αεροπυρόσβεσης. Παράλληλα, χάθηκε η χρηματοδότηση για την απόκτηση 11 ελικοπτέρων τύπου Air Tractor, ελικοπτέρων βαρέων μεταφορών S64 Skycrane, καθώς και δύο αναβαθμισμένων Super Puma. Εκτός χρηματοδότησης έμεινε επίσης και η προμήθεια σύγχρονων μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV), τα οποία θεωρούνται απολύτως απαραίτητα για την έγκαιρη ανίχνευση του καπνού και την επιτήρηση των δασών.

Η πίεση του χρόνου και οι ευθύνες

Η απώλεια των συγκεκριμένων πόρων δεν αποτελεί απλώς ένα τεχνοκρατικό ή λογιστικό ζήτημα, αλλά μεταφράζεται σε άμεσο επιχειρησιακό έλλειμμα στο πεδίο. Οι αυστηρές προθεσμίες που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση για την απορρόφηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης δεν άφηναν περιθώρια για καθυστερήσεις, διαγωνιστικές εμπλοκές ή κυβερνητική ολιγωρία.

Το αποτέλεσμα είναι οι ένοπλες δυνάμεις και η Πυροσβεστική να καλούνται να αντιμετωπίσουν τις σύγχρονες, ακραίες mega-fires με τα υπάρχοντα, γερασμένα σε πολλές περιπτώσεις, μέσα. Η εξέλιξη αυτή γεννά σοβαρά ερωτήματα για την ικανότητα του κρατικού μηχανισμού να εκμεταλλευτεί το ευρωπαϊκό χρήμα για την προστασία του εθνικού πλούτου και των περιουσιών, την ώρα που η κλιματική κρίση δεν επιτρέπει καμία έκπτωση στην εθνική ασφάλεια.