Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει το σπάνιο πολιτικό χάρισμα να σκηνοθετεί τον δικό του θρίαμβο, ακόμη και όταν η σκόνη από τα συντρίμμια δεν έχει καθίσει.
Την ώρα που η Μέση Ανατολή συνεχίζει να φλέγεται, με τους νεκρούς σε Ιράν και Λίβανο να μη μετριούνται και την αποκλιμάκωση να αγνοείται στο πεδίο της μάχης, ο Αμερικανός πρόεδρος στήνει μια αριστοτεχνική επικοινωνιακή βιτρίνα.
Μιλάει με τη χαρακτηριστική άνεση για «αλλαγή καθεστώτος» και «νέους, λογικούς ηγέτες» στην Τεχεράνη. Η πραγματικότητα, όμως, κρύβεται στο ενεργειακό παζάρι: ο Τραμπ δεν πανηγυρίζει την ειρήνη, αλλά την εξασφάλιση 20 δεξαμενόπλοιων από το Ορμούζ. Είναι ο ορισμός του ωμού πραγματισμού, όπου η εξομάλυνση των τιμών του «μαύρου χρυσού» στις αμερικανικές αγορές βαφτίζεται ως η απόλυτη γεωπολιτική υποταγή του αντιπάλου.
Το αφήγημα των «λογικών» συνομιλητών και η ομίχλη του πολέμου
Η χθεσινή παρέμβαση του Λευκού Οίκου αποτελεί ένα κλασικό δείγμα της διπλωματίας των εντυπώσεων. Ο Τραμπ διαβεβαίωσε τον Τύπο ότι οι αλλεπάλληλες εξοντώσεις της ιρανικής ιεραρχίας, αρχής γενομένης από τον Αλί Χαμενεΐ, έχουν επιφέρει ανατροπή του ισλαμικού καθεστώτος. Υποστήριξε ότι πλέον οι ΗΠΑ συνδιαλέγονται με ανθρώπους «εντελώς διαφορετικούς» και πρόβλεψε ότι μια συνολική συμφωνία βρίσκεται προ των πυλών.
Ωστόσο, αυτή η αισιόδοξη ρητορική προσκρούει βίαια στα σκληρά γεγονότα της περιοχής. Οι ιρανικές επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ και των αραβικών κρατών του Κόλπου δεν έχουν σταματήσει. Το καθεστώς μπορεί να έχασε την κεφαλή του, αλλά ο στρατιωτικός του μηχανισμός αποδεικνύει ότι διατηρεί αντανακλαστικά και επιχειρησιακή συνέχεια.
Το να μιλάει κανείς για «λογικούς συνομιλητές» —χωρίς μάλιστα να τους κατονομάζει— την ώρα που ανταλλάσσονται πυραυλικά πλήγματα, δείχνει ότι η Ουάσιγκτον προσπαθεί να κατασκευάσει έναν βολικό συνομιλητή για να νομιμοποιήσει το αφήγημα της νίκης της στο εσωτερικό της ακροατήριο.
Το παζάρι του Ορμούζ: Όταν το πετρέλαιο αγοράζει την ησυχία
Ο πυρήνας αυτής της σπουδής του Τραμπ να κηρύξει τη λήξη του συναγερμού βρίσκεται, όπως πάντα, στην οικονομία. Η αποκάλυψη ότι εξασφαλίστηκε η άμεση και ασφαλής διέλευση 20 μεγάλων δεξαμενόπλοιων από το Στενό του Ορμούζ είναι το πραγματικό "τρόπαιο της ημέρας". Το κλείσιμο του συγκεκριμένου περάσματος από τις 28 Φεβρουαρίου είχε προκαλέσει έμφραγμα στις διεθνείς αγορές, απογειώνοντας τις τιμές των καυσίμων και απειλώντας ευθέως την αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομία.
Η φράση του Τραμπ ότι οι Ιρανοί επέτρεψαν τη διέλευση των πλοίων «από σεβασμό», δεν είναι παρά το περιτύλιγμα μιας σκληρής "συναλλαγής". Η Τεχεράνη, στριμωγμένη στα σχοινιά από τους βομβαρδισμούς, παραχωρεί μια δόση ενεργειακής ανακούφισης στη Δύση για να κερδίσει πολιτικό και στρατιωτικό χρόνο. Οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, εισπράττουν το πετρέλαιο και το παρουσιάζουν ως οριστική συνθηκολόγηση.
