Οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο επανακαθορίζονται, καθώς δημοσιεύματα φέρουν το Ισραήλ να επιδιώκει απευθείας πολιτικές διαπραγματεύσεις με τον Λίβανο, εγκαταλείποντας το μοντέλο των έμμεσων επαφών. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, στο τραπέζι βρίσκεται η διεξαγωγή συνομιλιών σε τρίτη χώρα, με την Κύπρο να προβάλλει ως πιθανός τόπος φιλοξενίας, ενισχύοντας τον ρόλο της ως διπλωματικού κόμβου στην περιοχή.
Η κινητικότητα αυτή καταγράφεται σε μια κρίσιμη συγκυρία, καθώς η επιτροπή παρακολούθησης της εκεχειρίας παραμένει ανενεργή, ενώ η εντολή της ειρηνευτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο (UNIFIL) οδεύει προς λήξη εντός του έτους. Η Βηρυτός επιδιώκει την εξασφάλιση διεθνούς πολιτικής και στρατιωτικής στήριξης, με σενάρια να κάνουν λόγο για αυξημένη παρουσία πολυεθνικής δύναμης, στην οποία ενδέχεται να διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία και η Γερμανία.
Την ίδια ώρα, αναφορές από το νότιο Λίβανο κάνουν λόγο για κινήσεις του ισραηλινού στρατού που επηρεάζουν την καθημερινότητα και την οικονομική δραστηριότητα των παραμεθόριων κοινοτήτων, καθυστερώντας την επιστροφή κατοίκων στις περιουσίες τους και επιτείνοντας την ανθρωπιστική πίεση. Στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο, ο πρόεδρος Ζοζέφ Αούν φαίνεται να ενισχύει τη θέση του, αποσπώντας στήριξη από τον πρόεδρο της Βουλής Ναμπίχ Μπέρι, ο οποίος επιχειρεί να λειτουργήσει ως παράγοντας σταθεροποίησης, εν μέσω αυξανόμενων τριβών με τη Χεζμπολάχ.
Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται και στη συμφωνία ΑΟΖ μεταξύ Λιβάνου και Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία, σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα, συνιστά όχι μόνο οικονομική αλλά και στρατηγική επιλογή. Η συμφωνία εκλαμβάνεται ως σαφές μήνυμα στροφής της Βηρυτού προς τον δυτικό άξονα και προς ένα περιφερειακό πλαίσιο συνεργασίας που περιλαμβάνει την Κύπρο, την Ελλάδα και το Ισραήλ, με τη στήριξη ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η εξέλιξη αυτή προκαλεί ανησυχία στην Άγκυρα, καθώς θεωρείται ότι περιορίζει τον γεωπολιτικό της ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ την ίδια στιγμή αντιμετωπίζεται με επιφυλακτικότητα από τη Χεζμπολάχ, η οποία αποφεύγει δημόσιες αντιδράσεις, χωρίς ωστόσο να αποκρύπτει τη δυσπιστία της απέναντι σε αυτό που αντιλαμβάνεται ως εμβάθυνση της δυτικής επιρροής στον Λίβανο.
