Αποτελείται από μακρά αμμόλοφα αναχώματα, στρατιωτικά οχυρά, περίπου 7 εκατομμύρια θαμμένες νάρκες ξηράς, καθώς και μεγάλες ποσότητες μη εκραγέντων πυρομαχικών.
Η διαμάχη με τους ντόπιους Σαχράουι: Εκεί που ξεκίνησαν όλα
Οι απαρχές του Μαροκινού Τείχους χρονολογούνται από το 1975, όταν σταμάτησε η ισπανική κατοχή της Δυτικής Σαχάρας. Καθώς τα ισπανικά στρατεύματα αποσύρονταν από την περιοχή, οι γειτονικές χώρες, το Μαρόκο και η Μαυριτανία, έσπευσαν να μοιράσουν την περιοχή μεταξύ τους, αγνοώντας τις επιθυμίες των ντόπιων Σαχράουι, οι οποίοι μάχονταν για την ανεξαρτησία τους από το 1960.
Χάρτης που δείχνει την έκταση του Μαροκινού Τείχους
Το 1976, οι Σαχράουι σχημάτισαν ένα επαναστατικό κίνημα εθνικής απελευθέρωσης που ονομάστηκε Μέτωπο Πολισάριο και διακήρυξαν την ανεξαρτησία της Λαοκρατικής Αραβικής Δημοκρατίας της Σαχάρας. Ένοπλες συγκρούσεις ξέσπασαν στην περιοχή και, παρόλο που η Μαυριτανία αποσύρθηκε το 1979, το Μαρόκο συνέχισε την κατοχή του.
Η κατασκευή του οχυρού
Μετά από σημαντικές στρατιωτικές απώλειες, το Μαρόκο ξεκίνησε την κατασκευή μιας αμυντικής γραμμής που εκτείνεται σε 2.700 χιλιόμετρα κατά μήκος της Δυτικής Σαχάρας.
Όταν η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1987, το Ανάχωμα χώρισε την περιοχή στα δύο. Το ανατολικό τμήμα ελεγχόταν από τη SADR, ενώ τα δύο τρίτα της Δυτικής Σαχάρας, όπου συγκεντρωνόταν σχεδόν όλη η οικονομική δραστηριότητα, παρέμειναν υπό μαροκινό έλεγχο.
Το «Τείχος της Ντροπής» και οι συνέπειες
Η ολοκλήρωση του Μαροκινού Τείχους, μαζί με την εφαρμογή διαφόρων τακτικών καταστολής των ανταρτών, μείωσε σημαντικά την αποτελεσματικότητα του ανταρτοπόλεμου της SADR και οδήγησε σε ένα αδιέξοδο που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Από το 1991, η περιοχή που γειτνιάζει με το τείχος βρίσκεται υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του ΟΗΕ που επιβλέπουν την κατάπαυση του πυρός.
Οι Σαχράουι, οι οποίοι υποστηρίζουν την ανεξαρτησία της Δυτικής Σαχάρας, αποκαλούν το οχυρό του Μαρόκου «Τείχος της Ντροπής», θεωρώντας το εμπόδιο για την ενοποίηση των δύο τμημάτων ενός ενιαίου έθνους.
Δυστυχώς, τα εκατομμύρια των ναρκών που είναι θαμμένες κάτω από την άμμο και οι μεγάλες ποσότητες μη εκραγέντων πυρομαχικών από τον πόλεμο προκαλούν τακτικά σοβαρούς τραυματισμούς και θανάτους στον τοπικό πληθυσμό.
