Στο επίκεντρο διεθνών αναλύσεων βρίσκεται εκ νέου ο στρατηγικός σχεδιασμός της Άγκυρας για τη διεύρυνση της επιρροής της στο εξωτερικό μέσω του τομέα της εκπαίδευσης. Σύμφωνα με δημοσίευμα του ειδησεογραφικού πρακτορείου Visegrad, το οποίο επικαλείται στοιχεία από έκθεση της βελγικής οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων «Solidarity with OTHERS», η τουρκική κυβέρνηση έχει διοχετεύσει κεφάλαια που αγγίζουν το 1 δισεκατομμύριο δολάρια για τη συγκρότηση ενός εκτεταμένου διεθνούς εκπαιδευτικού δικτύου.
Προκλητική ανάρτηση Ερντογάν ανήμερα της επετείου της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο
Ο ρόλος του Ιδρύματος Maarif και το εύρος της δραστηριότητας
Κεντρικός επιχειρησιακός βραχίονας της πρωτοβουλίας αυτής αποτελεί το κρατικό Ίδρυμα Maarif, το οποίο ιδρύθηκε από τις τουρκικές αρχές με σκοπό την προώθηση της εκπαιδευτικής πολιτικής της χώρας διεθνώς.
Βάσει των ευρημάτων της έκθεσης, τα μεγέθη του δικτύου διαμορφώνονται ως εξής:
30.000 μαθητές φοιτούν σε δομές του ιδρύματος σε 34 χώρες.
162 σχολεία σε 29 κράτη έχουν εμπλακεί σε διαδικασίες μεταβίβασης, κατάσχεσης ή αναστολής λειτουργίας από το 2016.
131 εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν περάσει υπό τον άμεσο διοικητικό έλεγχο του Maarif.
7.800 εκπαιδευτικοί και μέλη προσωπικού επηρεάζονται από τις διοικητικές αυτές μεταβολές.
Βασικός αντικειμενικός στόχος της δραστηριότητας αυτής είναι η αποδυνάμωση και ο έλεγχος των σχολικών μονάδων που προηγουμένως συνδέονταν με το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν (FETO), το οποίο η Άγκυρα έχει κατατάξει στις τρομοκρατικές οργανώσεις.
Μέσα πίεσης και κρατική χρηματοδότηση
Η έκθεση της βελγικής ΜΚΟ υποστηρίζει ότι για την παράδοση των σχολικών υποδομών στο Ίδρυμα Maarif επιστρατεύθηκε σειρά διπλωματικών και οικονομικών εργαλείων. Χώρες όπως το Αφγανιστάν, το Μάλι, ο Νίγηρας, το Σουδάν, η Βενεζουέλα, η Ζάμπια και η Λιβερία ενέδωσαν σε αιτήματα μεταβίβασης έπειτα από διπλωματικές πιέσεις, συμφωνίες στον τομέα της ασφάλειας, απελάσεις εμπλεκομένων και δεσμεύσεις περιουσιακών στοιχείων.
Παράλληλα, οι αναλυτές της έκθεσης επισημαίνουν ότι η Τουρκία δεν αποτελεί τον μοναδικό περιφερειακό δρώντα που επενδύει στη χρηματοδότηση εκπαιδευτικών και θρησκευτικών δικτύων διεθνώς. Κράτη όπως το Ιράν και το Κατάρ εφαρμόζουν αντίστοιχες στρατηγικές πολιτιστικής και ιδεολογικής παρουσίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
