Το 1968 η Ελλάδα βρισκόταν ήδη στον γύψο της δικτατορίας και η Ευρώπη έκοβε τον πλανήτη στα δύο. Μέσα σε αυτό το κλίμα ακραίας καχυποψίας οι μυστικές υπηρεσίες της Βουλγαρίας συνέλαβαν ένα σχέδιο που θα μπορούσε να τινάξει ολόκληρη τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ στον αέρα. Στόχος τους ήταν η φυσική εξόντωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Το παγιδευμένο βιβλίο και το χτύπημα στο Παρίσι
Ο αυτοεξόριστος Έλληνας πολιτικός ζούσε στο Παρίσι και βρισκόταν στο απόλυτο μικροσκόπιο του ανατολικού μπλοκ. Οι πράκτορες της βουλγαρικής DS δεν έψαχναν απλώς μια συμβολική ενέργεια εκφοβισμού. Είχαν καταθέσει στους Σοβιετικούς συναδέλφους τους στην KGB μια άκρως απόρρητη πρόταση με σκοπό τη δολοφονία του. Το μέσο θα ήταν ένα ταχυδρομικό δέμα με εκρηκτικά καμουφλαρισμένο ως βιβλίο το οποίο θα έσκαγε στα χέρια του.
Το πιο ανατριχιαστικό κομμάτι της υπόθεσης δεν ήταν η ίδια η μέθοδος αλλά το ψυχρό σκεπτικό πίσω από την εκτέλεση. Οι Βούλγαροι υπολόγιζαν πως η βόμβα θα σκότωνε δύο πουλιά με ένα χτύπημα. Αφενός θα έβγαζαν από τη μέση έναν ηγέτη που διέθετε το ειδικό βάρος να ενώσει τον αστικό πολιτικό κόσμο και αφετέρου θα φρόντιζαν να ρίξουν το φταίξιμο στη Δύση. Η εσκεμμένη διαρροή πληροφοριών θα έδειχνε προς την πλευρά της βρετανικής ή της αμερικανικής κατασκοπείας.
Ο γεωπολιτικός στόχος πίσω από το αίμα
Για τη Σόφια και κατ' επέκταση για τη Μόσχα ο Καραμανλής αποτελούσε τον απόλυτο κίνδυνο μιας ομαλής φιλοδυτικής μετάβασης. Αν έπεφτε η χούντα ο Μεσσήνιος πολιτικός αποτελούσε τη φυσική εφεδρεία που θα κρατούσε την Ελλάδα σφιχτά δεμένη στο δυτικό άρμα. Η δολοφονία του θα δημιουργούσε ένα τεράστιο κενό εξουσίας. Οι αντιδικτατορικές δυνάμεις θα διασπώνταν και το αντιαμερικανικό μένος του ελληνικού λαού θα χτυπούσε κόκκινο.
Σύμφωνα με πληροφορίες από την καθημερινή, οι ξένες δυνάμεις έβλεπαν την πατρίδα μας καθαρά ως ένα οικόπεδο δοκιμών. Δεν τους ένοιαζε το αίμα ούτε η τύχη του λαού. Ήθελαν απλώς να προκαλέσουν ένα ελεγχόμενο χάος που θα αποδυνάμωνε τις αμυντικές δομές του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο δημιουργώντας ρήγματα στην εσωτερική σταθερότητα της χώρας.
Το ρωσικό βέτο και η ακύρωση της επιχείρησης
Η KGB ωστόσο δεν φημιζόταν για τον αυθορμητισμό της. Η απάντηση της Μόσχας στην πρόταση των Βουλγάρων ήταν απόλυτα αρνητική. Οι Σοβιετικοί απέρριψαν την επιχείρηση όχι επειδή τους έπιασε ξαφνικά κάποιος ηθικός δισταγμός. Τα κίνητρά τους ήταν απολύτως κυνικά. Έκριναν πως μια τόσο ακραία ενέργεια σε γαλλικό έδαφος θα μπορούσε να αφήσει ίχνη που θα οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια πίσω στο ανατολικό μπλοκ.
Η ρωσική στρατηγική προτιμούσε να παίζει με τις υπάρχουσες φωτιές. Αντί να ανάψουν μια καινούργια πυρκαγιά στο Παρίσι με απρόβλεπτες συνέπειες επέλεξαν να εκμεταλλευτούν εντάσεις που ήδη υπήρχαν στο τραπέζι όπως το Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το βουλγαρικό σχέδιο μπήκε οριστικά στο συρτάρι και ο Καραμανλής δεν έμαθε ποτέ πόσο κοντά έφτασε ο θάνατος με τη μορφή ενός ταχυδρομικού δέματος.
Η συγκεκριμένη ιστορία βγαλμένη από τα κιτάπια του Ψυχρού Πολέμου αποδεικνύει πως όταν οι μεγάλοι παίκτες αποφασίζουν να ανακατέψουν την τράπουλα οι ζωές των ηγετών γίνονται απλώς αναλώσιμα πιόνια σε μια παρτίδα που δεν τελειώνει ποτέ.
