Το γνωστό παραμύθι του καθεστώτος Ερντογάν που ομιλει για δήθεν "τουρκική υπεροχή",  οθωμανικό επαναπροσδιορισμό, και υπεράσπιση του σουνιτικού ισλάμ σε μια ενιαία ιερή υπόθεση, αποτελεί μια ουτοπία από εκατομμύρια ανθρώπους που κατάγονται ουσιαστικά από " άλλα μέρη" στην Τουρκία. 

Ας δούμε λοιπόν πώς έχουν τα πράγματα στο δήθεν "καθαρό " τουρκικό κράτος, όπως ο Τούρκος πρόεδρος διαδίδει, υποβάλοντας τους Τούρκους πολίτες σε ψυχολογική πίεση και άκρατη προπαγάνδα, μη αναφέροντας την αλήθεια.

Σε κατάσταση πανικού βρίσκονται εκατομμύρια Τούρκοι που μέσω εκτεταμένης έρευνας με τεστ DNA, αναζήτησαν τις ρίζες τους, αλλά  ανακάλυψαν ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό εξ αυτών κατάγεται από Έλληνες, Αρμένιους, Εβραίους, κ.ά.

"Θα έπρεπε να ενθαρρύνουμε περισσότερους Τούρκους να κάνουν τεστ DNA, ώστε να αρχίσουν να ανακαλύπτουν την πραγματική τους ταυτότητα. Θα σημάνει το τέλος του έθνους τους, καθώς θα ανακαλύπτουν σταδιακά την πραγματική τους ιστορία", αναφέρει μια ελληνική ανάρτηση σε κοινωνικό δίκτυο, αναφέροντας την πάσα αλήθεια, η οποία είναι το πρώτο και το μεγαλύτερο θύμα στην γειτονική Τουρκία.

Γιατί η Ελλάδα επανεξετάζει την προμήθεια 4 UAV Patroller;

Οι σύγχρονες γενετικές μελέτες δείχνουν ότι οι πληθυσμοί στην Ανατολία χαρακτηρίζονται από υψηλό βαθμό ανάμειξης, αντανακλώντας τη μακρά ιστορία μεταναστεύσεων, κατακτήσεων και επιμειξιών στην περιοχή. Τα αποτελέσματα των τεστ DNA συχνά αναδεικνύουν ένα μωσαϊκό καταγωγών, το οποίο περιλαμβάνει στοιχεία από την κεντρική Ασία, την εγγύς ανατολή, τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο.

Έγκυροι αναλυτές και πολίτες θεωρούν ότι η αυξανόμενη δημοτικότητα των τεστ DNA συμβάλλει στην αναγνώριση της ιστορικής ποικιλομορφίας και στην αποδόμηση αυστηρά μονοδιάστατων εθνικών αφηγημάτων, ενισχύοντας την κατανόηση της κοινής κληρονομιάς με γειτονικούς λαούς.

Για παράδειγμα στο πλαίσιο του Κεμαλισμού, η τουρκική εθνική ταυτότητα επαναπροσδιορίστηκε με βάση την κοινή ιδιότητα του πολίτη, τη γλώσσα και το κοινό μέλλον, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους από τη θρησκευτική ταυτότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (το σύστημα των μιλέτ) σε ένα κοσμικό, εθνικό μοντέλο.

Η περίφημη φράση του Κεμάλ  «Ne mutlu Türk'üm diyene» («Τι ευτυχία για όποιον λέει "είμαι Τούρκος"») αντανακλά ακριβώς αυτή την προσέγγιση, ότι " η τουρκικότητα ορίζεται από τη δήλωση και τη συνείδηση του ατόμου, όχι από την καταγωγή του", και αυτό έγινε για να μην μάθουν οι επόμενες "τουρκικές" γενιές ότι δεν είναι Τούρκοι αλλά Έλληνες, Αρμένιοι, Σύροι κά, που αλλαξοπίστησαν .

Στην προσπάθεια δημιουργίας ενός ομοιογενούς έθνους-κράτους, το μοντέλο αυτό πίεσε για την ενσωμάτωση διαφόρων εθνοτικών και γλωσσικών ομάδων (όπως Κούρδων, Κιρκασίων, Λαζών, Ελλήνων, Αρμενίων κ.ά.) υπό μία ενιαία τουρκική ταυτότητα, συχνά παραβλέποντας ή περιορίζοντας την έκφραση των ιδιαίτερων πολιτισμικών τους στοιχείων, τα οποία χαρακτηρίζουν ακόμη και σήμερα τους Τούρκους πολίτες.

Κατά τα πρώτα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας, επιστρατεύθηκαν θεωρίες όπως η «Τουρκική Ιστορική Θέση» (Türk Tarih Tezi), οι οποίες προσπάθησαν να συνδέσουν τους αρχαίους πολιτισμούς της Ανατολίας (όπως τους Χετταίους) με τους προερχόμενους από την Κεντρική Ασία Τούρκους, προκειμένου να νομιμοποιήσουν ιστορικά το νέο κράτος στα εδάφη του.

Ο κύριος στόχος ήταν η εξάλειψη κάθε ένοιας, ότι οι Τούρκοι πολίτες κατάγονται σε πολύ μεγάλο ποσοστό από την Ασία, αλλά επουδενί από χώρες των Βαλκανίων, του Καυκάσου, και την γειτονική Ελλάδα, που είναι η αλήθεια.

Η πολιτική της αφομοίωσης και της ενσωμάτωσης στην Τουρκία, εφαρμόστηκε μέσα από συγκεκριμένους κρατικούς μηχανισμούς και θεσμούς, με σκοπό τη μετάβαση από την πολυεθνοτική Οθωμανική Αυτοκρατορία σε μια ενιαία πλαστή εθνική ταυτότητα.

Η τουρκική γλώσσα καθιερώθηκε ως η μοναδική γλώσσα εκπαίδευσης και δημόσιας διοίκησης. Η χρήση άλλων  γλωσσών στην εκπαίδευση ή στα μέσα ενημέρωσης περιορίστηκε σημαντικά για δεκαετίες.

Χαρακτηριστική ήταν η εκστρατεία «Πολίτη, μίλα Τουρκικά» (Vatandaş Türkçe Konuş) κατά τις πρώτες δεκαετίες της τουρκικής Δημοκρατίας το 1923.

Τουρκικός νόμος περί Επιθέτων (1934)

Το τουρκικό κράτος υποχρέωσε όλους τους πολίτες να υιοθετήσουν τουρκικά επίθετα, οδηγώντας στην αλλαγή ονομάτων που πρόδιδαν κουρδική, αρμενική, ελληνική, κιρκασιανή ή άλλη καταγωγή.

 Χιλιάδες χωριά, πόλεις και τοπωνύμια στην Ανατολία που είχαν ιστορικά ονόματα (κουρδικά, αρμενικά, ελληνικά, γεωργιανά κ.λπ.) μετονομάστηκαν σε τουρκικά.

Οι συνέπειες αυτών των πολιτικών διέφεραν ανάλογα με την εθνοτική ομάδα.

Η άρνηση της ιδιαίτερης εθνοτικής ταυτότητας των Κούρδων, αντικαταστάθηκε με τη μακροχρόνια χρήση του όρου «Ορεινοί Τούρκοι» από το επίσημο κράτος, ενώ ο περιορισμός της γλώσσας τους προκάλεσε βαθιές κοινωνικές και πολιτικές εντάσεις, τροφοδοτώντας συγκρούσεις που επηρεάζουν την Τουρκία μέχρι σήμερα.

Μουσουλμανικές μειονότητες (Λαζοί, Κιρκάσιοι, Βόσνιοι): Λόγω του κοινού θρησκευτικού υπόβαθρου (Σουνίτες Μουσουλμάνοι στην πλειονότητά τους), οι ομάδες αυτές ενσωματώθηκαν με μεγαλύτερη ευκολία στον αστικό ιστό και την οικονομική ζωή.

Ωστόσο, η πολιτισμική τους έκφραση και η διατήρηση των γλωσσών τους (όπως η λαζική ή η αδιγείαια/κιρκασιανή) περιορίστηκαν σημαντικά, με αποτέλεσμα οι νεότερες γενιές να είναι σε μεγάλο βαθμό εκτουρκισμένες.

Τις τελευταίες δεκαετίες, η προσέγγιση αυτή έχει υποστεί αλλαγές. Υπό την πίεση των εγχώριων αιτημάτων για εκδημοκρατισμό και των ενταξιακών κριτηρίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το τουρκικό κράτος επέτρεψε ορισμένες παραχωρήσεις, όπως ιδιωτικά μαθήματα σε μειονοτικές γλώσσες, τηλεοπτικές εκπομπές (π.χ. το κρατικό κανάλι TRT Kurdî) και πανεπιστημιακά τμήματα ζωντανών γλωσσών, αν και η συζήτηση για τα πλήρη πολιτισμικά δικαιώματα παραμένει ένα από τα πιο ευαίσθητα πολιτικά ζητήματα στη χώρα.  

Τα τελευταία χρόνια, η αυξανόμενη πρόσβαση σε εμπορικά τεστ DNA και η λειτουργία της επίσημης κρατικής διαδικτυακής πύλης της Τουρκίας (e-Devlet), η οποία επέτρεψε στους πολίτες να βλέπουν το γενεαλογικό τους δέντρο βάθος δεκαετιών, έχουν ήδη φέρει πολλούς Τούρκους πολίτες αντιμέτωπους με τις πολυπολιτισμικές ρίζες τους.

Πολλοί πολίτες, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως η Μαύρη Θάλασσα (Πόντος) ή η Νοτιοανατολική Τουρκία, δείχνουν αυξανόμενο ενδιαφέρον για την τοπική ιστορία, τις χαμένες γλώσσες (όπως τα ποντιακά ελληνικά ή τα αρμενικά) και τις παραδόσεις των προγόνων τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποποιούνται την τρέχουσα πολιτική τους ταυτότητα.

Το τι θα γίνει όμως τελικά όταν οι Τούρκοι πολίτες αναγνωρίσουν ότι έχουν  Έλληνες ή Αρμένιους προγόνους, και το εάν θα συνεχίσουν να αυτοπροσδιορίζονται γενικά  ως "Τούρκοι", αυτό θα το αφήνουμε στην φαντασία της σημερινής κυβέρνησης της Άγκυρας.

Όλα αλλάζουν και όλα κινούνται, αλλά στο τέλος φτάνουν στο αρχικό τους σημείο, και αυτή είναι η πάσα αλήθεια.