Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, μιλώντας στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών, προχώρησε σε μια παραδοχή που θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια. Τυφλή αγορά πανάκριβων οπλικών συστημάτων από το εξωτερικό υπήρξε ένας από τους βασικούς λόγους της χρεοκοπίας του 2010, λόγω του τεράστιου ελλείμματος στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών.
Άγκυρα: Στοχοποιούν ανοιχτά 4 χώρες και ετοιμάζουν προκλητική «απόβαση» τον Ιούλιο
Επιτέλους, η πολιτική ηγεσία ομολογεί αυτό που φωνάζουν οι ειδικοί. Η νέα «Ατζέντα 2030» φιλοδοξεί να γυρίσει σελίδα, αλλάζοντας ριζικά το δόγμα. Από απλοί «αγοραστές και χειριστές» ξένων πλατφορμών, οι Ένοπλες Δυνάμεις καλούνται να μετασχηματιστούν σε έναν ευφυή οργανισμό πρόσληψης και διαχείρισης πληροφοριών, ικανό να παράγει τη δική του τεχνολογία αποτροπής.
Το δόγμα του «Πηγαίου Κώδικα» και ο εγχώριος Κένταυρος
Το πεδίο της μάχης έχει αλλάξει δραματικά. Αν αγοράσεις ένα πανάκριβο σύστημα αλλά δεν κατέχεις τον κώδικα για να το αναβαθμίσεις, σε λίγους μήνες είναι άχρηστο. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να συναγωνιστεί τις υπερδυνάμεις στην κατασκευή μαχητικών έκτης γενιάς. Χρειάζεται όμως, όπως ξεκαθάρισε ο κ. Δένδιας, να παράγει δικά της drones (UAVs), δικά της anti-drones και δικά της συστήματα επιτήρησης συνόρων.
Το παράδειγμα αλλαγής πλεύσης είναι το σύστημα «Κένταυρος». Ένα ελληνικό anti-drone σύστημα, το οποίο κατασκευάστηκε εγχώρια, δοκιμάστηκε σε πραγματικές συνθήκες μάχης και πλέον προστατεύει τις ελληνικές φρεγάτες. Το σημαντικότερο; Στοίχισε τα μισά λεφτά από ό,τι θα κοστίζε αν το αγοράζαμε απ' έξω, ενώ ο πηγαίος κώδικας ανήκει στην Ελλάδα. Αυτός είναι ο «μέγας εξομοιωτής» απέναντι σε μια απειλή που έχει το δεκαπλάσιο μέγεθος από εμάς.
Αυτό είναι που τρέμουν - Το βίντεο της ελληνοκυπριακής αρμάδας που «κλείδωσε» τη Μεσόγειο
Επιστροφή 25% στην οικονομία
Ίσως η πιο κρίσιμη εξαγγελία του σχεδίου είναι η σύνδεση των Ενόπλων Δυνάμεων με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις μέσω του Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ). Η δέσμευση ότι το 25% κάθε αμυντικής αγοράς θα επενδύεται υποχρεωτικά σε ελληνικές επιχειρήσεις, δημιουργεί –στη θεωρία– έναν ενάρετο κύκλο. Το υστέρημα του πολίτη δεν θα φεύγει εξ ολοκλήρου στο εξωτερικό, αλλά θα επιστρέφει στην εγχώρια οικονομία δημιουργώντας θέσεις εργασίας, τεχνογνωσία και νέο παραγωγικό μοντέλο "διπλής χρήσης" (πολιτικής και στρατιωτικής).
Το σχέδιο ακούγεται άρτιο και η στόχευση απέναντι στη «νομοθετημένη απειλή» (βλέπε τους πρόσφατους τουρκικούς χάρτες) είναι η σωστή. Ωστόσο, έχουμε χορτάσει από βαρύγδουπες υποσχέσεις και "χάρτινα" οράματα δεκαετιών, δεν χειροκροτούμε απλώς εξαγγελίες.
Το πολιτικό σύστημα έχει το σθένος να συγκρουστεί με τα διεθνή λόμπι όπλων και να στηρίξει έμπρακτα την εθνική μας ανεξαρτησία; Ο χρόνος μετράει αντίστροφα και ο πραγματικός κριτής βρίσκεται στην απέναντι ακτή του Αιγαίου.
