Ενώ η Μέση Ανατολή θυμίζει ανοιχτή πυριτιδαποθήκη και ο πλανήτης κρατάει την ανάσα του μετρώντας κρίσεις, οι διπλωμάτες επιμένουν να ζουν στον δικό τους, αποστειρωμένο κόσμο. Παρά τον συνεχιζόμενο «σεισμό» στον Λίβανο και τα καθημερινά επικοινωνιακά παιχνίδια της Τεχεράνης με απειλές για εκ νέου κλείσιμο στα Στενά του Ορμούζ, το διπλωματικό ημερολόγιο δεν φαίνεται να συγκινείται.

Όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Εξωτερικών του Πακιστάν, το ραντεβού έχει «κλειδώσει». Οι πολυαναμενόμενες συνομιλίες ανάμεσα στην Ουάσινγκτον και την Τεχεράνη θα ξεκινήσουν κανονικά αύριο, 21 Ιουνίου, στην απόλυτα ουδέτερη και ασφαλή Ελβετία. Η βία μπορεί να κλιμακώνεται στα πεδία των μαχών, αλλά στα ελβετικά σαλόνια το πρόγραμμα λέει «συνομιλίες σε τεχνικό επίπεδο».

Το τραπέζι της Ελβετίας και οι διαμεσολαβητές της κρίσης

Το σκηνικό που στήνεται γύρω από αυτό το τραπέζι είναι βγαλμένο από το απόλυτο εγχειρίδιο της γεωπολιτικής υποκρισίας. Οι δύο «αιώνιοι εχθροί», ΗΠΑ και Ιράν, στέλνουν τις αντιπροσωπείες τους για να συζητήσουν τις λεπτομέρειες που χωρίζουν τον πόλεμο από την ειρήνη. Φυσικά, δεν θα είναι μόνοι τους.

Τον άχαρο, αλλά εξαιρετικά κομβικό ρόλο του διαιτητή σε αυτό το μπρα ντε φερ έχουν αναλάβει επίσημα το Πακιστάν και το Κατάρ. Δύο χώρες που επιχειρούν να παίξουν τα ρέστα τους στη διεθνή σκακιέρα, αναλαμβάνοντας χρέη «πυροσβέστη» ανάμεσα σε δύο πλευρές που παραδοσιακά επικοινωνούν καλύτερα μέσω κυρώσεων και βομβαρδισμών, παρά μέσω ειρηνευτικών πρωτοκόλλων.

Το Πακιστάν επιμένει στη «συμβιβαστική» οδό

Το Ισλαμαμπάντ, από την πλευρά του, δείχνει αποφασισμένο να φέρει εις πέρας την αποστολή, ανεξάρτητα από τον θόρυβο που επικρατεί γύρω από τις διαπραγματεύσεις. Το υπουργείο Εξωτερικών του Πακιστάν ξεκαθάρισε με επίσημη τοποθέτησή του ότι θα επιμείνει μέχρι τέλους στην προσπάθεια για αποκλιμάκωση της έντασης στην περιοχή.

Το ερώτημα βέβαια που πλανάται στην ατμόσφαιρα είναι το εξής: πόσο εφικτή είναι μια ουσιαστική διπλωματική λύση όταν οι πύραυλοι συνεχίζουν να πετούν και οι στρατηγικές θαλάσσιες οδοί παραμένουν υπό καθεστώς εκβιασμού; Όπως όλα δείχνουν, οι «τεχνικές λεπτομέρειες» στην Ελβετία θα είναι απλώς η βιτρίνα ενός πολύ πιο σκληρού και βρώμικου παιχνιδιού εξουσίας, στο οποίο κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κάνει πραγματικά πίσω. Μένει να δούμε αν το τραπέζι της Γενεύης θα βγάλει «λευκό καπνό» ή αν απλώς αγοράζεται χρόνος μέχρι το επόμενο χτύπημα.