Ένα πρωτοφανές στρατηγικό αδιέξοδο αντιμετωπίζει ο Ντόναλντ Τραμπ, με την πολιτική του κληρονομιά και την κυριαρχία του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών να κρέμονται κυριολεκτικά από μια κλωστή. Σύμφωνα με σκληρή ανάλυση του αμερικανικού δικτύου CNN, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει καταφέρει να εγκλωβίσει τον εαυτό του στην πιο δυσχερή θέση που έχει βρεθεί Αμερικανός ηγέτης από την εποχή του Τζίμι Κάρτερ.
Το 1979, ο Κάρτερ είδε την προεδρία του να καταρρέει λόγω της κρίσης των 52 ομήρων στην αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη. Σήμερα, 46 χρόνια μετά, οι Ιρανοί δεν κρατούν ομήρους διπλωμάτες, αλλά την ίδια την παγκόσμια οικονομία, έχοντας «κλειδώσει» τη βασικότερη θαλάσσια αρτηρία πετρελαίου στον πλανήτη: τα Στενά του Ορμούζ.
Η γεωπολιτική ομηρία και ο ιρανικός εκβιασμός
Παρά τις θριαμβευτικές διαρροές του Λευκού Οίκου πριν από λίγες ημέρες περί άμεσης ειρηνευτικής συμφωνίας, η πραγματικότητα στο πεδίο είναι αμείλικτη. Η Τεχεράνη αντιλαμβάνεται πλήρως τον προεκλογικό πανικό της Ουάσιγκτον και υπαγορεύει πλέον τους δικούς της, απόλυτους όρους, εξευτελίζοντας την αμερικανική διπλωματία.
Για να επιτρέψει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα, το Ιράν απαιτεί την πλήρη άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού, την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Μέση Ανατολή, την οριστική λήξη των κυρώσεων και την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων. Πρόκειται για έναν ακραίο γεωστρατηγικό εκβιασμό, τον οποίο ο Τραμπ είναι αδύνατον να αποδεχθεί χωρίς να υποστεί συντριπτική εθνική ταπείνωση. Από την άλλη πλευρά, μια νέα στρατιωτική κλιμάκωση εκ μέρους των ΗΠΑ θα έστελνε την παγκόσμια οικονομία κατευθείαν στον γκρεμό.
Εσωτερική οργή και πολιτική τύφλωση
Την ώρα που το Ιράν σφίγγει τη θηλιά, το εσωτερικό μέτωπο στις ΗΠΑ φλέγεται. Η μέση τιμή της βενζίνης έχει σπάσει ξανά το φράγμα των 4 δολαρίων ανά γαλόνι, προκαλώντας την οργή της αμερικανικής μεσαίας τάξης, η οποία βλέπει το καθημερινό κόστος ζωής να εκτοξεύεται στα ύψη.
Οι ψηφοφόροι γυρνούν μαζικά την πλάτη στους Ρεπουμπλικανούς, ενώ ο ίδιος ο Τραμπ εμφανίζεται επικίνδυνα αποκομμένος από τη σκληρή πραγματικότητα, αναλωνόμενος σε δηλώσεις για την... ανακαίνιση της αίθουσας χορού του Λευκού Οίκου. Η άρνησή του να αναλάβει την παραμικρή πολιτική ευθύνη –δηλώνοντας προκλητικά ότι οι ψηφοφόροι «δεν είναι θυμωμένοι μαζί μου, αλλά με τους Ρεπουμπλικανούς»– αποδεικνύει την αδυναμία του να διαβάσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια.
Το πολιτικό του δράμα ήρθε να ολοκληρωθεί με το ηχηρό «άδειασμα» από τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος απέρριψε δημόσια το αμερικανικό σχέδιο για τη Γάζα. Αντιμέτωπος με ανοιχτά μέτωπα παντού, ο Αμερικανός πρόεδρος δηλώνει πως αντιμετωπίζει την κρίση σαν μια «παρτίδα σκάκι». Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι σε αυτή την παρτίδα, το ρολόι μετράει αντίστροφα για τον ίδιο, και η Τεχεράνη φαίνεται να κινεί τα πιόνια της με χαρακτηριστική, ασφυκτική ψυχραιμία.
