Επέτειο της κρίσης των Ιμίων σήμερα, όχι μόνο για την χώρα μας, που απώλεσε τότε Τρεις άξιους στρατιωτικούς, αλλά και για την Τουρκία.
Ειδικοί από την γειτονική χώρα, ομιλούν για την κρίση υπογραμμίζοντας την επικράτηση τους επί της δυτικής Ίμια, χωρίς να πέσει ντουφεκιά, μιλώντας ξεκάθαρα για “ τουρκική νίκη”.
Από τότε την αποφράδα αυτή ημέρα έχουν γραφτεί και λεχθεί πάρα πολλά στην κυριολεξία, για το τι μπορούσαμε αλλά δεν κάναμε, τόσο από αποστράτους ανωτάτους αξιωματικούς, όσο και από πολιτικούς.
Η ουσία το 1996 ήταν ξεκάθαρα, η φοβική ελληνική πολιτική ηγεσία που δεν είχε ξεκάθαρο στόχο να διαλύσει τα σχέδια των Τούρκων, τα οποία έγιναν αμέσως κατανοητά.
Από την άλλη πλευρά, η στρατιωτική ηγεσία δεν έκανε όλα όσα έπρεπε, για να διασφαλιστεί ότι δεν θα καταληφθεί ελληνικό έδαφος ( Δυτική Ίμια), επιτρέποντας στους Τούρκους την αποβίβαση, ενώ δεν έγινε και η ανακατάληψη της βραχονησίδας.
Το κρίσιμο σημείο, της ανακατάληψης της βραχονησίδας, αποτελεί μαύρο κεφάλαιο στην ιστορία της χώρας, με τα αν και τα μπορούσαμε να διαδέχονται το ένα το άλλο.
Οι Τούρκοι ανέβηκαν όπως...ανέβηκαν στην βραχονησίδα της Δυτικής Ίμιας, αλλά οι ελληνικές δυνάμεις δεν πήραν ποτέ καμία εντολή, να τους πετάξουν στην θάλασσα, και αυτό έγραψε δυστυχώς η ιστορία.
Με τα "αν...και θα μπορούσαμε να τους διαλύσουμε τότε", δεν προσφέρουμε καλό έργο. Η κρίση των Ιμίων θα πρέπει να διδάσκεται σε όλες τις στρατιωτικές Σχολές, ειδικά του Στρατού ξηράς, για να μην ξαναγίνει ποτέ των ποτών.
Ο λόγος είναι ότι η Ελλάδα δεν σηκώνει άλλα λάθη, ειδικά τώρα που οι Τούρκοι ετοιμάζονται να κεφαλοποιήσουν στο Αιγαίο, την κρίση των Ιμίων μετά από 30 χρόνια.
Αντίθετοι οι γείτονες το μόνο που κατανοούν καλά είναι η " επακούμβηση" σε όλα τα επίπεδα, όπως την έκανε τόσο πετυχημένα το 2020, ο Αντιπλοίαρχος τότε κ. Σαλιάρης.
Οι Τούρκοι σήμερα και ειδικά ο Τούρκος ειδικός Mehmet Dilbaz, ομιλούν για “τα γεγονότα σε δύο νησίδες στη μέση του Αιγαίου Πελάγους έφεραν την Τουρκία και την Ελλάδα στο χείλος μιας σπάνιας ένοπλης σύγκρουσης στην ιστορία του ΝΑΤΟ.
Η διαμάχη για τη σημαία στην Ίμια (Καρντάκ τα αναφέρουν οι Τούρκοι) εκείνη την ημέρα δεν ήταν μια υποσημείωση στην ιστορία. Ήταν το πρώτο ορατό πρόσωπο μιας γεωπολιτικής εξίσωσης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Όλα ξεκίνησαν με ένα πλοίο με τουρκική σημαία που προσάραξε στις νησίδες. Η συζήτηση για τη διάσωση γρήγορα μετατράπηκε σε ένα ερώτημα "ποιανού χωρικά ύδατα είναι αυτά;"
Το απόγευμα της 27ης Ιανουαρίου, μια ομάδα της Hürriyet πήγε στη νησίδα με ελικόπτερο, αφαίρεσε την ελληνική σημαία και ύψωσε την τουρκική σημαία, μετατοπίζοντας αμέσως την κρίση από τον ανταγωνισμό των μέσων ενημέρωσης σε διακρατικό ανταγωνισμό.
Το ίδιο βράδυ, η Αθήνα έστειλε ειδικές δυνάμεις στη νησίδα και ύψωσε ξανά τη σημαία της. Έτσι, το θέμα δεν ήταν πλέον στα τραπέζια των δημοσιογράφων, αλλά στα τραπέζια των στρατιωτικών διοικητών.
Την επόμενη μέρα, το τουρκικό ναυτικό εισήλθε στην περιοχή, το ελληνικό ναυτικό ανταπέδωσε, ενώ F-16 και Mirage άρχισαν να κάνουν κύκλους εντός εμβέλειας βολής.
Στις 1:40 π.μ. στις 31 Ιανουαρίου, οι Τούρκοι κομάντος των Ειδικών Δυνάμεων, σε μια νυχτερινή επιχείρηση διείσδυσης, κατέβασαν την ελληνική σημαία και ύψωσαν την τουρκική σημαία στη θέση της.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η πιθανότητα πολέμου στο Αιγαίο έγινε μαθηματικά υπολογίσιμη.
Η κατάρριψη ενός ελληνικού ελικοπτέρου αναγνώρισης και ο μαρτυρικός θάνατος τριών στρατιωτικών τις πρώτες πρωινές ώρες του ίδιου πρωινού, σηματοδότησαν το δραματικό σημείο καμπής της κρίσης. Με άμεση παρέμβαση των ΗΠΑ, η κρίση πάγωσε, επιλύθηκε με μια φόρμουλα «όχι σημαίες, όχι στρατιώτες, όχι πλοία».
Το ζήτημα των Ίμια ωστόσο, δεν επιλύθηκε, αλλά μάλλον μια εκκρεμότητα.
Επειδή το ζήτημα δεν ήταν απλώς δύο νησίδες, αλλά το καθεστώς του Αιγαίου.
Σήμερα, ακριβώς είκοσι οκτώ χρόνια αργότερα, η ίδια συζήτηση επιστρέφει με διαφορετικό τίτλο: το ζήτημα των 12 μιλίων.
Η Ελλάδα εκφράζει ανοιχτά την επιθυμία της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο στα 12 μίλια. Ενώ αυτή η κίνηση μπορεί να φαίνεται ως μια απλή επέκταση σε έναν χάρτη, σημαίνει ότι περίπου το 70% της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της θα ελέγχεται μονομερώς.
Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, θα έχει μόνο έναν στενό θαλάσσιο διάδρομο που ανοίγει στη Θάλασσα του Μαρμαρά. Επομένως, η Άγκυρα δήλωσε, με ψήφισμα που ενέκρινε η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας το 1995, ότι η πρωτοβουλία των 12 μιλίων ήταν «casus belli» ή «αιτία πολέμου».
Αυτή η σταθερότητα δεν ήταν συναισθηματική. Ήταν εξ ολοκλήρου ένας γεωπολιτικός υπολογισμός ισορροπίας. Επειδή στο Αιγαίο, η υφαλοκρηπίδα, ο εναέριος χώρος, το FIR, το αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς των νησιών και οι αμφισβητούμενες νησίδες δεν είναι ξεχωριστά αρχεία, αλλά αρχεία που αλληλοσυνδέονται.
Όταν επεκτείνεις μονομερώς το ένα, επαναπροσδιορίζεις το άλλο. Από αυτή την οπτική γωνία, τα Ίμια, δεν ήταν απλώς μια νυχτερινή επιχείρηση, αλλά ένα κατώφλι που κατέδειξε τα εξής: Η κυριαρχία στο Αιγαίο διέπεται από σιωπηρά καθιερωμένες ισορροπίες.
Όταν αυτές διαταράσσονται ανοιχτά, προκαλούν κρίσεις. Σήμερα, η συζήτηση για τα 12 μίλια είναι μια ενημερωμένη εκδοχή της κρίσης των Ιμίων.
Όχι μόνο η σημαία, αλλά και το ναυτικό δίκαιο, οι ενεργειακοί αγωγοί, η ισορροπία του ΝΑΤΟ και η ευρωπαϊκή ασφάλεια αποτελούν πλέον μέρος του ζητήματος.
Επομένως, στην επέτειο της κρίσης των Ίμια , το ζήτημα δεν είναι να τιμήσουμε το παρελθόν, αλλά να διαβάσουμε το μέλλον του Αιγαίου.
Επειδή οι κρίσεις στο Αιγαίο δεν επιλύονται. Είναι παγωμένες. Και κάθε παγωμένη κατάσταση , όταν επιστρέφεται, συνοδεύεται από έναν πιο στρατηγικό τίτλο", καταλήγει ο Τούρκος ειδικός.
Έχουν ετοιμάσει την επόμενη κρίση οι Τούρκοι όπως όλα δείχνουν, και πιθανότατα απομένει το πότε και που, η ελληνική πλευρά τα γνωρίζει αυτά και θα είναι έτοιμη αυτήν την φορά για μια μεγάλη "επακούμβηση".
