Ο Γουίλιαμ Όρμπιτ, ο Βρετανός μουσικός παραγωγός του οποίου το εμπνευσμένο ύφος απογείωσε την καρίερα καλλιτεχνών όπως η Madonna, οι Blur, οι All Saints, οι U2 και πολλοί ακόμη, πέθανε σε ηλικία 69 ετών.
Σε ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσής του και αποδίδεται στην οικογένεια και τους φίλους του, αναφέρεται ότι πέθανε στο σπίτι του στις 23 Ιουλίου. «Θα μας λείψει βαθιά, τόσο σε εμάς όσο και στους πάρα πολλούς ανθρώπους των οποίων τη ζωή άγγιξε μέσα από τη μουσική, τη φιλία και την καλοσύνη του», ανέφερε η ανακοίνωση. Δεν έγινε γνωστή η αιτία θανάτου.
Ο Γουίλιαμ Όρμπιτ έγινε περισσότερο γνωστός για τη συνεργασία του με τη Madonna στο άλμπουμ της Ray of Light του 1998, γράφει ο Guardian. Οι εντυπωσιακά πρωτότυπες ενορχηστρώσεις του, με ρίζες στην trip-hop, την jungle και την techno, σηματοδότησαν ένα νέο κεφάλαιο για μία από τις μεγαλύτερες σταρ της ποπ, χαρίζοντας επιτυχίες όπως τα Frozen, The Power of Goodbye και το εκρηκτικό ομώνυμο κομμάτι Ray of Light. Το άλμπουμ έγινε πολυπλατινένιο σε ολόκληρο τον κόσμο, χάρισε στη Madonna τρία από τα πέντε Grammy για τα οποία ήταν υποψήφια το 1999 και θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο στούντιο άλμπουμ της καριέρας της.
Η δουλειά του, ωστόσο, εκτεινόταν πολύ πέρα από μία μόνο συνεργασία. Περιλάμβανε το πειραματικό και συναισθηματικά φορτισμένο άλμπουμ 13 των Blur, το βρετανικό Νο 1 Pure Shores των All Saints, το new wave χιτ Feel Good Time της Pink, που έφτασε στο Νο 3 στο Ηνωμένο Βασίλειο, και πολλά ακόμη. Στο τελευταίο εμφανιζόταν και ως guest καλλιτέχνης, ενώ κυκλοφόρησε επίσης σειρά από άλμπουμ και singles με το δικό του όνομα. Η ηλεκτρονική εκδοχή του Adagio for Strings του Samuel Barber, ενισχυμένη από ένα trance remix του Ferry Corsten, έφτασε στο Top 5 της Βρετανίας το 1999.
Η επιτυχία ήρθε σχετικά αργά για τον Γουίλιαμ Όρμπιτ — τουλάχιστον με τα δεδομένα της ποπ μουσικής. Γεννήθηκε ως William Wainwright το 1956 και μεγάλωσε στο βόρειο Λονδίνο, γιος δύο εκπαιδευτικών τους οποίους είχε περιγράψει ως «ξεκάθαρα εργατικής τάξης και φτωχούς… είχαν παλέψει για να καταφέρουν να γίνουν μεσαία τάξη». Εγκατέλειψε το σχολείο στα 16 και έγινε, όπως έλεγε ο ίδιος, ένας «μετα-χίπι», ζώντας σε κατάληψη, κάνοντας περιστασιακές κακοπληρωμένες δουλειές και, σύμφωνα με τις αναμνήσεις του, καταναλώνοντας «μία Mars και ένα χαρτάκι LSD την ημέρα».
Το 1980 ίδρυσε το ηλεκτρονικό/ambient τρίο Torch Song μαζί με τη Laurie Mayer και τον Grant Gilbert. Υπέγραψαν με τη δισκογραφική IRS και κυκλοφόρησαν τρία άλμπουμ από το 1984 έως το 1987. Έχοντας αποκτήσει βαθιά γνώση της ηλεκτρονικής μουσικής παραγωγής, καθώς σταδιακά είχε δημιουργήσει ένα στούντιο γεμάτο ψηφιακό και αναλογικό εξοπλισμό, προσλήφθηκε για να δημιουργήσει το soundtrack της ταινίας Youngblood με τους Rob Lowe και Patrick Swayze, αλλά και για να κάνει remix σε ποπ καλλιτέχνες — ανάμεσά τους και η Madonna.
Χρησιμοποιώντας hip-house breakbeats και παιχνιδιάρικες ενορχηστρώσεις, έδωσε έναν πιο ανάλαφρο χαρακτήρα στα σκοτεινά και έντονα σεξουαλικά singles της Madonna στις αρχές της δεκαετίας του 1990, Justify My Love και Erotica.
“Ο Γουίλιαμ είναι μία τρελή ιδιοφυΐα”
Ο Γουίλιαμ Όρμπιτ είχε πλέον μπει στο ραντάρ της Madonna, αλλά θα περνούσαν μερικά ακόμη χρόνια μέχρι να συνεργαστούν πάνω σε πρωτότυπα τραγούδια. Στο μεταξύ, οι Torch Song κυκλοφόρησαν ακόμη ένα άλμπουμ το 1995, ενώ ο ίδιος είχε επιτυχία και με ένα άλλο πρότζεκτ, τους Bassomatic, των οποίων το ψυχεδελικό baggy έπος Fascinating Rhythm μπήκε στο βρετανικό Top 10.
Είχε κυκλοφορήσει το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ το 1987 και τη δεκαετία του 1990 απέσπασε σημαντικές κριτικές με μια σειρά άλμπουμ υπό τον τίτλο Strange Cargo. Στο Strange Cargo III του 1993 συμμετείχε μία νεαρή τότε Beth Orton. Την ίδια χρονιά, ο Γουίλιαμ Όρμπιτ ανέλαβε την παραγωγή του ντεμπούτου άλμπουμ της, Superpinkymandy, ενώ αργότερα έκανε και remix στο single της Central Reservation.
Την ίδια περίοδο, η Madonna δυσκολευόταν να δημιουργήσει ένα νέο άλμπουμ και να επαναπροσδιορίσει την καλλιτεχνική της ταυτότητα. Είχε εγκαταλείψει sessions με τον R&B παραγωγό Babyface, αναζητώντας νέο συνεργάτη, και διέθετε μόλις λίγα τραγούδια για το επόμενο άλμπουμ της. Το βιογραφικό του Γουίλιαμ Όρμπιτ οδήγησε τον μάνατζέρ της να του ζητήσει να υποβάλει μουσικό υλικό και τελικά προσλήφθηκε.
«Απλώς συνέχισε, δούλευε πάνω στα πράγματά σου, βελτίωνε τις ικανότητές σου και κάποια στιγμή θα σου κάτσει η τύχη», είχε πει αργότερα αναλογιζόμενος εκείνη την περίοδο. Ο Γουίλιαμ Όρμπιτ και η Madonna δημιούργησαν μαζί μεγάλο μέρος του άλμπουμ σε στούντιο στη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες.
«Ο Γουίλιαμ είναι μία τρελή ιδιοφυΐα», είχε πει η Madonna για τις ηχογραφήσεις του Ray of Light. «Πήγαινα σε εκείνον έχοντας μια ιδέα για το πού ήθελα να κινηθώ μουσικά, του σιγοτραγουδούσα μελωδίες ή του διάβαζα στίχους και μετά τον άφηνα μόνο του στο εργαστήριο. Μερικές φορές πήγαινε προς την κατεύθυνση που ήθελα και άλλες φορές ξέφευγε εντελώς προς κάπου αλλού. Καταλήγαμε με trance κομμάτια διάρκειας οκτώ λεπτών και στη συνέχεια συνεχίζαμε να προσθέτουμε και να αφαιρούμε πράγματα μέχρι να αποκτήσουν πραγματικά κουπλέ και ρεφρέν. Δουλέψαμε πραγματικά εξαντλητικά».
Η εντυπωσιακή γκάμα ήχων του Γουίλιαμ Όρμπιτ — βαριά breakbeats, ακουστικές κιθάρες, trance synthesizers και πολλά ακόμη — αξιοποιήθηκε σε όλα, από σαρωτικές μπαλάντες μέχρι την ξέφρενη acid house ενέργεια του ομώνυμου τραγουδιού. Το αποτέλεσμα επανέφερε τη Madonna στην πρώτη γραμμή της πρωτοποριακής ποπ μουσικής και της χάρισε τα πρώτα Grammy της που δεν αφορούσαν μουσικά βίντεο.
Θέλοντας να μην επαναλάβει τον εαυτό της, η Madonna άλλαξε ξανά βασικό παραγωγό στο επόμενο άλμπουμ της, Music, επιλέγοντας τον Mirwais, αν και ο Γουίλιαμ Όρμπιτ παρέμεινε για τρία από τα τραγούδια του δίσκου.
Ανέλαβε επίσης την παραγωγή δύο επιτυχημένων αυτόνομων singles της Madonna που κυκλοφόρησαν σε soundtracks: το Beautiful Stranger του 1999, από την ταινία Austin Powers: The Spy Who Shagged Me, και τη διασκευή της στο American Pie του Don McLean το 2000, από την ταινία The Next Best Thing, στην οποία πρωταγωνιστούσε και η ίδια.
Ο Γουίλιαμ Όρμπιτ επέστρεψε για το άλμπουμ MDNA της Madonna το 2012, συνυπογράφοντας την παραγωγή έξι τραγουδιών. Νωρίτερα φέτος είχε δηλώσει: «Θα αγαπώ πάντα αυτή τη γυναίκα. Πραγματικά. Εκείνη έκανε την καριέρα μου».
Τα τέλη της δεκαετίας του 1990 αποτέλεσαν μία εξαιρετικά παραγωγική περίοδο για τον Γουίλιαμ Όρμπιτ. Το 1999 κυκλοφόρησε το Pieces in a Modern Style, ένα άλμπουμ με επανεκτελέσεις έργων κλασικής μουσικής, μεταξύ των οποίων και η επιτυχημένη διασκευή του έργου του Samuel Barber. Μια παλαιότερη εκδοχή, του 1995, είχε αποσυρθεί από την κυκλοφορία ύστερα από ένσταση του συνθέτη Arvo Pärt.
Το 1999 κυκλοφόρησε επίσης το άλμπουμ 13 των Blur. Όπως και η Madonna, έτσι και οι Blur επιθυμούσαν να επανεφεύρουν τον ήχο τους, ύστερα από πέντε άλμπουμ με παραγωγό τον Stephen Street, και είχαν εντυπωσιαστεί από προηγούμενα remix που είχε κάνει ο Γουίλιαμ Όρμπιτ σε τραγούδια τους, τα οποία συγκεντρώθηκαν στο άλμπουμ Bustin’ and Dronin’.
Το 13 κατέγραψε σε μεγάλο βαθμό τον χωρισμό του Damon Albarn από τη μουσικό Justine Frischmann, ενώ ο frontman των Blur χαρακτήρισε αργότερα τον ρόλο του Γουίλιαμ Όρμπιτ στο άλμπουμ ως εκείνον ενός «ψυχιάτρου».
Όπως το Ray of Light, έτσι και το 13 θεωρείται ένα από τα πιο ιδιαίτερα και ολοκληρωμένα άλμπουμ στον κατάλογο των Blur, με τον Γουίλιαμ Όρμπιτ να δημιουργεί μαζί με το συγκρότημα υλικό που ήταν ταυτόχρονα πειραματικό και εμπορικό, συμπεριλαμβανομένων των επιτυχιών Tender και Coffee and TV.
Η επιτυχία του Ray of Light είχε ως αποτέλεσμα ο Γουίλιαμ Όρμπιτ να γίνει περιζήτητος από ένα ευρύ φάσμα ποπ καλλιτεχνών τα επόμενα χρόνια, ανάμεσά τους οι Britney Spears, Melanie C, Robbie Williams, Chris Brown, Pink, No Doubt και η πρώην τραγουδίστρια των Girls Aloud, Nadine Coyle.
Συνεργάστηκε με τον Beck στη σύνθεση του Feel Good Time της Pink, ακόμη μίας κινηματογραφικής επιτυχίας, αυτή τη φορά για την ταινία Charlie’s Angels: Full Throttle του 2003.
Ο Γουίλιαμ Όρμπιτ μετέφερε την ψυχεδελική ηχητική παλέτα του Ray of Light — κιθάρες, ηλεκτρονικά bleeps και breakbeats — σε δύο εξαιρετικά singles του βρετανικού γυναικείου συγκροτήματος All Saints: Black Coffee και Pure Shores, τα οποία έφτασαν και τα δύο στο Νο 1 των βρετανικών charts.
Τα τραγούδια αυτά θεωρούνται από τους φίλους της ποπ ανάμεσα στα αριστουργήματα του Γουίλιαμ Όρμπιτ. Ο ίδιος είχε πει στον Guardian το 2021 ότι αρχικά θεωρούσε το Pure Shores «εντελώς χάλια», επειδή είχε χρειαστεί τόσο πολύ χρόνο για να ολοκληρωθεί.
«Όταν πραγματικά δουλεύεις σαν σκλάβος πάνω σε κάτι, χρειάζονται χρόνια μέχρι να μπορέσεις να το ακούσεις πραγματικά με ευχαρίστηση», είχε εξηγήσει.
Συνεργάστηκε ξανά με τις All Saints σε δύο τραγούδια από το άλμπουμ Testament του 2018.
Ο Γουίλιαμ Όρμπιτ ανέλαβε την παραγωγή δύο νέων τραγουδιών των U2 που συμπεριλήφθηκαν στη συλλογή The Best of 1990-2000: το Electrical Storm, το οποίο έφτασε στο Νο 5 στη Βρετανία, και το The Hands That Built America, το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως θέμα στην ταινία Gangs of New York του Martin Scorsese το 2002.
Το μοναδικό άλλο ολοκληρωμένο άλμπουμ ποπ καλλιτέχνη του οποίου ανέλαβε την παραγωγή ήταν το τέταρτο άλμπουμ της Katie Melua, The House, που κυκλοφόρησε το 2010.
Στη συνέχεια, ο ρυθμός της δουλειάς του επιβραδύνθηκε, αν και κατάφερε να ολοκληρώσει μία εδώ και χρόνια χαμένη ποπ ηχογράφηση: το There Must Be More to Life Than This, ένα ντουέτο του Freddie Mercury και του Michael Jackson, που είχε αρχικά ηχογραφηθεί στις αρχές της δεκαετίας του 1980 αλλά τελικά ολοκληρώθηκε σε παραγωγή του Γουίλιαμ Όρμπιτ και κυκλοφόρησε το 2014.
Ο Γουίλιαμ Όρμπιτ συνέχισε παράλληλα να κυκλοφορεί προσωπικά άλμπουμ, προσθέτοντας ακόμη έξι μετά το Pieces in a Modern Style, ανάμεσά τους και μία συνέχεια του συγκεκριμένου άλμπουμ το 2010. Το πιο πρόσφατο άλμπουμ του ήταν το The Painter του 2022.
Τον Μάρτιο του 2026 διέψευσε τις φήμες για πιθανό νέο πρότζεκτ με τη Madonna.
«Ας τελειώνουμε εδώ και τώρα με αυτή την ιστορία για Madonna ROL [Ray of Light] 2.0, παιδιά. Μπορεί να γίνει εξαντλητικό. Δεν πρόκειται να συμβεί… Έχω έτοιμο ένα άλμπουμ που, κατά την άποψή μου, είναι πραγματικά ο διάδοχος του ROL. Τα πάντα, από τον τρόπο που δημιουργήθηκε μέχρι τον τρόπο που ακούγεται, το φωνάζουν από τις πρώτες κιόλας νότες. Και επικοινώνησα μαζί της. Και το μήνυμα έφτασε. Καμία απάντηση».
Ο Γουίλιαμ Όρμπιτ είχε μιλήσει στον Guardian το 2021 για τα προβλήματα που είχε αντιμετωπίσει με τη χρήση ουσιών τέσσερα χρόνια νωρίτερα.
Εκτός από βαριά χρήση μαριχουάνας, έπαιρνε, όπως είχε πει, «LSD, μανιτάρια, MDMA, κοκαΐνη, κάποιες ορμόνες με τις οποίες πειραματίζονταν όλοι. Κωδεΐνη. Δεν είχα επίγνωση του τι έκανα και κατέληξα να πάθω ένα ψυχωτικό επεισόδιο».
Νοσηλεύτηκε ακούσια σε ψυχιατρική μονάδα. «Ευτυχώς, μόλις οι ουσίες έφυγαν από τον οργανισμό μου, κατάφερα τελικά να επιστρέψω στη φυσιολογική μου κατάσταση — και βγήκα», είχε πει.
