Για τις πολιτισμικές και οικονομικές σχέσεις μεταξύ της Ελλάδας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Κίνας, υπό το πρίσμα των πολεμικών επιχειρήσεων στην Μέση Ανατολή, μίλησε σε συνέντευξή του σε κινεζικό Μέσο, ο Προκόπης Παυλόπουλος.

Αυτά είναι κάποια σημεία από τις τοποθετήσεις του:

Για τις πολεμικές επιχειρήσεις στην Μέση Ανατολή και για τις προοπτικές τερματισμού τους:

Πρόκειται για έναν πόλεμο χωρίς ορατό τέλος και με απρόβλεπτες
διεθνείς συνέπειες, οικονομικές και όχι μόνο. Όπως όλα δείχνουν εκείνοι που άρχισαν
αυτό τον πόλεμο, δηλαδή οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, δεν είναι οι πιο κατάλληλοι για να τον
τερματίσουν οριστικά. Αντιθέτως, η Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με την Ιστορία της και
τον Πολιτισμό της και ιδίως με βάση τον αντίστοιχο πλανητικό ρόλο που της αναλογεί,
μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει επιτυχώς έναν τέτοιο ειρηνευτικό ρόλο. Αρκεί
βεβαίως να πάρει την σχετική πρωτοβουλία με τον πρόσφορο προς τούτο σχεδιασμό
και προγραμματισμό, κατ’ εξοχήν στο πλαίσιο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και της
Πολιτικής Ασφάλειας   τις διατάξεις της Σύμβασης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και,
οπωσδήποτε, έχοντας προηγουμένως διαμορφώσει επαρκείς θέσεις επ’ αυτού,
θεμελιωμένες σε μία ενιαία και στιβαρή γραμμή.

Για τις σχέσεις Ελλάδας, Ευρωπαϊκής Ένωσης και Κίνας:

Η Ελλάδα, από την εποχή των Περσικών Πολέμων και ιδίως από την εποχή της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας,
σηματοδοτεί το διαχρονικό όριο μεταξύ Δύσης και Ανατολής. Όριο όμω το οποίο δεν
διχάζει αλλά, όλως αντιθέτως, είναι προορισμένο να χτίζει γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ
Δύσης και Ανατολής πάνω στο ιδανικό θεμέλιο του Διαλόγου των Πολιτισμών. Η Ελλάδα
απέδειξε ότι μένει συνεπής σε αυτή την ιστορική αποστολή σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της
με την Κίνα. Σχέσεις οι οποίες στηρίχθηκαν ευθύς εξ αρχής στον Διάλογο των
Πολιτισμών και στην συνέχεια εξελίχθηκαν, επεκτεινόμενες διαρκώς, στο πεδίο μίας
ευρύτερης οικονομικής συνεργασίας. Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα έδωσε και δίνει το
παράδειγμα και για μία ανάλογη, διευρυμένη, συνεργασία μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης
και Κίνας. Συνεργασία η οποία μπορεί και πρέπει να δομηθεί χωρίς αποκλεισμούς
άλλων διεθνών συνεργασιών και, οπωσδήποτε, με πλήρη σεβασμό του Διεθνούς
Δικαίου και του Ευρωπαϊκού Δικαίου.

Για τις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας:

Αποτελεί γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι ΗΠΑ και Κίνα είναι οι δύο μεγαλύτερες δυνάμεις, οικονομικές και όχι μόνο, παγκοσμίως.
Το γεγονός αυτό όμως σηματοδοτεί και τον ρόλο, τον οποίο καλούνται να
διαδραματίσουν επίσης παγκοσμίως. Συγκεκριμένα, είναι επιτακτική η ανάγκη οι σχέσεις
μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας να μην εξελιχθούν υπό όρους ενός άκρατου ανταγωνισμού, ο
οποίος μάλιστα θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την Παγκόσμια Ειρήνη. Με άλλες
λέξεις οι ως άνω σχέσεις πρέπει να βασισθούν στις αρχές ενός υγιούς ανταγωνισμού σε
κάθε επίπεδο, κυρίως δε στο οικονομικό επίπεδο. Κάτι το οποίο μπορεί να επιτευχθεί
μόνο με πλήρη σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, υφ’ όλες τις εκφάνσεις του. Και, όπως
είναι αυτονόητο, ένας τέτοιος σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου επιβάλλει την αρχή η
οποία αποκλείει, οιονεί εξ ορισμού, την προοπτική μίας στυγνής εξουθένωσης της μίας Μεγάλης Δύναμης από την άλλη στο πλαίσιο όχι της ισχύος του Διεθνούς Δικαίου αλλά του «δικαίου» του ισχυροτέρου. Τα διδάγματα του Θουκυδίδη για τα αίτια και τις
συνέπειες του Πελοποννησιακού Πολέμου παραμένουν εν προκειμένω πάντα επίκαιρα
και πάντα διδακτικά.

Για την διακυβέρνηση μέσω Τεχνητής Νοημοσύνης σε διεθνές επίπεδο:

Η κατάλληλη χρήση των μέσων της Τεχνητής Νοημοσύνης μπορεί να συμβάλει
καθοριστικώς στην καλύτερη διακυβέρνηση, ιδίως με στόχο την ορθολογική
διακυβέρνηση μέσω της διαρκούς βελτίωσης της αποδοτικότητάς της και της
αποτελεσματικότητάς της. Τούτο όμως προϋποθέτει την επίγνωση των ορίων των
μέσων της Τεχνητής Νοημοσύνης. Διότι αποτελεί σήμερα επιστημονικώς κοινό τόπο ότι
τα μέσα της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν μπορούν να υποκαταστήσουν πλήρως τον
Άνθρωπο σε πλειάδα δράσεων, και προεχόντως στον τομέα της απονομής της
Δικαιοσύνης υπό συνθήκες απαρέγκλιτου σεβασμού τους Κράτους Δικαίου και της
Αρχής της Νομιμότητας. Αυτό οφείλεται στο ότι ο Άνθρωπος είναι, ταυτοχρόνως, Homo
Sapiens αλλά και Homo Sentiens, ενώ τα κάθε είδους μέσα της Τεχνητής Νοημοσύνης
δεν διαθέτουν, κατ’ ουδένα τρόπο, και Τεχνητή Συνείδηση. Είναι δε αυτή ακριβώς η
διαφορά, η οποία θέτει τα όρια της ορθολογικής χρήσης των Μέσων της Τεχνητής
Νοημοσύνης. Εν κατακλείδι επισημαίνεται ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη και η μέσω αυτής
ορθολογική διακυβέρνηση παρέχει ένα οιονεί προνομιακό πεδίο συνεργασίας μεταξύ
Ευρωπαϊκής Ένωσης και Κίνας, πάντοτε με πλήρη σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και
του Ευρωπαϊκού Δικαίου.