Η διαχείριση μιας εθνικής κρίσης, όπως αυτή των καταστροφικών πυρκαγιών που σαρώνουν τη χώρα, αποτελεί παραδοσιακά πεδίο σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης.
Ωστόσο, η πρόσφατη δημόσια παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα μέσω των κοινωνικών δικτύων επιχειρεί να αλλάξει -επικοινωνιακά τουλάχιστον- τους κανόνες του παιχνιδιού. Ο πρώην πρωθυπουργός, αναφερόμενος στις πύρινες τραγωδίες και στον τραγικό θάνατο των τεσσάρων Ελλήνων και του Δανού πιλότου, επέλεξε να φορέσει τον μανδύα του υπεράνω κριτή, αποφεύγοντας τη μετωπική σύγκρουση.
Χαρακτηρίζοντας την κατάσταση ως «μια τραγωδία ανθρώπινη, περιβαλλοντική, εθνική», ο κ. Τσίπρας δήλωσε με νόημα πως «όπου και να σταθούμε αυτές τις μέρες η Ελλάδα μας πληγώνει». Μάλιστα, έσπευσε να υπογραμμίσει ότι η παρούσα στιγμή δεν προσφέρεται για απόδοση ευθυνών ούτε για δικαιολογίες, καλώντας το πολιτικό σύστημα και τους πολίτες σε μια γενικότερη περισυλλογή και περίσκεψη. Ένα μήνυμα που, σε πρώτη ανάγνωση, φαντάζει θεσμικό και ενωτικό, κλείνοντας το μάτι στην κυβερνητική φθορά με... βελούδινο τρόπο.
Στατιστικός απολογισμός των πυρκαγιών - Κρίση της πολιτικής προστασίας
Το πολιτικό οξύμωρο και η επιλεκτική μνήμη
Όταν όμως η πολιτική ρητορική συναντά την ιστορική μνήμη, το αφήγημα της «περισυλλογής» αρχίζει να εμφανίζει σοβαρές ρωγμές. Η στάση του πρώην πρωθυπουργού, ο οποίος εμφανίζεται σήμερα να παραδίδει μαθήματα ενσυναίσθησης και εθνικής ευθύνης, αποτελεί ένα μνημείο πολιτικού οξύμωρου. Διότι, για να μπορεί ένας πολιτικός ηγέτης να αναρωτιέται δημόσια «τι πρέπει να αλλάξουμε για να μη ζούμε κάθε χρόνο την ίδια τραγωδία», οφείλει πρώτα να έχει κοιτάξει κατάματα τα δικά του πεπραγμένα.
Η Ελλάδα και το σενάριο χρήσης ρωσικών Be-200 με ουκρανικούς κινητήρες
Ο κ. Τσίπρας φαίνεται να ξεχνά πως η Ελλάδα «πληγώθηκε» ανεπανόρθωτα και επί των δικών του ημερών, με τον πλέον δραματικό τρόπο. Επιλέγει να «κουνά το δάκτυλο» στην τωρινή κυβερνητική ανεπάρκεια, διαγράφοντας από την πολιτική του μνήμη τη δική του διαχείριση σε μια από τις μεγαλύτερες εθνικές τραγωδίες της σύγχρονης ιστορίας.
Μια τραγωδία για την οποία, ακόμα και σήμερα, χρόνια μετά τη διακυβέρνηση του, οι πληγέντες κάτοικοι παλεύουν μέσα στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, περιμένοντας τις αποζημιώσεις και τη δικαίωση που το δικό του «επιτελικό» κράτος δεν κατάφερε να εξασφαλίσει.
Η μνήμη του κρατικού μηχανισμού δεν διαγράφεται
Οι απαντήσεις δεν δίνονται με εύκολα, συναισθηματικά τσιτάτα στα κοινωνικά δίκτυα, ειδικά από πρόσωπα που έχουν ήδη κριθεί στην πράξη.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς «περισυλλογή» πάνω από τα αποκαΐδια, ούτε πολιτικούς που θυμούνται τον ρόλο του σοφού παρατηρητή όταν βρίσκονται μακριά από την καρέκλα της ευθύνης.
Η χώρα έχει ανάγκη από επιχειρησιακή θωράκιση, αυστηρό έλεγχο της εκάστοτε εξουσίας και, κυρίως, από μνήμη.
Διότι η κριτική προς τη σημερινή, αναποτελεσματική διαχείριση της κυβέρνησης είναι επιβεβλημένη και σκληρή, αλλά γίνεται εντελώς υποκριτική όταν προέρχεται από τα χείλη εκείνων που άφησαν πίσω τους ανοιχτές, ανεξόφλητες πληγές.
