Το οξειδωτικό στρες έχει διαπιστωθεί ότι σχετίζεται με την εμφάνιση ή επιδείνωση παθήσεων όπως ο καρκίνος, η αθηροσκλήρωση, τα καρδιαγγειακά νοσήματα, η αρθρίτιδα, η νόσος Αλτσχάιμερ, ο σακχαρώδης διαβήτης, η υπογονιμότητα, η οστεοπόρωση, το βρογχικό άσθμα, η νεφροπάθεια και οι παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα.
Ο οργανισμός διαθέτει ενδογενείς και εξωγενείς αμυντικούς μηχανισμούς κατά του οξειδωτικού στρες. Ενδογενείς μηχανισμοί είναι διάφορα ένζυμα και πρωτεΐνες, ενώ οι εξωγενείς είναι τα αντιοξειδωτικά που προσλαμβάνονται με τη διατροφή.
Και οι δυο κατηγορίες μηχανισμών έχουν ως αποστολή να διακόψουν την δράση των επιπλέον ελευθέρων ριζών ώστε αυτές να μην καταστρέψουν ζωτικά όργανα του κυττάρου. Όταν οι μηχανισμοί αυτοί δεν είναι επαρκείς ο οργανισμός υφίσταται τις παρενέργειες των ελεύθερων ριζών δηλαδή του οξειδωτικού στρες.
Οι κυριότεροι παράγοντες που ευθύνονται για την επιτάχυνση του οξειδωτικού στρες και τη μείωση της αντιοξειδωτικής ικανότητας του οργανισμού είναι:
- Οι διαταραχές του ύπνου
- Η καθιστική ζωή
- Η ρύπανση της ατμόσφαιρας και των τροφίμων από τα χημικά λιπάσματα
- Οι συσκευασίες των τροφίμων
- Το κάπνισμα
- Η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ
- Η υπερβολική άθληση
- Το άγχος και το ψυχολογικό στρες
- Κακή διατροφή φτωχή σε αντιοξειδωτικά
- Οι ορμονικές διαταραχές
