Πραγματικά είναι εξοργιστικό αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας εδώ και αρκετά χρόνια όταν ξένοι αγόρασαν ελαιώνες και επιχειρήσεις παραγωγής σε Μεσσηνία και άλλα μέρη στην Πελοπόννησο.
Οι ελαιώνες της Μεσσηνίας καλύπτουν απέραντες εκτάσεις στην πελοποννησιακή γη, αποτελώντας βασικό πυλώνα της τοπικής αγροτικής παραγωγής και φιλοξενώντας εκατομμύρια ελαιόδεντρα, κυρίως της παγκοσμίου φήμης ποικιλίας «Κορωνέικη», που παράγουν εξαιρετικής ποιότητας έξτρα παρθένο ελαιόλαδο που πωλείται σε εξωφρενικές τιμές στο εξωτερικό.
Οι ξένοι πολίτες εν έτει 2026, πουλάνε ελληνικό ελαιόλαδο στους Έλληνες κατοίκους των περιοχών αυτών, σε μια κίνηση που μόνο θλίψη και οργή μας φέρνει στο νου.
Το φαινόμενο αυτό αποτελεί μια ειρωνική τροπή στην τοπική αγορά, όπου ξένοι επενδυτές ή ομογενείς αγοράζουν μαζικά πλεόν ελληνική γη και στη συνέχεια,πουλούν το ελαιόλαδο που είναι τοπικό προϊόν, πίσω στην εγχώρια αγορά ή το εξάγουν θυσαυρίζοντας κυριολεκτικά.
Πρόκειται για αγορά ελληνικής γης από ξένους υπηκόους (όπως Ελβετούς, Αυστριακούς ή Γερμανούς) με σκοπό την παραγωγή και τυποποίηση ελαιολάδου, κάτι που είναι ένα υπαρκτό και αυξανόμενο φαινόμενο στη Μεσσηνία και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.
Αν και δεν υπάρχει μία και μοναδική ξένη επιχείρηση ακόμα, που να μονοπωλεί αυτή την αγορά, η κατάσταση αυτή περιγράφει μια ευρύτερη οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της περιοχής που έχει περιέλεθει σε οικονομικό μαρασμό.
Πολλοί ξένοι αγοραστές, γοητευμένοι από τον μεσογειακό τρόπο ζωής ή αναζητώντας επενδυτικές ευκαιρίες, αγοράζουν κτήματα στη Μεσσηνία (π.χ. στη Μάνη, την Πυλία ή γύρω από την Καλαμάτα). Σε πολλές περιπτώσεις, οι ντόπιοι ιδιοκτήτες αναγκάζονται να πουλήσουν τη γη τους λόγω:
• Υψηλού κόστους παραγωγής (λιπάσματα, καύσιμα, μεροκάματα).
• Έλλειψης εργατικών χεριών για τη συγκομιδή.
• Χαμηλής κερδοφορίας ή χρεών, που καθιστούν την αγροτική ζωή ασύμφορη για τις νεότερες γενιές.
Branding, Premium Τυποποίηση και «Επανεισαγωγή»
Οι ξένοι επενδυτές (συχνά με σημαντικό κεφάλαιο) επενδύουν στη βιολογική καλλιέργεια, το σύγχρονο design και το premium branding. Καταφέρνουν έτσι να πουλήσουν το Μεσσηνιακό ελαιόλαδο σε πολύ υψηλές τιμές στο εξωτερικό (π.χ. σε premium ντελικατέσεν στην Αυστρία ή την Ελβετία).
Η ειρωνεία στην όλη υπόθεση προκύπτει αφού ο Έλληνας καταναλωτής αγοράζει πλεόν αυτό το δικό του λάδι, ως «πολυτελές» προϊόν, είτε από ξένα ηλεκτρονικά καταστήματα είτε από εγχώρια delicatessen, πληρώνοντας την υπεραξία που δημιούργησε το ξένο marketing.
Οι ίδιοι οι ντόπιοι εργάζονται πλέον ως εργάτες γης στα κτήματα που κάποτε ανήκαν στους παππούδες τους.
Η τάση του "Olive Tourism" και "Bio-Estates"
Πολλά από αυτά τα κτήματα μετατρέπονται παράλληλα σε πολυτελείς ξενώνες αγροτουρισμού. Οι ιδιοκτήτες προσφέρουν εμπειρίες μάζωξης ελιάς και γευσιγνωσίας σε εύπορους τουρίστες, δημιουργώντας ένα κλειστό δίκτυο παραγωγής και κατανάλωσης όπου το κέρδος φεύγει εκτός της παραδοσιακής τοπικής αγοράς.
Πρόκειται για ξεπεσμό ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας που ξεπουλιέται στους ξένους για ένα “κομμάτι ψωμί”, αλλοιώνοντας τον τοπικό πανάρχαιο χαρακτήρα αυτών των περιοχών.
Αναφέρουμε με αφορμή την γνωστή ομηρική ταινία “Οδυσσέας” του Αμερικανού σκηνοθέτη Ο.Νόλαντ, ότι η παραγωγή ελαιόλαδου ήταν γνωστή ως κύρια απασχόληση των κατοίκων από εκείνη την μακρυνή εποχή το 1500 π.χ.
Σήμερα οι κάτοικοι των περιοχών αυτών πουλούν σε ξένους το ελληνικό “ χρυσάφι’ για να θυσαυρίζουν γερμανικές αυστριακές και ιταλικές εταιρείες, διαφημίζοντας το Ελαιόλαδο μας.
Το μόνο ερώτημα που υπάρχει είναι πόσο ακόμα χαμηλά θα φτάσουμε ως Έθνος πριν ξυπνήσουμε απότομα;
