Η διεθνής βιομηχανία θεάματος επιδεικνύει πλέον μια άκρως επιλεκτική ευαισθησία ως προς την προσέγγιση των ιστορικών και πολιτισμικών καταβολών.
Το φαινόμενο αποκαλύπτεται σε όλο του το μέγεθος όταν συγκρίνει κανείς την αντιμετώπιση δύο εντελώς διαφορετικών παραγωγών. Στην περίπτωση της αμερικανικής ταινίας κινουμένων σχεδίων «Moana», ο διεθνής Τύπος και μεγάλα δίκτυα όπως το εξυμνούν την ενδελεχή έρευνα και τον απόλυτο σεβασμό των δημιουργών απέναντι στην πολυνησιακή κουλτούρα και παράδοση.
Κάθε λεπτομέρεια ελέγχεται ώστε να μην προσβληθεί ο πολιτισμός των ιθαγενών.
Στον αντίποδα, η χολιγουντιανή υπερπαραγωγή της «Οδύσσειας» υπό τον Κρίστοφερ Νόλαν κατακρεουργεί εντελώς απροκάλυπτα το αρχαιότερο και πολυτιμότερο έπος του δυτικού πολιτισμού. Οι αισθητικές και σεναριακές αυθαιρεσίες, όπως η παρουσίαση μιας μαύρης Ελένης της Τροίας και η βίαιη εισαγωγή σύγχρονης αμερικανικής αργκό, όπου οι ομηρικοί ήρωες χρησιμοποιούν όρους όπως το «dad» (μπαμπάς) αντί για τον αντίστοιχο σεβαστικό όρο (father), υποβαθμίζουν το μέγεθος του ελληνικού μύθου σε ένα φθηνό μεταμοντέρνο πείραμα.
Το Χόλιγουντ προστατεύει ως κόρη οφθαλμού τον πολιτισμό της φαντασίας, αλλά ισοπεδώνει τα θεμέλια του πολιτισμού μας.
Το αφήγημα του «ακροδεξιού» και η διεθνής στοχοποίηση
Η αντίδραση της διεθνούς κοινής γνώμης απέναντι σε αυτή τη βάναυση παραποίηση υπήρξε άμεση. Το πλέον εξοργιστικό ωστόσο είναι η μεθοδευμένη επικοινωνιακή αντεπίθεση των ξένων μέσων.
Όποιος τολμά να υπερασπιστεί την αυθεντικότητα του ελληνικού έπους, βαφτίζεται αυτομάτως «ρατσιστής» και «ακροδεξιός». Ακόμα και η εμπλοκή του Ίλον Μασκ, ο οποίος στηλίτευσε ανοιχτά τη διαστρέβλωση, υποβαθμίστηκε από τον αμερικανικό Τύπο ως απλό ακροδεξιό «trolling».
Το απόλυτο οξύμωρο είναι πως μερίδα των εγχώριων ελληνικών ιστοσελίδων αναμάσησε και αναπαρήγαγε άκριτα αυτή την ορολογία. Υιοθέτησαν τη ρητορική των ξένων, καταδικάζοντας ουσιαστικά όσους αντέδρασαν στην πολιτισμική μας υποβάθμιση.
Τα ξένα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύζονται από σχόλια χρηστών που αντιλαμβάνονται πλήρως αυτά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά. Η οργή συχνά εκτροχιάζεται, με χαρακτηριστικά ανθελληνικά σχόλια του τύπου «στο διάολο η Ελλάδα», να φιγουράρουν κάτω από αναρτήσεις διεθνών μέσων, επισφραγίζοντας τον παγκόσμιο διασυρμό.
Η εγχώρια συνθηκολόγηση και το σχέδιο πολιτισμικής διαγραφής
Η διεθνής κοινή γνώμη θεωρεί αυτονόητο πως ένα κυρίαρχο κράτος θα ορθωνόταν σύσσωμο απέναντι σε μια τέτοια προσβολή της κληρονομιάς του. Αντιθέτως, παρακολουθούν εμβρόντητοι τη σιωπή ή ακόμα και τη στήριξη των αρμόδιων φορέων. Ξένοι αναλυτές του διαδικτύου, όπως χαρακτηριστικά ένας Ιταλός YouTuber, εξέφρασαν την απόλυτη απορία τους για τον τρόπο με τον οποίο η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, και ο κρατικός μηχανισμός επέτρεψαν να συντελεστεί αυτό το οπτικοακουστικό έγκλημα εις βάρος της ελληνικής ταυτότητας.
Το συμπέρασμα ξένων και εγχώριων σκεπτόμενων παρατηρητών συγκλίνει σε μια σκοτεινή αλλά ξεκάθαρη διαπίστωση: Υφίσταται μια οργανωμένη τάση διαγραφής του ρόλου της Ελλάδας από τα θεμέλια του παγκόσμιου πολιτισμού.
Η πικρή ειρωνεία είναι πως η Ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά ως κακόγουστη φάρσα... Κάποτε, ο Ελληνισμός χρειάστηκε να σκαρφιστεί έναν Δούρειο Ίππο για να αλώσει την Τροία και να υπερασπιστεί τον μύθο της Ωραίας Ελένης. Σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση βάζει η ίδια τον χολιγουντιανό «Δούρειο Ίππο» μέσα στα τείχη του εθνικού μας πολιτισμού και μάλιστα τον... χρυσοπληρώνει με 6,5 εκατομμύρια ευρώ.
Η δική μας, σύγχρονη «Τροία» παραδίδεται αμαχητί εκ των έσω, με τις πύλες ορθάνοιχτες στους παραχαράκτες. Όσο για την Ελένη που μας «επιστρέφει» το ξένο κατεστημένο με τις ευλογίες της Αθήνας; Είναι τόσο αλλοιωμένη, που ούτε ο ίδιος ο Όμηρος δεν θα την αναγνώριζε.
