Γράφει η Χόνδρου Μαρία, Κοινωνική Λειτουργός
Μια άγνωστη κατάσταση συντάραξε συθέμελα την καθημερινότητα και την ζωή έτσι όπως ο καθένας μας τη ζούσε μέχρι την εμφάνιση μιας άγνωστης μέχρι τώρα απειλής κατά της υγείας και της ζωής μας και εν τέλει της ψυχικής μας ισορροπίας . Τα νέα δεδομένα της απαγόρευσης κυκλοφορίας , του αναγκαστικού περιορισμού στο σπίτι, του ελέγχου των προορισμών, της επιβολής κυρώσεων και η γενικότερη παύση των δραστηριοτήτων άλλαξε την καθημερινή ρουτίνα και τον γνωστό τρόπο αλληλεπίδρασης μας με οικείους, συνεργάτες, συγγενείς, φίλους, γείτονες, συμπολίτες.
Αυτή η νέα απειλή επέβαλε την παραμονή στο σπίτι για μεγάλο χρονικό διάστημα. Εκ πρώτης όψεως για τους ανθρώπους που είχαν πριν μια κανονική ζωή “το σπίτι” θα μπορούσε να είναι ένας παράδεισος που ξαναβρήκαν και επαναξιολόγησαν. Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι η νέα συνθήκη τους πήρε κάτι αλλά τους έδωσε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Τι γίνεται όμως με τους ανθρώπους που ζούσαν μια ασταθή ή διαταραγμένη καθημερινότητα με ελαφριές – μέτριες – βαριές επιβαρύνσεις και που με τις καινούργιες συνθήκες αυτές μεγάλωσαν; Μιλάμε για επιβαρύνσεις σχετικές με θέματα επαγγελματικά, οικονομικά, κοινωνικά, οικογενειακά, σωματικής –ψυχικής υγείας .
Οι Κοινωνικοί Λειτουργοί της τηλεφωνικής γραμμής ψυχοκοινωνικής Στήριξης του ΕΕΣ μας δίνουν σαφή εικόνα των τηλεφωνικών επαφών για έκκληση βοήθειας και συμβουλευτική στις ημέρες του lock down καταγράφοντας τον κοινό παρονομαστή που ακούει στο όνομα φόβος μπροστά στο άγνωστο και κίνδυνος. Φόβος για αυτό που ζουν τώρα, κίνδυνος για αυτό που έπεται. Η επιστροφή στην “ κανονικότητα “ μετράει αντίστροφα. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν θέλουμε αν μπορούμε και αν είμαστε έτοιμοι σαν πολιτεία και κοινωνία να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που θα βγουν τραυματισμένοι να επουλώσουν τα τραύματά τους και είναι σίγουρο ότι θα είναι πολλοί .
