Το μελάνι στις υπογραφές της περίφημης αμερικανικής συμφωνίας δεν πρόλαβε καν να στεγνώσει. Η διπλωματική παράσταση που έστησαν την περασμένη Παρασκευή η Ουάσιγκτον με τη Βηρυτός και το Τελ Αβίβ για μια νέα εποχή διαρκούς ειρήνης αποδείχτηκε το πιο σύντομο ανέκδοτο της χρονιάς. Το βράδυ της Δευτέρας ο ισραηλινός στρατός ανέλαβε να υπενθυμίσει σε όλους τους πρόθυμους χειροκροτητές πώς ακριβώς παίζεται το πραγματικό παιχνίδι στη Μέση Ανατολή.
Τα πολεμικά αεροσκάφη έσκισαν ξανά τον ουρανό του νότιου Λιβάνου χτυπώντας την περιοχή ανάμεσα στην Καντάρα και την Ντέιρ Σιριάν στην επαρχία Ναμπατίγια. Το βαρύ πυροβολικό μπήκε αμέσως στον χορό αναλαμβάνοντας να σφυροκοπήσει τις παρυφές προς την κοίτη του ποταμού Λιτάνι και την πόλη Χαντάθα. Οι κάτοικοι που άκουγαν εμβρόντητοι στα δελτία ειδήσεων για αποκλιμάκωση και σταδιακή αποχώρηση δυνάμεων βρέθηκαν για άλλη μια φορά να τρέχουν στα καταφύγια.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αρέσκονται εσχάτως να πουλάνε ελπίδα μοιράζοντας ρόλους παγκόσμιου ειρηνοποιού στον εαυτό τους. Πλασάρουν στα μέσα ενημέρωσης φιλόδοξα πλαίσια συμφωνιών και μιλούν για τερματισμό των εχθροπραξιών τη στιγμή που το έδαφος κυριολεκτικά φλέγεται. Η ωμή πραγματικότητα όμως δεν υπακούει σε χαρτιά και διπλωματικά ευχολόγια.
Ο απολογισμός στο πεδίο παραμένει αμείλικτος και δεν κρύβεται πίσω από καμία καλοστημένη συμφωνία. Από την έναρξη των επιχειρήσεων στις αρχές Μαρτίου οι νεκροί ξεπέρασαν τους τέσσερις χιλιάδες. Οι τραυματίες αγγίζουν τους δεκατρείς χιλιάδες και πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι ψάχνουν τρόπο να επιβιώσουν ως πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους τη χώρα μακριά από τα ισοπεδωμένα τους σπίτια.
Το γεωπολιτικό πόκερ στη Μέση Ανατολή παίζεται μόνιμα με σημαδεμένη τράπουλα και ο λογαριασμός πληρώνεται αποκλειστικά σε αίμα. Όσο οι υπερδυνάμεις νομίζουν πως μπορούν να επιβάλλουν την τάξη με δελτία τύπου και τηλεοπτικά χαμόγελα τα κανόνια θα συνεχίζουν να γράφουν τη δική τους κυνική ιστορία πάνω στα συντρίμμια.
