Το Rjukan βρίσκεται σε μια οροσειρά που μπλοκάρει τον χαμηλό, Αρκτικό ήλιο από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως τα μέσα Μαρτίου, και ο μόνος τρόπος για να φτάσει το φωτεινό, φυσικό φως στην κοιλάδα όπου είναι χτισμένη η πόλη είναι μέσω ενός συστήματος γιγαντιαίων καθρεφτών.
Rjukan, η πόλη στη Νορβηγία που χρησιμοποιεί γιγάντιους καθρέφτες για να την βλέπει ο ήλιος
Νορβηγία: Βουτιές από την οροφή της όπερας στο Όσλο - Δείτε βίντεο
Για τον πρώτο αιώνα της ιστορίας του, το Rjukan και οι κάτοικοί του περνούσαν τον μισό χρόνο στη σκιά. Η Νορβηγία βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον Αρκτικό Κύκλο, και σε τόσο μεγάλα γεωγραφικά πλάτη, ο ήλιος φαίνεται να αγκαλιάζει τον ορίζοντα για τη διάρκεια των μικρών, χειμερινών ημερών. Αλλά αυτό δεν ήταν το μόνο πρόβλημα που κράτησε τον Rjukan στη σκιά. Ο Νορβηγός μηχανικός Sam Eyde ίδρυσε την πόλη στην κοιλάδα Vestfjord στις αρχές του 20ου αιώνα για να φιλοξενήσει εργαζόμενους στο νέο υδροηλεκτρικό εργοστάσιό του. Η τοποθεσία ήταν βολικά κοντά στον καταρράκτη Rjukanfossen που τροφοδοτούσε το εργοστάσιο, αλλά είχε ένα σημαντικό μειονέκτημα: Τα καθαρά βουνά στα βόρεια και νότια έριχναν μια θλιβερή σκιά στους κατοίκους.
Οι αρνητικές επιπτώσεις της διαβίωσης στην ηλιόλουστη περιοχή έγιναν εμφανείς αμέσως. Οι χειμώνες του Rjukan δεν είναι εντελώς σκοτεινοί, αλλά στερούνται τη ζεστασιά και τη φωτεινότητα της ζωής κάτω από τον ήλιο. Το 1913, ο Eyde πρότεινε για πρώτη φορά να κατασκευάσει έναν τεράστιο καθρέφτη για να αξιοποιήσει και να ανακατευθύνει το φως του ήλιου στους κατοίκους της πόλης το χειμώνα, αλλά το έργο δεν κατάφερε να περάσει από το στάδιο σύλληψης στην εφαρμογή του. Ως εναλλακτική λύση, χτίστηκε ένα τελεφερίκ για να μεταφέρει τους πολίτες από την κοιλάδα στα βουνά όπου θα μπορούσαν να απορροφήσουν κάποια ποσότητα της πολύ απαραίτητης βιταμίνης D. Το τελεφερίκ, που ονομάζεται Krossobanen, λειτουργεί ακόμα σήμερα.
Κορονοϊός – Νορβηγία: Χαλαρώνουν τα μέτρα παρά την εξάπλωση της «Δέλτα»
Το 2005, ωστόσο, ο καλλιτέχνης και κάτοικος της πόλης Μάρτιν Άντερσεν έκανε πράξη την ίδια που είχε ο Eyde σχεδόν 100 χρόνια νωρίτερα. Η διαφορά αυτή τη φορά ήταν ότι ένας γιγαντιαίος καθρέφτης δεν αποτελούσε πλέον μια φουτουριστική ιδέα. Τέτοιοι καθρέφτες χρησιμοποιήθηκαν για διάφορους σκοπούς σε όλο τον κόσμο, αλλά αντί να καλλιεργούν φυτά ή να παράγουν ενέργεια, ο Άντερσεν ήθελε να κατασκευάσει καθρέφτες που θα αναδημιουργούσαν την πολύ απλή αλλά τόσο πολύτιμη αίσθηση της βόλτας κάτω από το φως του ήλιου.
Αφού εξασφάλισε οικονομική υποστήριξη από την πόλη και συνεργάστηκε με τον μηχανικό Jonny Nersveen, ο Άντερσεν έκανε το όνειρό του πραγματικότητα τον Φεβρουάριο του 2013. Τότε, τρεις καθρέφτες 17 τ. μ. τοποθετήθηκαν σε ένα βουνό 1.475 μέτρα πάνω από το Rjukan. Το σύστημα ελέγχεται από έναν υπολογιστή εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά στη Βαυαρία, ενώ η ηλιακή εξέδρα περιστρέφεται αργά καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας για να καταγράψει τη μέγιστη ποσότητα των ακτίνων του ήλιου.
