Σε αντίθεση με το Νησί του Πάσχα που βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό, το Νησί των Χριστουγέννων βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό κάπου μεταξύ Ινδονησίας και Αυστραλίας και ανήκει διοικητικά στη δεύτερη. Δεν έχουν κάποιο παράξενο έθιμο κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων ώστε να οφείλουν εκεί το όνομά τους, ούτε φυσικά κατάγεται από εκεί ο Άγιος Βασίλης.Ο λόγος για τον οποίο ονομάστηκε έτσι το μικρό κι εξωτικό αυτό νησί δεν είναι άλλος από την ημερομηνία ανακάλυψής του από τον καπετάνιο William Mynors καθώς περνούσε από εκεί με το πλοίο Royal Mary. Το ημερολόγιο έδειχνε 25/12/1643 και από τότε είναι γνωστό ως το Νησί των Χριστουγέννων.
Ο εποικισμός του άρχισε πολλά χρόνια μετά όταν ανακαλύφθηκε ότι έχει πλούσια κοιτάσματα φωσφορικού άλατος. Αυτά τα κοιτάσματα ήταν και η αιτία να τραβήξουν την προσοχή των Ιαπώνων και τελικά να το καταλάβουν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μεταπολεμικά έγινε αντικείμενο ενός παράξενου ενδοαποικιακού swap καθώς μέχρι τότε άνηκε στην Σιγκαπούρη και το ζήτησε η Αυστραλία έναντι τιμήματος. Με διαιτητή το Ηνωμένο Βασίλειο ως ηγέτιδα δύναμη της Κοινοπολιτείας, το Νησί των Χριστουγέννων πέρασε τελικά στη δικαιοδοσία της Αυστραλίας έναντι 20 εκατομμυρίων δολαρίων.
Ίσως το πιο εντυπωσιακό φαινόμενο που συμβαίνει στο νησί είναι το «κοκκίνισμα» των παραλιών από το Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο κάθε χρόνου. Όχι δεν συμβαίνει κάτι αιματηρό και βίαιο, απλά τα μεγάλα κόκκινα καβούρια για τα οποία είναι γνωστό το νησί αφήνουν για λίγο τις φωλιές τους στην ενδοχώρα και κατευθύνονται προς τις παραλίες για να γεννήσουν. Το φαινόμενο είναι τόσο εντυπωσιακό και τα καβούρια τόσα πολλά που οι δρόμοι κυριολεκτικά κοκκινίζουν και τα καβούρια συχνά-πυκνά διακόπτουν την κυκλοφορία των οχημάτων για να πάνε στους τόπους ωοτοκίας τους.
