Μια άνιση μάχη με την ακρίβεια, που μοιάζει χαμένη από τα αποδυτήρια, δίνει η ελληνική κοινωνία. Η πολυδιαφημισμένη αύξηση του κατώτατου μισθού στα 920 ευρώ (μικτά) από την 1η Απριλίου μπορεί να παρουσιάζεται ως κυβερνητική παρέμβαση, ωστόσο η σκληρή πραγματικότητα αποδεικνύει ότι τα 40 ευρώ της αύξησης γίνονται κυριολεκτικά «καπνός» πριν καν φτάσουν στην τσέπη του εργαζόμενου.
Την ώρα που οι παγκόσμιες γεωπολιτικές κρίσεις εκτοξεύουν εκ νέου το ενεργειακό κόστος, τα στοιχεία-κόλαφος της Eurostat καταρρίπτουν κάθε κυβερνητικό αφήγημα ευημερίας.
Στον ευρωπαϊκό «πάτο» η Ελλάδα
Τα νούμερα της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας είναι αμείλικτα και αποκαλύπτουν το μέγεθος του εμπαιγμού. Η Ελλάδα, μαζί με τη Βουλγαρία, βρίσκεται κολλημένη στο 68% του μέσου όρου της Ε.Ε. σε κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (PPS). Είμαστε, με απλά λόγια, ουραγοί της Ευρώπης.
Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι ο ονομαστικός μισθός μπορεί να αυξάνεται, αλλά η ικανότητα του Έλληνα να αγοράσει αγαθά και να πληρώσει λογαριασμούς είναι τραγικά ασθενής. Όταν η τιμή της αμόλυβδης φλερτάρει με τα 2 ευρώ, το ρεύμα καλπάζει και τα ράφια των σούπερ μάρκετ θυμίζουν... κοσμηματοπωλεία (λόγω και των υπέρογκων έμμεσων φόρων), η αύξηση του κατώτατου μισθού απλώς απορροφάται αυτόματα από τις πάγιες, «φουσκωμένες» δαπάνες.
Το χάσμα με τη ΓΣΕΕ και ο κίνδυνος του φαύλου κύκλου
Το κυβερνητικό στρατόπεδο μπορεί να υπερηφανεύεται ότι κινείται σταθερά προς τον στόχο των 950 ευρώ μέχρι το 2027, όμως η πραγματικότητα της αγοράς λέει άλλα. Η ΓΣΕΕ έχει ξεκαθαρίσει ότι το πραγματικό όριο αξιοπρεπούς διαβίωσης, με βάση το σημερινό κόστος ζωής, δεν μπορεί να είναι κάτω από 1.052 ευρώ μικτά.
Την ίδια στιγμή, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις βρίσκονται σε απόγνωση. Αν και αναγνωρίζουν την ανάγκη τόνωσης της κατανάλωσης, προειδοποιούν ότι αδυνατούν να σηκώσουν το διπλό βάρος: και ακριβότερη ενέργεια/ενοίκια, και αυξημένο μισθολογικό κόστος. Χωρίς γενναία μείωση του μη μισθολογικού κόστους (εισφορές) και των φόρων, η αύξηση του μισθού κινδυνεύει να πυροδοτήσει έναν νέο κύκλο ανατιμήσεων. Δηλαδή, οι επιχειρήσεις, για να επιβιώσουν, θα μετακυλίσουν το νέο κόστος στις τελικές τιμές των προϊόντων, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο όπου ο καταναλωτής πληρώνει τελικά την... αύξηση που πήρε.
