Η κρίση του νερού σε ορισμένες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, η οποία προσθέτει στον κίνδυνο πείνας που επιδεινώνεται από την κρίση των αποθεμάτων για τον πόλεμο στην Ουκρανία, γίνεται όλο και πιο ανησυχητική, ειδικά στην Υεμένη και τη Λωρίδα της Γάζας, ήδη σε κατάσταση σοβαρής δυσκολίας.
Αυτό προκύπτει σε μια έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο από τη Unicef, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Νερού που καθιερώθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη το 1992.
Η λειψυδρία- υπογραμμίζει ο περιφερειακός επικεφαλής του οργάνου του ΟΗΕ αφιερωμένου στην παιδική ηλικία Κρις Cormency - σε αυτήν την περιοχή προορίζεται να χειροτερέψει επίσης λόγω των συγκρούσεων και της κλιματικής αλλαγής.
Για να επιδεινωθεί η έκτακτη ανάγκη για το νερό στη Μέση Ανατολή, υπάρχουν επίσης μακροχρόνια δομικά προβλήματα, δεδομένου ότι «σχεδόν το μισό του νερού δεν είναι διαθέσιμο ή χάνεται σε διαρροές» που προκαλούνται από ένα αδύναμο και απαρχαιωμένο σύστημα διανομής. Σύμφωνα με τους ειδικούς, αδυνατεί να «συντηρήσει» και να «μεταφέρει» επαρκώς το νερό που αποσύρεται και τίθεται σε κυκλοφορία.
Η κρίση σέρνεται εδώ και αρκετό καιρό και έχει παραμείνει άλυτη: ήδη τον Αύγουστο του 2021 μια έκθεση της UNICEF κατήγγειλε την «υπερεκμετάλλευση» των υδροφορέων για αγροτικές ανάγκες από τη δεκαετία του 1970, μετά την εισαγωγή των μηχανοκίνητων αντλιών. Έκτοτε, το πρόβλημα διευρύνθηκε ως αποτέλεσμα «ανεπαρκών ρυθμίσεων διακυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένων των αδύναμων πολιτικών διαχείρισης των υδάτων και της έλλειψης ρυθμίσεων».
Η γεωργία καταλαμβάνει κατά μέσο όρο το 70% της κατανάλωσης νερού διεθνώς, αλλά στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική το ποσοστό, σύμφωνα με τον οργανισμό του ΟΗΕ, αγγίζει τις κορυφές του 80%.
Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης αποδεικνύεται από τη μελέτη του Παγκόσμιου Ινστιτούτου Πόρων, σύμφωνα με την οποία 11 από τις 17 χώρες που κινδυνεύουν περισσότερο βρίσκονται στην περιοχή: είναι Κατάρ, Ισραήλ, Λίβανος, Ιράν, Ιορδανία, Λιβύη, Κουβέιτ, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν και Ομάν.
Στην Υεμένη, η διακοπή των δημόσιων υπηρεσιών, ειδικά στους τομείς της υγείας και του νερού, έχει προκαλέσει εκτοπισμούς μεγάλης κλίμακας και την ευρεία εξάπλωση ασθενειών όπως η χολέρα, καθιστώντας τον πληθυσμό ακόμη πιο ευάλωτο.
Συνολικά, μόνο το ένα τρίτο του πληθυσμού της Υεμένης είναι συνδεδεμένο με παροχή νερού και 9,4 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν από υδατογενείς ασθένειες, υποσιτισμό και άλλους κρίσιμους παράγοντες. Επιπλέον, σε μια από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου, η σύγκρουση είχε ισχυρό αντίκτυπο στην πρόσβαση σε νερό και αποχέτευση.
Τέλος, η υδατική κρίση που προκλήθηκε από την εξάντληση του υδροφόρου ορίζοντα στο παράκτιο υπέδαφος έχει διευρυνθεί στη Γάζα.
Ο Mazen Al-Banna, από την Αρχή για την ποιότητα του νερού και του περιβάλλοντος, καταγγέλλει τη "συνεχή πτώση" της στάθμης των υπόγειων υδάτων στη Λωρίδα.
Ένας μόνο υδροφόρος ορίζοντας, εξηγεί ο ειδικός, πρέπει να ικανοποιεί «πάνω από το 90% των αναγκών σε νερό» για όλους τους κατοίκους της περιοχής. Ένα άλλο πρόβλημα είναι αυτό της προοδευτικής «αλάτωσης» του νερού, τόσο που το 98% των διαθέσιμων πόρων δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί γιατί δεν είναι πόσιμο.
Στη συνέχεια, υπάρχει ο αποκλεισμός που επέβαλε το Ισραήλ το 2006, ο οποίος, καταλήγει ο al-Banna, «καθιστά αδύνατη την εισαγωγή των υλικών που απαιτούνται για την υλοποίηση έργων ύδρευσης και αποχέτευσης και για την επεξεργασία του νερού».
