Η πανδημία του κορωνοϊού ήρθε για να βυθίσει ακόμα πιο πολύ τα ήδη πεσμένα ποσοστά γεννητικότητας της Ιταλίας.
Πέρυσι, ο ιταλικός πληθυσμός μειώθηκε σχεδόν κατά 400.000 κατοίκους, πάνω κάτω όσο μια πόλη όπως η Φλωρεντία, για να πέσει στα 59,3 εκατ., καθώς ο αριθμός των θανάτων αυξήθηκε κατακόρυφα, με τις γεννήσεις να βυθίζονται και τη μετανάστευση να επιβραδύνεται.
Λιγότερα παιδιά σήμερα σημαίνει λιγότεροι ενήλικες που θα εργάζονται και θα πληρώνουν φόρους σε μερικά χρόνια, κάτι που θα κάνει τη χώρα λιγότερο παραγωγική και πιο δύσκολο να διατηρήσει το επίπεδο διαβίωσης του γερασμένου πληθυσμού της.
Εδώ και κάμποσα χρόνια αυτός είναι ένας λόγος ανησυχίας για τις δυτικές κοινωνίες, αλλά η απειλή έχει ακόμη πιο βαρύνουσα σημασία για την Ιταλία, μία από τις λιγότερο δυναμικές οικονομίες των πιο ανεπτυγμένων βιομηχανικά χωρών.
Ο πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι υποσχέθηκε περισσότερους παιδικούς σταθμούς, βοήθεια για τις γυναίκες που εργάζονται και διευκολύνσεις πρόσβασης σε στεγαστικά δάνεια για τα νεαρά ζευγάρια, στο πλαίσιο ενός σχεδίου ανάκαμψης 221 δισεκ. ευρώ μετά την COVID που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το ιταλικό σύστημα κοινωνικής προστασίας επικεντρώνεται τώρα στους ηλικιωμένους, που με τις συντάξεις και τις δαπάνες υγείας συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμού, αφήνοντας λίγους πόρους για τις νέες γενιές.
