Η Τουρκία έχει εισέλθει σε νεο-οθωμανικό παραλήρημα και δεν πρόκειται να γυρίσει στην κατάσταση πριν την άνοδο του Ερντογάν, ακόμα και αν αποχωρήσει ο Τούρκος πρόεδρος από την εξουσία. Η Άγκυρα στοχεύει σε μια νέα Οθωμανική περίοδο, αναφέρουμε εδώ και πολλά χρόνια στο Pentapostagma.gr.
Αυτή την διαπίστωση κάνει Ισραηλινός απόστρατός Αξιωματικός με ειδικές γνώσεις στο τομέα των πληροφοριών.
Ο απόστρατος Ισραηλινός ταξίαρχος Ερέζ Βίνερ προειδοποίησε επίσημα για τη δημιουργία ενός νέου «σουνιτικού δακτυλίου φωτιάς» γύρω από το Ισραήλ, ο οποίος τελεί υπό την καθοδήγηση της Τουρκίας.
Μιλώντας στο διπλωματικό συνέδριο της ο πρόεδρος του Φόρουμ Άμυνας και Ασφάλειας του Ισραήλ (IDSF) επεσήμανε τα εξής :
Εκτίμησε ότι η γεωπολιτική απειλή μετακινείται σταδιακά από τους «σιιτικούς δακτυλίους φωτιάς» που είχε στήσει το Ιράν (Χεζμπολάχ, Χούθι, ιρακινές πολιτοφυλακές) προς έναν αναδυόμενο σουνιτικό άξονα με ηγέτιδα δύναμη την Άγκυρα.
Υπογράμμισε ότι για την αντιμετώπιση αυτής της νέας περιφερειακής πρόκλησης, το Ισραήλ οφείλει να διασφαλίσει την πλήρη ανεξαρτησία και αυτάρκειά του στην παραγωγή πυρομαχικών και στρατιωτικού υλικού.
Η προειδοποίηση αυτή έρχεται σε μια περίοδο έντονης ανησυχίας του Τελ Αβίβ για τις τουρκικές κινήσεις στη Συρία, τη Γάζα και την Ανατολική Μεσόγειο, με τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις και τις μυστικές υπηρεσίες (Μοσάντ) να παρακολουθούν στενά τη ναυτική και αεροπορική δραστηριότητα της Άγκυρας.
Λόγω αυτού του διπλού, εξελισσόμενου μετώπου, η βασική του εισήγηση προς την ισραηλινή ηγεσία είναι η επείγουσα ανάγκη για απόλυτη στρατιωτική αυτονομία στην εγχώρια παραγωγή πυρομαχικών, ώστε η χώρα να μην εξαρτάται από ξένες προμήθειες κατά τη διάρκεια παρατεταμένων περιφερειακών συγκρούσεων.
Ο Ερντογάν "αγκαλιάζει" τον Εθνικό Στρατό της Λιβύης (LNA)-Στόχος η επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου
Η θεωρία περί «σουνιτικού άξονα» υπό την καθοδήγηση της Τουρκίας συνδέεται άμεσα με την ασφάλεια της Ελλάδας, της Κύπρου και την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Αν και οι προειδοποιήσεις των Ισραηλινών αναλυτών (όπως του Ερέζ Βίνερ) επικεντρώνονται πρωτίστως στην απειλή κατά του Ισραήλ, οι γεωπολιτικές προεκτάσεις αγγίζουν άμεσα τα ελληνικά στρατηγικά συμφέροντα.
Αν η Άγκυρα καταφέρει να εδραιωθεί ως ηγετική δύναμη ενός σουνιτικού μπλοκ (επηρεάζοντας περιοχές από τη Βόρεια Αφρική και τη Λιβύη έως τη Συρία και τη Γάζα), αποκτά αυξημένο γεωπολιτικό βάρος.
Αυτό μεταφράζεται σε μεγαλύτερη πίεση στο Αιγαίο. Μια ενισχυμένη Τουρκία αποκτά μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση για την προώθηση αναθεωρητικών δογμάτων, όπως η «Γαλάζια Πατρίδα» (Mavi Vatan).
Η χρήση σουνιτικών κυβερνήσεων ή συμμαχιών (π.χ. το Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο) χρησιμοποιείται εργαλειοποιημένα για τη νομική αμφισβήτηση της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και των ΑΟΖ των ελληνικών νησιών.
Η απειλή ενός τουρκικού άξονα έχει οδηγήσει σε μια στρατηγική σύγκλιση μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.
Η Αθήνα και το Τελ Αβίβ έχουν αναπτύξει στενή αμυντική και κατασκοπευτική συνεργασία. Η Τουρκία βλέπει αυτή τη συμμαχία ως προσπάθεια «αποκλεισμού» της στην Ανατολική Μεσόγειο και προετοιμάζεται για σενάρια έντασης.
Η ελληνική πλευρά ενισχύει την αποτρεπτική της ισχύ στο Αιγαίο, σχεδιάζοντας συστήματα αεράμυνας (όπως η σχεδιαζόμενη αντιπυραυλική ομπρέλα), ακριβώς επειδή αναγνωρίζει τον κίνδυνο μιας περιφερειακά αναβαθμισμένης Τουρκίας.
Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο δεν είναι πλέον απομονωμένες νομικές διαφορές, αλλά εντάσσονται σε ένα ευρύτερο σχέδιο προβολής ισχύος.
Η Άγκυρα αντιδρά συστηματικά στα ελληνικά σχέδια για θαλάσσια περιβαλλοντικά πάρκα, πόντιση καλωδίων ή υπεράκτια αιολικά πάρκα στο Αιγαίο, θεωρώντας ότι αυτά πλήττουν τη δική της δικαιοδοσία ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.
Χρησιμοποιεί το επιχείρημα της στρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου για να αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία, την ώρα που η Ελλάδα επικαλείται το δικαίωμα στη νόμιμη αυτοάμυνα (Άρθρο 51 του ΟΗΕ) απέναντι στην τουρκική απειλή.
Συνεπώς, για την ελληνική διπλωματία, η προειδοποίηση για έναν «σουνιτικό άξονα» υπό την Άγκυρα επιβεβαιώνει ότι η τουρκική απειλή στο Αιγαίο δεν είναι απλώς μια διμερής διαφορά, αλλά μέρος της ευρύτερης προσπάθειας της Τουρκίας να ανατρέψει το status quo σε ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων χωρών όπως ο Λίβανος, η Αίγυπτος, και ολόκληρη η Λιβύη σε δεύτερο χρόνο.
