Μια σοβαρή κρίση συνοχής και διοίκησης ταλανίζει τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ινδίας, με επίκεντρο ένα από τα πιο ισχυρά οπλικά συστήματα του παγκόσμιου οπλοστασίου: το επιθετικό ελικόπτερο AH-64E Apache. Σύμφωνα με την ανάλυση των Eurasian Times, η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με το παράδοξο φαινόμενο της ύπαρξης «δύο Αεροποριών» (της Πολεμικής Αεροπορίας και της Αεροπορίας Στρατού), οι οποίες διεκδικούν τον αποκλειστικό έλεγχο των ίδιων μέσων, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο επιχειρησιακό και λογιστικό χάος.
Η διαμάχη αυτή δεν είναι απλώς γραφειοκρατική, αλλά αγγίζει τον πυρήνα της εθνικής άμυνας, καθώς η διπλής φύσεως διοίκηση απειλεί την αποτελεσματικότητα των αποστολών και αυξάνει κατακόρυφα το κόστος συντήρησης και εκπαίδευσης.
Το Χρονικό της Διαμάχης: 22 εναντίον 6
Η ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο η Ινδία προχώρησε στην προμήθεια των ελικοπτέρων. Η Ινδική Πολεμική Αεροπορία (IAF) παρέλαβε και επιχειρεί ήδη έναν στόλο 22 ελικοπτέρων AH-64E Apache. Ωστόσο, το 2020, η ινδική κυβέρνηση υπέγραψε συμβόλαιο για την απόκτηση επιπλέον 6 ελικοπτέρων Apache, τα οποία αυτή τη φορά προορίζονται αποκλειστικά για τον Ινδικό Στρατό Ξηράς (Army Aviation Corps - AAC).
Αυτή η απόφαση δημιούργησε ένα προηγούμενο όπου δύο διαφορετικοί κλάδοι των Ενόπλων Δυνάμεων θα επιχειρούν με τον ίδιο ακριβώς τύπο ελικοπτέρου, αλλά υπό διαφορετικές διοικήσεις, διαφορετικά δόγματα και διαφορετικές αλυσίδες υποστήριξης. Η παράδοση των 6 ελικοπτέρων του Στρατού αναμένεται να ξεκινήσει σύντομα, αλλά η ένταξή τους έχει ήδη πυροδοτήσει έναν «πόλεμο χαρακωμάτων» μεταξύ των επιτελείων.
Το Επιχείρημα του Στρατού: Άμεση Υποστήριξη (CAS)
Ο Ινδικός Στρατός Ξηράς υποστηρίζει σθεναρά ότι τα επιθετικά ελικόπτερα πρέπει να ανήκουν οργανικά σε αυτόν. Το επιχείρημά τους βασίζεται στην ανάγκη για Εγγύς Αεροπορική Υποστήριξη (Close Air Support - CAS).
Ταχύτητα Αντίδρασης: Οι στρατηγοί τονίζουν ότι οι διοικητές στο πεδίο της μάχης πρέπει να έχουν τον άμεσο έλεγχο των ελικοπτέρων, χωρίς να χρειάζεται να αιτηθούν συνδρομή από την Αεροπορία, μια διαδικασία που μπορεί να είναι χρονοβόρα και γραφειοκρατική.
Ενοποίηση: Ο Στρατός θέλει να εντάξει τα Apache στις νεοσύστατες Ταξιαρχίες Αεροπορίας (Aviation Brigades), μαζί με τα εγχώρια ελικόπτερα LCH Prachand και ALH Rudra, δημιουργώντας μια ενιαία δύναμη κρούσης που θα κινείται παράλληλα με τα τεθωρακισμένα.
Η Θέση της Αεροπορίας: Στρατηγική και Ασφάλεια
Από την άλλη πλευρά, η Ινδική Πολεμική Αεροπορία (IAF) αντιστέκεται στην απώλεια του ελέγχου των επιθετικών ελικοπτέρων. Η IAF υποστηρίζει ότι:
Υποδομές και Εμπειρία: Η Αεροπορία διαθέτει ήδη τις βάσεις, το τεχνικό προσωπικό και την εμπειρία δεκαετιών στη διαχείριση πτητικών μέσων.
Εναέρια Υπεροχή: Τα επιθετικά ελικόπτερα δεν είναι απλώς «ιπτάμενα τανκς», αλλά μέρος του συνολικού αεροπορικού πολέμου. Η IAF φοβάται ότι ο Στρατός θα τα χρησιμοποιήσει με περιορισμένη τακτική αντίληψη, αγνοώντας την ευρύτερη στρατηγική εικόνα.
Κίνδυνος Ατυχημάτων: Η ύπαρξη ελικοπτέρων του Στρατού στον ίδιο εναέριο χώρο με μαχητικά της Αεροπορίας, χωρίς κεντρικό συντονισμό, αυξάνει τον κίνδυνο ατυχημάτων ή ακόμα και φίλιων πυρών (fratricide).
Ο Λογιστικός Εφιάλτης και η Σπατάλη Πόρων
Το ρεπορτάζ των Eurasian Times επισημαίνει με έμφαση το τεράστιο οικονομικό και λογιστικό κόστος αυτής της διχοτόμησης.
Διπλές Αλυσίδες Εφοδιασμού: Η χώρα αναγκάζεται να δημιουργήσει δύο ξεχωριστά συστήματα συντήρησης, ανταλλακτικών και τεχνικής υποστήριξης για τον ίδιο τύπο ελικοπτέρου.
Εκπαίδευση: Απαιτούνται ξεχωριστές σχολές και προγράμματα εκπαίδευσης για τους πιλότους του Στρατού και της Αεροπορίας, σπαταλώντας πολύτιμους πόρους.
Το παράδοξο είναι ότι ενώ ο στόχος ήταν η δημιουργία θέσεων «Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας», για την προώθηση της διακλαδικότητας , στην περίπτωση των Apache συμβαίνει το αντίθετο: ενισχύεται ο κλαδικός ανταγωνισμός.
Ο Ρόλος των Εγχώριων Ελικοπτέρων (LCH Prachand)
Στην εξίσωση μπαίνει και το ινδικής κατασκευής Ελαφρύ Μαχητικό Ελικόπτερο (LCH) Prachand. Τόσο ο Στρατός όσο και η Αεροπορία έχουν παραγγείλει μεγάλους αριθμούς (90 ο Στρατός, 66 η Αεροπορία). Το γεγονός ότι και οι δύο κλάδοι εξοπλίζονται με παρόμοια μέσα δημιουργεί αλληλοεπικαλύψεις. Ενώ στις ΗΠΑ ο Στρατός έχει τον αποκλειστικό έλεγχο των επιθετικών ελικοπτέρων και η Αεροπορία εστιάζει στα μαχητικά (A-10 για CAS), η Ινδία ακολουθεί ένα υβριδικό μοντέλο σοβιετικού τύπου που όμως δεν έχει προσαρμοστεί στα σύγχρονα δεδομένα.
Συμπέρασμα: Ανάγκη για Άμεση Λύση
Το άρθρο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η τρέχουσα κατάσταση είναι μη βιώσιμη. Η Ινδία, αντιμετωπίζοντας απειλές τόσο από το Πακιστάν όσο και από την Κίνα, δεν έχει την πολυτέλεια να διατηρεί διχασμένες τις δυνάμεις κρούσης της. Οι αναλυτές προειδοποιούν ότι αν δεν υπάρξει μια κεντρική απόφαση που θα ξεκαθαρίζει τους ρόλους και θα ενοποιεί τη διοίκηση των επιθετικών ελικοπτέρων, το αποτέλεσμα σε μια πραγματική σύρραξη θα είναι η σύγχυση και η αναποτελεσματικότητα.
Η περίπτωση των «2 IAFs και 1 ελικοπτέρου» αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα του πώς η γραφειοκρατία και οι εγωισμοί των κλάδων μπορούν να υπονομεύσουν ακόμη και τα πιο σύγχρονα οπλικά συστήματα.
