Η μελάνι στο περιβόητο «Μνημόνιο Κατανόησης» μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης δεν πρόλαβε καν να στεγνώσει και η πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής φρόντισε να τη σβήσει με συνοπτικές διαδικασίες. Η πολυδιαφημισμένη κατάπαυση πυρός αποδείχθηκε ένα διπλωματικό πυροτέχνημα ωρών, αφού το πρωί του Σαββάτου οι ισραηλινές βόμβες άρχισαν να πέφτουν ξανά βροχή στον νότιο Λίβανο.

Ο λόγος; Στη γεωπολιτική σκακιέρα, οι ειρηνευτικές συμφωνίες είναι απλώς χαρτιά, ειδικά όταν η πολιτική επιβίωση ενός ηγέτη κρέμεται από μια κλωστή. Και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, απόλυτα στριμωγμένος στο εσωτερικό του Ισραήλ, βρήκε το ιδανικό «όπλο» για να τορπιλίσει το αμερικανο-ιρανικό deal: τη φωτιά στον Λίβανο.

Η εκεχειρία-φάντασμα και ο αγώνας επιβίωσης του Νετανιάχου

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ποτέ δεν έκρυψε ότι το απόλυτο όνειρό του είναι η ανατροπή του καθεστώτος της Τεχεράνης. Όταν όμως η στρατιωτική επιχείρηση «Επική Οργή» απέτυχε να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ άρχισε να προκαλεί οικονομικό έμφραγμα, ο Ντόναλντ Τραμπ τράβηξε χειρόφρενο. Επέλεξε τον κυνικό ρεαλισμό μιας μέτριας συμφωνίας με το Ιράν, αντί για ένα ατελείωτο, πολυέξοδο χάος.

Αυτό το deal, όμως, είναι η πολιτική ταφόπλακα του «Μπίμπι». Αντιμέτωπος με σφοδρή κριτική για το φιάσκο με το Ιράν, καταποντισμένος στις δημοσκοπήσεις και κυνηγημένος από υποθέσεις διαφθοράς, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός παίζει τα ρέστα του ενόψει των εκλογών του Φθινοπώρου. Η λύση του; Να σαμποτάρει τη συμφωνία από την πίσω πόρτα, χωρίς να έρθει σε ανοιχτή, μετωπική σύγκρουση με τον Λευκό Οίκο.

Ο Λίβανος ως «κρέας» για τα κανόνια της διπλωματίας

Το σχέδιο τορπιλισμού εκτελείται με χειρουργική ακρίβεια στα εδάφη του Λιβάνου. Η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν προϋποθέτει ρητά την παύση των εχθροπραξιών και τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Το Ισραήλ, ωστόσο, διαμηνύει ότι δεν αναγνωρίζει κανένα deal και παρουσιάζει χάρτες που βαφτίζουν τα κατεχόμενα εδάφη του Λιβάνου ως «ζώνη ασφαλείας».

Η ρητορική περνάει σε επίπεδα ωμού κυνισμού. Ενώ ο Νετανιάχου μιλά για προστασία του βόρειου Ισραήλ, ο ακροδεξιός υπουργός του, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, ξεκαθαρίζει την πραγματική ατζέντα: «Όλος ο Λίβανος πρέπει να καεί». Η στρατηγική αποδίδει. Το Ιράν, πιεζόμενο από τις εξελίξεις, έθεσε ως «κόκκινη γραμμή» τον τερματισμό των επιθέσεων στον Λίβανο, οδηγώντας σε αναβολή των κρίσιμων συνομιλιών της Ελβετίας. Το σαμποτάζ πέτυχε.

Το «εγώ» του Τραμπ και ο λογαριασμός που πήγε στο Τελ Αβίβ

Μέσα σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, ο Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να υπενθυμίσει στο Τελ Αβίβ ποιος υπογράφει τις επιταγές. Με δηλώσεις που στάζουν ειρωνεία και ωμή επιβολή ισχύος, έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα στον στενό του σύμμαχο: «Αν δεν ήμουν εγώ, το Ισραήλ δεν θα υπήρχε σήμερα».

Ο Αμερικανός πρόεδρος απαιτεί σεβασμό στο deal που έστησε και ζητά «πλήρη κατάπαυση πυρός σε όλα τα μέτωπα». Το σιγόντο έρχεται από τον αντιπρόεδρο Τζ. Ντ. Βανς, ο οποίος υπενθυμίζει αυστηρά ότι οι ΗΠΑ είναι η μοναδική χώρα που στηρίζει πλέον το Ισραήλ στον πλανήτη — μια έμμεση, αλλά σαφέστατη αναφορά στα δισεκατομμύρια της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας.

Το συμπέρασμα είναι απλό και αμείλικτο: Στη Μέση Ανατολή κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την ειρήνη. Οι ΗΠΑ θέλουν να κλείσουν τρύπες για να μην κοστίζει ακριβά το πετρέλαιο, το Ιράν παίζει το δικό του παιχνίδι επιρροής, και ο Νετανιάχου είναι διατεθειμένος να βάλει φωτιά σε ολόκληρο τον Λίβανο αρκεί να σώσει την καρέκλα του από τις κάλπες και τα δικαστήρια. Ο λογαριασμός, όπως πάντα, πληρώνεται σε αίμα.