Μιλώντας στη Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νότιας Καρολίνας η πρώτη κυρία των ΗΠΑ, Τζιλ Μπάιντεν, αποκάλυψε ότι το 1993, τέσσερις φίλες της διαγνώστηκαν με καρκίνο του μαστού.
«Το 1993, τέσσερις από τις στενές μου φίλες διαγνώστηκαν με καρκίνο του μαστού. Μία από αυτές δεν ζει», δήλωσε η Δρ Μπάιντεν. «Ορκίστηκα ότι ως εκπαιδευτικός, έπρεπε να κάνω κάτι». Πρόσθεσε ότι θέλει να διδάξει στις νέες γυναίκες «τη σημασία της καλής υγείας του μαστού» και να τις ευαισθητοποιήσει για την «έγκαιρη διάγνωση».
Μια ασθενής μίλησε στην εκδήλωση λέγοντας ότι ζει με μεταστατικό καρκίνο του μαστού, από το 2012. «Είναι μεγάλος ο αριθμός των γυναικών ιδίως έγχρωμων που ζουν με καρκίνο του μαστού», είπε η γυναίκα.
Ο συγκεκριμένος καρκίνος πλήττει μία στις οκτώ γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Λόγω της πανδημίας παρατηρήθηκε ανησυχητική μείωση στις διαγνωστικές εξετάσεις.
Η πρώτη κυρία των ΗΠΑ στο πλαίσιο της εκστρατείας της Lifetime «Stop Breast Cancer for Life» (Σταματήστε τον καρκίνο του μαστού για τη ζωή), συμμετείχε στην ηχογράφηση ενός ενημερωτικού σποτ λέγοντας: «Αφιερώστε ένα λεπτό για να βάλετε την υγεία σας πάνω απ' όλα. Κάντε τη μαστογραφία σας. Μπορεί να σας σώσει τη ζωή. Και τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από αυτό».
Η υγεία έχει αποτελέσει πρώτη προτεραιότητα για την Τζιλ Μπάιντεν σύμφωνα με το δημοσίευμα του People.
Μία ακόμη επίσκεψη πραγματοποίησε στην ακαδημία της φυλής Saginaw Chippewa στο Μίσιγκαν, όπου συζήτησε για την ψυχική υγεία των παιδιών και των νέων ενηλίκων και θέλησε να μάθει λεπτομέρειες ενός προγράμματος που βοηθά τους μαθητές.
Είπε: «Έχω δει και εγώ στη δική μου τάξη πόσο επηρέασε η πανδημία τις ζωές των μαθητών. Πολλά παιδιά έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα. Ήρθα να δω από κοντά το πρόγραμμα, γιατί θέλω να τους βοηθήσω».
Σύμφωνα με τους δημοσιογράφους, η ακαδημία παρέχει ομαδικές συνεδρίες θεραπείας με «γωνιές ηρεμίας» στην τάξη.
«Το πρόβλημα της ψυχικής μας υγείας είναι τόσο μεγάλο και οι ανάγκες πάρα πολλές ειδικά μετά την πανδημία», επεσήμανε η πρώτη κυρία των ΗΠΑ. «Αυτό που με κάνει αισιόδοξη είναι ότι βλέπω σιγά σιγά τις πληγές να επουλώνονται».
