Η Μέση Ανατολή βρίσκεται για ακόμη μια φορά στο χείλος μιας στρατιωτικής ανάφλεξης, με τον ψυχολογικό πόλεμο μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης να αγγίζει οριακά σημεία.

Οι Φρουροί της Επανάστασης ανεβάζουν κατακόρυφα το ρίσκο, προειδοποιώντας ευθέως πως μια νέα αμερικανική ή ισραηλινή επίθεση εναντίον της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα πυροδοτήσει μια σύρραξη που δεν θα περιοριστεί στα γεωγραφικά όρια της περιοχής.

Η γεωπολιτική ρουλέτα των Φρουρών της Επανάστασης

Το μήνυμα που εξέπεμψε η παραστρατιωτική ηγεσία του Ιράν, μέσω του δικτύου Sepah News, είναι σαφές ως προς την πρόθεση, αλλά σκόπιμα θολό ως προς τα μέσα. Η Τεχεράνη διαμηνύει πως δεν έχει αναπτύξει ακόμη το σύνολο των δυνατοτήτων της, υποσχόμενη ολοκληρωτική συντριβή των αντιπάλων της.

Η ρητορική περί παγκόσμιας σύρραξης, ωστόσο, οφείλει να αναγνωστεί περισσότερο ως εργαλείο ασύμμετρης αποτροπής παρά ως ρεαλιστικός επιχειρησιακός σχεδιασμός. Το Ιράν γνωρίζει την απόλυτη συμβατική στρατιωτική υπεροχή της Δύσης. Η απειλή της εξάπλωσης του πολέμου «πέραν της περιοχής» στοχεύει στον φόβο ενεργοποίησης εν υπνώσει πυρήνων και στην αστάθεια των παγκόσμιων εμπορικών δρόμων, επιχειρώντας να καταστήσει το οικονομικό και πολιτικό κόστος μιας αμερικανικής επίθεσης απαγορευτικό.

Το επικοινωνιακό πόκερ του Τραμπ και τα θεσμικά όρια

Στην αντίπερα όχθη, ο Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζει να παίζει το χαρτί της «μέγιστης πίεσης». Ο Αμερικανός πρόεδρος συντηρεί ένα καθεστώς διαρκούς αβεβαιότητας, ανακοινώνοντας αρχικά το πάγωμα των επιθέσεων, μετά από μεσολάβηση χωρών του Κόλπου, για να αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων χτυπημάτων μέσα στα επόμενα εικοσιτετράωρα. Παράλληλα, φιλοτεχνεί την εικόνα μιας ιρανικής ηγεσίας που «εκλιπαρεί για συμφωνία», θέτοντας ως απόλυτη κόκκινη γραμμή την απόκτηση πυρηνικών όπλων.

Αυτή η επίδειξη ισχύος και αποφασιστικότητας, όμως, προσκρούει σκληρά στην αμερικανική εσωτερική πολιτική πραγματικότητα. Την ώρα που ο Λευκός Οίκος διακινεί σενάρια άμεσων βομβαρδισμών, η Γερουσία των ΗΠΑ προωθεί ψήφισμα περιορισμού των προεδρικών εξουσιών για την κήρυξη πολέμου κατά του Ιράν.

Η νομοθετική αυτή πρωτοβουλία αποδομεί εν μέρει το αφήγημα του ανυποχώρητου ηγέτη. Αποδεικνύει πως ο Αμερικανός πρόεδρος δεν διαθέτει λευκή επιταγή για μια πολεμική περιπέτεια με άγνωστη κατάληξη. Η στρατηγική του εκφοβισμού λειτουργεί οριακά, καθώς αμφότερες οι πλευρές Τεχεράνη και Ουάσιγκτον,  φροντίζουν να εξαντλούν τη ρητορική του ολέθρου, αποφεύγοντας προσεκτικά το μοιραίο, μη αναστρέψιμο χτύπημα.