Στο πλαίσιο των εσχατολογικών και γεωπολιτικών του αναλύσεων, ο Ρώσος φιλόσοφος Αλεξάντερ Ντούγκιν πραγματεύεται το ζήτημα του Αντιχρίστου, επιχειρώντας να συνδέσει τη χριστιανική δογματική με τη σύγχρονη ιστορική πραγματικότητα. Αφορμή για την τοποθέτησή του αποτελεί μια επιστολή θεατή της εκπομπής του «Πραγματογνωμοσύνη του Ντούγκιν», η οποία ζητούσε την ανάπτυξη της συγκεκριμένης θεματικής.

Ο Ντούγκιν υπογραμμίζει ότι, παρά την αφέλεια ή την αμεσότητα με την οποία τίθεται συχνά το ερώτημα, η συζήτηση γύρω από τις δυνάμεις του σκότους αποκτά ιδιαίτερη σημασία, ιδίως όταν λαμβάνει χώρα κατά την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Σύμφωνα με τον Ντούγκιν, η πίστη στην έλευση του Αντιχρίστου δεν αποτελεί δευτερεύον στοιχείο ή γραφική δοξασία, αλλά θεμελιώδη πυλώνα της χριστιανικής κοσμοθεωρίας και οργανικό μέρος της δογματικής διδασκαλίας για κάθε Χριστιανό, ανεξαρτήτως ομολογίας. Τονίζει ότι η ειρωνεία ή ο χλευασμός απέναντι σε αυτό το ζήτημα είναι ασύμβατα με τη χριστιανική ιδιότητα.

Ενώ αναγνωρίζει την ύπαρξη πληθώρας ερμηνειών —ορθόδοξων και μη— γύρω από τη μορφή του Αντιχρίστου, χαράσσει μια σαφή διαχωριστική γραμμή: μόνο από την αθεϊστική και υλιστική σκοπιά η μορφή αυτή αντιμετωπίζεται ως παραμύθι. Για τον χριστιανικό κόσμο, η Αποκάλυψη περιλαμβάνεται στην Αγία Γραφή και οι αναφορές της θεωρούνται αγιασμένες από το Άγιο Πνεύμα, αποτελώντας αποκεκαλυμμένη γνώση και όχι απλή μεταφορά ή προσωπική άποψη, όπως αναφέρει το 

Η μορφή του Αντιχρίστου, όπως εξηγεί ο Ντούγκιν, συνδέεται άρρηκτα με τη χριστιανική αντίληψη για τον χρόνο. Η ιστορία, κατά τη χριστιανική θεώρηση, δεν είναι μια άσκοπη ή κυκλική πορεία, αλλά μια αλληλουχία νοημάτων με συγκεκριμένη αρχή και τέλος.

Ξεκινά με τον Παράδεισο, συνεχίζεται με την Πτώση, περνά μέσα από τον αγώνα μεταξύ δικαίων και αμαρτωλών, και κορυφώνεται με την Ενανθρώπηση του Ιησού Χριστού και την ίδρυση της Εκκλησίας. Με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος κατά την Πεντηκοστή, εγκαινιάζεται η εξάπλωση του Χριστιανισμού, η οποία φτάνει στο απόγειό της με τον εκχριστιανισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Η UBS προειδοποιεί ότι η εποχή των φθηνών τροφίμων τελείωσε οριστικά!

Στο σημείο αυτό, ο Ντούγκιν εισάγει την κρίσιμη θεολογική και πολιτική έννοια του «Κατέχοντος», αντλώντας από τη Β΄ προς Θεσσαλονικείς Επιστολή του Αποστόλου Παύλου. Ο «Κατέχων» —αυτός που συγκρατεί το κακό— ταυτίζεται παραδοσιακά στην Ορθόδοξη σκέψη με την ιερή κρατική εξουσία, τον Χριστιανό Αυτοκράτορα, τον Τσάρο και τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η αποστολή του Κατέχοντος δεν είναι απλώς η διατήρηση της κοινωνικής τάξης, αλλά η συγκράτηση των ίδιων των ορίων της ιστορίας. Όσο υφίσταται αυτή η ιερή αυτοκρατορική δομή, λειτουργεί ως ανάχωμα που εμποδίζει την πλήρη ανάδυση του Αντιχρίστου και την επικράτηση της απόλυτης ανομίας.

Ο Ρώσος στοχαστής υποστηρίζει ότι οι κατά καιρούς προσπάθειες προσδιορισμού της ακριβούς ημερομηνίας έλευσης του Αντιχρίστου —από την εποχή του Νέρωνος έως τις σύγχρονες εσχατολογικές προβλέψεις— απέτυχαν επειδή βασίστηκαν σε λανθασμένους ανθρώπινους υπολογισμούς. Ωστόσο, η αποτυχία αυτών των εικασιών δεν ακυρώνει την ίδια τη διδασκαλία. Ο Ντούγκιν τονίζει ότι η αδυναμία γνώσης του ακριβούς χρόνου («δεν γνωρίζουμε») συνυπάρχει με τη βεβαιότητα της τελικής του πραγμάτωσης («οπωσδήποτε θα έλθει»), καθώς η έλευση του Αντιχρίστου αποτελεί την προτελευταία συγχορδία στη χριστιανική δραματουργία της ιστορίας.

Παρ' όλα αυτά, ο Ντούγκιν διατυπώνει τη θέση ότι η διαδικασία της έλευσης του Αντιχρίστου δεν ανήκει αποκλειστικά στο απώτερο μέλλον, αλλά εξελίσσεται ήδη στις μέρες μας. Με την πτώση των χριστιανικών αυτοκρατοριών και την κατάργηση των παραδοσιακών μοναρχικών θεσμών, ο «Κατέχων» έπαυσε να υφίσταται. Η εξαφάνιση του συγκρατούντος αντικαταστάθηκε από την επικράτηση μιας εμμενιστικής και υλιστικής κοσμοθεωρίας, η οποία εξηγεί τα πάντα μέσα από τον υλικό κόσμο, απορρίπτοντας κάθε υπερβατική διάσταση. Αυτή η οντολογική μεταβολή δημιούργησε, κατά τον Ντούγκιν, ένα «ρήγμα στο ίδιο το είναι», επιτρέποντας στο πνεύμα του Αντιχρίστου να εισβάλει στην ανθρώπινη κοινωνία.

Στη σύγχρονη εποχή, ο Ντούγκιν παρατηρεί μια βαθιά διαστρωμάτωση στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι και τα πολιτικά ρεύματα τοποθετούνται απέναντι σε αυτή τη νέα κατάσταση. Από τη μία πλευρά, εντοπίζει δυνάμεις που θεωρεί ότι λειτουργούν ως η εμπροσθοφυλακή του Αντιχρίστου.

Βαπτίζει φασίστα η Ίντρα Κέιν όποιον δεν συμφωνεί! “Οραματίζομαι μια Ελλάδα όπου οι Αφροέλληνες θα είναι συνήθεια"

Από την άλλη πλευρά, ο Ντούγκιν τοποθετεί τον ρωσικό λαό και τους πιστούς της παράδοσης στη θέση εκείνων που υποφέρουν από την παρουσία του Αντιχρίστου. Παρότι αναγνωρίζει ότι η αντίσταση απέναντι σε αυτή την πνευματική εισβολή είναι συχνά ατελής ή παθητική, θεωρεί ότι η ειδοποιός διαφορά έγκειται στο συναίσθημα: οι μεν πανηγυρίζουν για την κατάργηση των ιερών δομών, ενώ οι δε βιώνουν την κατάσταση αυτή με τραγικότητα και στεναγμό.

Παράλληλα, ο Ντούγκιν επισημαίνει την ύπαρξη μιας μεγάλης πλειονότητας ανθρώπων, η οποία παραμένει εντελώς αναίσθητη απέναντι σε αυτές τις πνευματικές και εσχατολογικές διεργασίες. Χρησιμοποιώντας τον όρο «βιόκοσμος» (Lebenswelt) από τη φαινομενολογία του Έντμουντ Χούσερλ, περιγράφει τη μάζα των ανθρώπων των οποίων η ύπαρξη εξαντλείται πλήρως στην καθημερινή, υλική πραγματικότητα. Αυτοί οι άνθρωποι αδυνατούν να συλλάβουν το βάθος της μεταβολής που συντελείται, καθώς ικανοποιούνται από την επιφανειακή ροή των πραγμάτων.

Καταλήγοντας, ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι η κατάρρευση του «Κατέχοντος» έχει ακυρώσει τις παλιές, σταθερές γραμμές άμυνας. Το κακό δεν βρίσκεται πλέον έξω από τα τείχη, αλλά έχει διασπάσει το μέτωπο και διεισδύσει στον πυρήνα του πολιτισμού. Για τον λόγο αυτό, η ορθή προσέγγιση από τη σκοπιά μιας ολοκληρωμένης χριστιανικής κοσμοθεωρίας δεν συνίσταται στην ατελέσφορη μαντεία χρονολογιών, αλλά στη συνειδητοποίηση ότι το πνεύμα του Αντιχρίστου είναι ήδη παρόν, απαιτώντας από τους πιστούς την ανάλογη πνευματική εγρήγορση και την εξαγωγή των αντίστοιχων συμπερασμάτων για τη στάση ζωής τους.

Με απλά λόγια, ο Ντούγκιν υποστηρίζει ότι: Από τη στιγμή που η ανθρωπότητα κατέστρεψε τις παραδοσιακές χριστιανικές αυτοκρατορίες και τις πνευματικές της αξίες (έπεσε ο «Κατέχων»), έχασε την πνευματική της ασπίδα. Το κενό που δημιουργήθηκε (το «ρήγμα») το κατέλαβε ο υλισμός και η παγκοσμιοποίηση, τα οποία προετοιμάζουν και εκφράζουν την τελική επικράτηση του Αντιχρίστου στον σύγχρονο κόσμο.