Η διαμόρφωση της εθνικής στρατηγικής στα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων οφείλει πρωτίστως να υπηρετεί το συλλογικό συμφέρον και τη γεωπολιτική αξιοπιστία της χώρας.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις του διεθνούς Τύπου ωστόσο έρχονται να ρίξουν μια βαριά σκιά στον τρόπο με τον οποίο ασκείται η εγχώρια εξωτερική πολιτική. Ένα εκτενές και άκρως τεκμηριωμένο δημοσίευμα των Financial Times έφερε στο φως της δημοσιότητας τον άγνωστο διπλωματικό ελιγμό της Αθήνας η οποία έβαλε φρένο στην επιβολή του νέου ευρωπαϊκού πακέτου κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

Ο αντικειμενικός σκοπός αυτής της παρέμβασης δεν αφορούσε την προστασία της εθνικής οικονομίας στο σύνολo της αλλά τη στοχευμένη θωράκιση μιας και μόνο ναυτιλιακής εταιρείας ελληνικών συμφερόντων. Η συγκεκριμένη επιχείρηση ειδικεύεται στη μεταφορά ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) προερχόμενου από τις παγωμένες θάλασσες της Αρκτικής.

Οι λεπτομέρειες της διαπραγμάτευσης αποτυπώνουν μια εξαιρετικά επιθετική στάση υπέρ των επιχειρηματικών ελίτ η οποία προκάλεσε τεράστιο εκνευρισμό στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ανέλαβε το βάρος να μπλοκάρει τις διατάξεις που θα απαγόρευαν τη μεταφόρτωση του ρωσικού LNG σε τρίτες χώρες. Η ελληνική επιχειρηματολογία εστίασε στον κίνδυνο οικονομικής καταστροφής της εν λόγω εταιρείας προκαλώντας μια εβδομαδιαία καθυστέρηση στην έγκριση των μέτρων.

Το γεγονός πως κορυφαίοι διπλωμάτες αναλώνουν το πολιτικό τους κεφάλαιο για τη διάσωση ιδιωτικών εμπορικών φορτίων την ώρα που η Ευρώπη επιχειρεί την ενεργειακή της απεξάρτηση, δημιουργεί βαθιές ρωγμές στην εικόνα της χώρας.

Η επιλεκτική κρατική παρέμβαση και το κοινωνικό χάσμα

Η ανοιχτή επιβεβαίωση αυτής της παρασκηνιακής συμφωνίας ήρθε λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα από την ίδια τη ναυτιλιακή εταιρεία. Μέσα από επίσημη τοποθέτηση της πλέκει το εγκώμιο του πρωθυπουργού για τους διπλωματικούς του χειρισμούς φτάνοντας στο σημείο να επικαλεστεί ανθρωπιστικά ιδεώδη. Σύμφωνα με αυτό το αφήγημα οι ευρωπαϊκές ενεργειακές κυρώσεις απλώς παρατείνουν τις πολεμικές συγκρούσεις.

Αυτή η ανταλλαγή δημοσίων φιλοφρονήσεων μεταξύ της εκτελεστικής εξουσίας και του εφοπλιστικού κεφαλαίου αναδεικνύει την ύπαρξη ενός κράτους δύο ταχυτήτων. Η διπλωματική μηχανή ενεργοποιείται αστραπιαία και συγκρούεται με τους Ευρωπαίους εταίρους μόνο όταν κινδυνεύουν τα υπερκέρδη των ισχυρών. Την ίδια ακριβώς στιγμή ο παραγωγικός ιστός της χώρας και ειδικότερα οι αγρότες που βλέπουν τις εξαγωγές τους να καταρρέουν εξαιτίας των ρωσικών αντιμέτρων αφήνονται απολύτως απροστάτευτοι.

Η άσκηση εξωτερικής πολιτικής με ξεκάθαρα ταξικά κριτήρια δεν περνάει απαρατήρητη από την κοινωνία η οποία καταγράφει την ένοχη σιωπή των εγχώριων μέσων απέναντι σε ένα τόσο σοβαρό διεθνές ρεπορτάζ.