Κάθε φορά που η τουρκική προκλητικότητα κορυφώνεται, εμφανίζονται στον εγχώριο δημόσιο διάλογο φωνές που προκρίνουν την υποχώρηση ως δήθεν ρεαλιστική λύση απέναντι στο δημογραφικό βάρος της γείτονος.

Το ιδεολόγημα που ανασύρεται συχνά από το διπλωματικό συρτάρι είναι αυτό της «φινλανδοποίησης». Η συγκεκριμένη θεωρία υποστηρίζει πως η Ελλάδα θα μπορούσε να διασφαλίσει την ειρήνη εάν αποδεχόταν σιωπηρά τη γεωπολιτική ηγεμονία της Άγκυρας, παραχωρώντας κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Οι θιασώτες αυτού του αφηγήματος επικαλούνται τη στάση της Φινλανδίας απέναντι στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η προσέγγιση αυτή ωστόσο συνιστά μια βάναυση παραποίηση της ιστορικής πραγματικότητας. Η σκανδιναβική χώρα δεν εξασφάλισε την επιβίωσή της μέσα από μια αναίμακτη συνθηκολόγηση. Προηγήθηκε ο αιματηρός Χειμερινός Πόλεμος του 1939-1940 όπου οι Φινλανδοί πολέμησαν λυσσαλέα προβάλλοντας σθεναρή στρατιωτική αντίσταση.

Το καθεστώς ουδετερότητας που ακολούθησε δεν ήταν μια ειρηνική επιλογή αλλά το αποτέλεσμα μιας επώδυνης συνθήκης. Το Ελσίνκι αναγκάστηκε να ακρωτηριαστεί εδαφικά εκχωρώντας στρατηγικές περιοχές όπως η Καρελία και το Πέτσαμο. Η πραγματική έννοια της «φινλανδοποίησης» ταυτίζεται με τη διαρκή ομηρία ενός ανεξάρτητου κράτους το οποίο ζει υπό τη δαμόκλειο σπάθη της γειτονικής υπερδύναμης αποδεχόμενο ωμές παρεμβάσεις στην εσωτερική του πολιτική ζωή.

Το γεωστρατηγικό χάσμα ανάμεσα σε Μόσχα και Άγκυρα

Η μεταφορά αυτού του ψυχροπολεμικού μοντέλου στα ελληνοτουρκικά αγνοεί επικίνδυνα τα πραγματικά δεδομένα της περιοχής μας. Η ειδοποιός διαφορά κρύβεται στους πυρήνες των στρατηγικών επιδιώξεων. Η Μόσχα της εποχής εκείνης αναζητούσε κυρίως την ασφάλεια των δυτικών της συνόρων δημιουργώντας μια γεωγραφική ζώνη ανάσχεσης. Δεν επεδίωκε την πλήρη εξάλειψη της φινλανδικής κρατικής οντότητας.

Στον αντίποδα η σημερινή Τουρκία λειτουργεί με καθαρά αναθεωρητικά και επεκτατικά κίνητρα. Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» δεν αποσκοπεί στη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας αλλά στον πλήρη γεωπολιτικό έλεγχο ολόκληρου του Αιγαίου. Η Άγκυρα αμφισβητεί ανοιχτά την ελληνική κυριαρχία στα νησιά και διατηρεί στο ακέραιο τις βλέψεις της για τη Δυτική Θράκη. Οι προθέσεις της δεν είναι αμυντικές αλλά ευθέως επιθετικές.

Η λογική του κατευνασμού απέναντι σε ένα καθεστώς που λειτουργεί με αυτοκρατορικά σύνδρομα αποτελεί μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση. Η συνεχής παραχώρηση εθνικού εδάφους ή διπλωματικού κεφαλαίου δεν εξημερώνει τον επιτιθέμενο αλλά λειτουργεί ως στρατηγικός επιταχυντής των απαιτήσεών του.

Η θωράκιση της εθνικής κυριαρχίας παραμένει ο μοναδικός ρεαλιστικός δρόμος απέναντι σε όσους ονειρεύονται αυτοκρατορίες του παρελθόντος.