Νέα δεδομένα στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης δημιουργεί η κίνηση πέντε βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας να δημοσιοποιήσουν ανοιχτή επιστολή, με την οποία θέτουν ευθέως ζήτημα λειτουργίας του «επιτελικού κράτους».
Ευρωπαϊκό τελεσίγραφο στην Τουρκία για τη δημοκρατία και τον Ιμάμογλου
Με αφορμή τις πρόσφατες αποκαλύψεις για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τις επακόλουθες παραιτήσεις στελεχών και τη συζήτηση για το ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού, οι υπογράφοντες στρέφουν τα πυρά τους προς το Μέγαρο Μαξίμου, ζητώντας άμεση αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης.
Την επιστολή, η οποία δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Τα Νέα», υπογράφουν οι βουλευτές Αθανάσιος Ζεμπίλης, Ανδρέας Κατσανιώτης, Ξενοφών Μπαραλιάκος, Γιάννης Οικονόμου και Ιωάννης Παππάς. Στο κείμενό τους, ξεκαθαρίζουν ότι παρότι το επιτελικό κράτος απέδωσε καρπούς σε συνθήκες μεγάλων κρίσεων, πλέον αποδεικνύεται αναποτελεσματικό στην περίοδο της κανονικότητας, γεννώντας ζητήματα θεσμικής ανισορροπίας.
Η υπερσυγκέντρωση εξουσιών και η μετακύλιση των ευθυνών
Στο επίκεντρο της κριτικής των πέντε στελεχών βρίσκεται ο νόμος 4622/2019. Όπως υποστηρίζουν, η συγκεκριμένη διοικητική μεταρρύθμιση οδήγησε στην πορεία σε μια υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μικρούς πυρήνες, ενισχύοντας υπέρμετρα τον στενό κύκλο γύρω από την κορυφή της κυβέρνησης. Αυτό το μοντέλο, σύμφωνα με τους ίδιους, περιόρισε δραστικά την αυτοτέλεια των υπουργείων και, κυρίως, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
ΟΠΕΚΕΠΕ: Αποκαλυπτικές επιστολές υπαλλήλων για το σκάνδαλο με τις επιδοτήσεις
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η αναφορά τους στο ζήτημα της λογοδοσίας. Οι βουλευτές επισημαίνουν την αντίφαση του σημερινού συστήματος, υπογραμμίζοντας ότι το κέντρο «διεκδικεί τον απόλυτο έλεγχο και πιστώνεται τις επιτυχίες», αλλά όταν προκύπτουν σοβαρές κυβερνητικές παθογένειες, «η ευθύνη διαχέεται προς τα κάτω και ιδιαίτερα προς τους βουλευτές».
Καταγράφουν επίσης την αδυναμία του επιτελικού μηχανισμού να ελέγξει πλήρως τα φαινόμενα διαφθοράς εντός του κρατικού μηχανισμού.
Ο ρόλος του εθνικού αντιπροσώπου απέναντι στους τεχνοκράτες
Ένα σημαντικό σκέλος της επιστολής αφιερώνεται στην προσπάθεια αποκατάστασης του θεσμικού ρόλου του βουλευτή. Οι υπογράφοντες απορρίπτουν κατηγορηματικά την υποβάθμιση των εκλεγμένων εκπροσώπων σε απλούς «μεταφορείς ήδη ειλημμένων αποφάσεων» ή σε διαχειριστές ρουσφετιών.
Απαντώντας στο επιχείρημα υπέρ των εξωκοινοβουλευτικών υπουργών, τονίζουν πως είναι άδικο να ασκούν υπέρμετρη εξουσία οι μη εκλεγμένοι τεχνοκράτες και να πέφτει το ανάθεμα της πελατειακής πίεσης σε αυτούς που ψηφίζονται από τους πολίτες.
Τουρκικά ΜΜΕ για την κινητοποίηση της Ελλάδας στη Λιβύη και τη γαλλική ομπρέλα
Η επιστολή καταλήγει με ένα σαφές αίτημα για αποκέντρωση και θεσμική ισορροπία, δίνοντας έμφαση στην ισότιμη συμμετοχή της ελληνικής περιφέρειας στη χάραξη της εθνικής πολιτικής.
Οι πέντε βουλευτές προκρίνουν ένα κράτος με ισχυρά υπουργεία και ενισχυμένο κοινοβουλευτικό έλεγχο, διαμηνύοντας πως οι βουλευτές «δεν υπάρχουν για να υπηρετούν το όποιο επιτελείο, αλλά για να υπερασπίζονται το λαϊκό συμφέρον, ελέγχοντας την εκτελεστική εξουσία».