Η είδηση έπεσε βαριά στο νησί και ξεπέρασε γρήγορα τα στενά γεωγραφικά όρια της Λέσβου. Ο Πρωτοπρεσβύτερος Ευστράτιος Δήσσος άφησε την τελευταία του πνοή στη θάλασσα της Πεδής. Για τον περισσότερο κόσμο το όνομα ίσως να μην λέει πολλά με την πρώτη ανάγνωση. Για όσους όμως γνωρίζουν τον Μανταμάδο και το ιστορικό προσκύνημα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών ο παπα Στρατής ήταν ένας πραγματικός θεσμός.

Από το 1970 που ανέλαβε τα καθήκοντά του ταύτισε την ύπαρξή του με τον ιερό χώρο. Δεν επιδίωξε ποτέ να γίνει ένας απλός διεκπεραιωτής μυστηρίων ή ένας απόμακρος λειτουργός. Μπήκε μπροστά, σήκωσε τα μανίκια και δούλεψε σκληρά για την τοπική κοινωνία.

Έργα ουσίας αντί για κηρύγματα

Στις μέρες μας το να μιλάς για φιλανθρωπία είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Το να την κάνεις πράξη ωστόσο απαιτεί κόπο και αληθινό όραμα. Ο παπα Στρατής προχώρησε σε τεράστιες ανακαινίσεις του ναού αλλά ευτυχώς δεν έμεινε μόνο στους τοίχους και τα κτίρια. Χτίζοντας και λειτουργώντας το οικοτροφείο για αριστούχους μαθητές έδωσε διέξοδο στα παιδιά της περιοχής που έψαχναν την ευκαιρία για ένα καλύτερο αύριο.

Δημιούργησε τη Στέγη Αγάπης προσφέροντας καθημερινό και δωρεάν φαγητό στους ηλικιωμένους που το είχαν πραγματική ανάγκη και προχώρησε στην ανέγερση ενός μεγάλου γηροκομείου. Όταν κάποιος χορταίνει τον πεινασμένο και στεγάζει τον ανήμπορο τα πολλά λόγια περισσεύουν. Η Ορθοδοξία βρίσκει το αληθινό της, ζωντανό πρόσωπο μέσα από τέτοιες καθαρές πράξεις και όχι μέσα από τυπικές, στείρες τελετουργίες.

Η αναγνώριση και η παρακαταθήκη

Το έργο του δεν γινόταν να περάσει απαρατήρητο. Το 1978 έλαβε το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου ενώ οι επισκέψεις του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομάιου στην Καλλονή και στον Μανταμάδο συνοδεύτηκαν από την απονομή του Σταυρού της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Ήταν η ελάχιστη, θεσμική αναγνώριση σε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε κυριολεκτικά τη ζωή του στον διπλανό του.

Ο εκλιπών αφήνει πίσω του τρία παιδιά τα οποία συνεχίζουν να εμπλέκονται ενεργά στα κοινά του τόπου τους, με τον Παναγιώτη να υπηρετεί ως αντιδήμαρχος της Δυτικής Λέσβου και τον Μιχαήλ Άνθιμο ως αντιπεριφερειάρχης Βορείου Αιγαίου. Η τοπική κοινωνία οφείλει πλέον να προστατεύσει την τεράστια κληρονομιά του. Το κενό που αφήνει ο παπα Στρατής δεν πρόκειται να γεμίσει εύκολα και το προσκύνημα του Ταξιάρχη γυρίζει πια με πόνο μια από τις πιο σημαντικές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας του.