Στα 80 του χρόνια, ο Φρανσίσκο Ματίας δεν κυνηγάει τίποτα από όσα θεωρούμε σήμερα αυτονόητα. Δεν έχει ρεύμα, δεν έχει τρεχούμενο νερό και δεν δείχνει να του λείπει τίποτα. Ζει σε ένα σπίτι 105 ετών, σε μια γωνιά της Βραζιλίας όπου ο χρόνος κυλά διαφορετικά.
Στο μικρό δήμο Υδρολάντια, στην ενδοχώρα της πολιτείας Σεαρά, τον ξέρουν όλοι ως Seu Chiquinho. Έναν άνθρωπο που άφησε πίσω του τη φασαρία της πόλης για να επιστρέψει σε κάτι πιο απλό. Πιο αληθινό. Ίσως και πιο δύσκολο, αλλά σίγουρα πιο συνειδητό.
Ένα σπίτι που κρατάει ζωντανή μια άλλη εποχή
Το σπίτι του δεν είναι απλώς ένα καταφύγιο. Είναι μια ιστορία που στέκεται όρθια εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Χτίστηκε το 1920 από τον πατέρα του, με λάσπη και παραδοσιακές τεχνικές της περιοχής, και μέχρι σήμερα διατηρεί την αυθεντικότητά του.
Ο ίδιος πέρασε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Όμως η ζωή στην πόλη δεν τον κέρδισε ποτέ πραγματικά. Η επιστροφή του στο πατρικό δεν ήταν απλώς μια επιλογή, ήταν μια εσωτερική ανάγκη που τον παρακίνησε. Εκεί βρήκε ξανά τον ρυθμό που του ταίριαζε, τον ρυθμό που έψαχνε εναγωνίως.
Και το πιο εντυπωσιακό; Το σπίτι παραμένει δροσερό το καλοκαίρι και ζεστό τον χειμώνα, χωρίς καμία σύγχρονη παρέμβαση. Σαν να ξέρει από μόνο του πώς να... αυτορυθμίζεται και να προστατεύει αυτόν που ζει μέσα του.
Η καθημερινότητα χωρίς τα «αυτονόητα»
Η ζωή του Seu Chiquinho δεν περιλαμβάνει διακόπτες και βρύσες. Το νερό το παίρνει κάθε εβδομάδα από ένα πηγάδι, το μεταφέρει και το αποθηκεύει σε πήλινα δοχεία μέσα στο σπίτι. Εκεί το κρατά δροσερό, όπως γινόταν για ολόκληρες γενιές πριν από αυτόν.
Το φαγητό του το μαγειρεύει σε ξυλόσομπα. Μια διαδικασία που θέλει χρόνο, υπομονή και επαφή με το ίδιο το υλικό. Δεν υπάρχει βιασύνη. Δεν υπάρχει «γρήγορα». Υπάρχει μόνο το τώρα.
Ζει μόνος, αλλά ποτέ δεν είναι πραγματικά μόνος. Όπως λέει, σχεδόν κάθε μέρα κάποιος περνάει να τον δει, να κάτσουν λίγο, να πουν μια κουβέντα. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι ίσως δεν του λείπει τίποτα από αυτά που εμείς θεωρούμε απαραίτητα. Ίσως τελικά να του περισσεύει αυτό που λείπει από πολλούς άλλους. Η ηρεμία και η αίσθηση της πληρότητας...
