Η δημόσια συζήτηση γύρω από μια πιθανή, ολοκληρωτική επίθεση στις εξαιρετικά οχυρωμένες υπόγειες πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν έχει περάσει πλέον σε μια νέα, αβυσσαλέα και εξαιρετικά επικίνδυνη φάση. Στο επίκεντρο αυτής της εφιαλτικής εξίσωσης βρίσκεται το B61-11: ένα εξειδικευμένο αμερικανικό πυρηνικό όπλο, σχεδιασμένο αποκλειστικά για να εισχωρεί στο έδαφος πριν πυροδοτηθεί, προκαλώντας την ολοκληρωτική καταστροφή στόχων που βρίσκονται σε τεράστιο βάθος μέσω ενός ανυπολόγιστου ωστικού κύματος.

Οι οδηγίες της ΕΕ και του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού για επιβίωση στο σπίτι

Ο ισχυρισμός του Τάκερ Κάρλσον και ο στόχος στο όρος Pickaxe

Η αναζωπύρωση της εφιαλτικής αυτής συζήτησης πυροδοτήθηκε από τις εκρηκτικές αποκαλύψεις του Αμερικανού δημοσιογράφου Τάκερ Κάρλσον. Επικαλούμενος ενημερωμένο παρατηρητή από τον χώρο των μυστικών υπηρεσιών, ο Κάρλσον ισχυρίστηκε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ ενδέχεται να εξετάζει ακόμη και το ενδεχόμενο μιας αμεσοτάτης πυρηνικής επίθεσης κατά του Ιράν.

Παρότι ο ίδιος δεν κατονόμασε ρητά το B61-11, οι στρατιωτικοί αναλυτές συνδέουν αμέσως αυτό το συγκεκριμένο όπλο με πιθανό πλήγμα σε εγκαταστάσεις που βρίσκονται θαμμένες σε τεράστιο βάθος, όπως η απόκρημνη υπόγεια βάση στο όρος Pickaxe, νότια του Νατάνζ. όπως αναφέρει το uncutnews

 Πώς λειτουργεί το B61-11: Η φυσική της υπόγειας πυρηνικής σοκ-κύματος

Το B61-11 δεν είναι πύραυλος, αλλά μια πυρηνική βόμβα ελεύθερης πτώσης. Αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1990 με σκοπό την εξουδετέρωση υπόγειων οχυρών που είναι αδύνατον να καταστραφούν με συμβατικά μέσα.

Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, η ίδια η βόμβα δεν σκάβει εκατοντάδες μέτρα μέσα στον βράχο. Το βάθος διείσδυσής της στο έδαφος περιορίζεται σε λίγα μόλις μέτρα. Ωστόσο, το καθοριστικό και καταστροφικό αποτέλεσμα παράγεται από την τρομακτική πίεση και το κρουστικό κύμα της πυρηνικής έκρηξης, τα οποία διοχετεύονται και πολλαπλασιάζονται μέσα στο υπέδαφος.

Στην περίπτωση του όρους Pickaxe, το οποίο υπολογίζεται ότι προστατεύει τις εγκαταστάσεις σε βάθος άνω των 100 μέτρων υπό συμπαγή γρανίτη, ο στόχος της βόμβας δεν είναι να εισχωρήσει η ίδια στο καταφύγιο. Αντίθετα, η έκρηξη κοντά στην επιφάνεια μεταφέρει μια γιγαντιαία ποσότητα ενέργειας στα πετρώματα, προκαλώντας τεκτονική κατάρρευση, συντριβή των σηράγγων και ολοκληρωτική αχρήστευση των σπηλαίων.

Γιατί αποτυγχάνουν τα συμβατικά όπλα;

Ενώ το συμβατικό βλήμα GBU-57 Massive Ordnance Penetrator (MOP) μπορεί να διεισδύσει πολύ βαθύτερα στο χώμα και στους βράχους, στερείται την τεράστια ενεργειακή απόδοση που προσφέρει μια πυρηνική κεφαλή.

Όταν ένας στρατιωτικός στόχος είναι θαμμένος τόσο βαθιά που ακόμα και τα ισχυρότερα συμβατικά πυρομαχικά καταστροφής καταφυγίων φτάνουν στα όριά τους, η στρατιωτική συζήτηση στρέφεται αναπόφευκτα στις πυρηνικές επιλογές. Και εκεί ακριβώς ξεκινά η απόλυτη κλιμάκωση.

Ραδιενεργό νέφος και η κατάρρευση του ταμπού από το 1945

Το B61-11 δεν είναι μια «καθαρή» βόμβα που περιορίζει τις επιπτώσεις της μέσα στο υπέδαφος. Το βάθος εισχώρησής του δεν επαρκεί για να «σφραγίσει» την πυρηνική έκρηξη. Ένα τεράστιο μέρος ραδιενεργού υλικού θα εκτοξευθεί στην ατμόσφαιρα, δημιουργώντας ένα θανατηφόρο ραδιενεργό νέφος (fallout) που θα διασκορπιστεί σε τεράστια έκταση, απειλώντας εκατομμύρια αμάχους.

Μια τέτοια ενέργεια δεν θα συνιστούσε απλώς ένα στρατιωτικό πλήγμα, αλλά ένα γεγονός με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ανθρωπότητα, το περιβάλλον και τη διεθνή αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Από τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι το 1945, κανένα πυρηνικό όπλο δεν έχει χρησιμοποιηθεί σε συνθήκες πολέμου. Για πάνω από οκτώ δεκαετίες, το πυρηνικό ταμπού παρέμεινε αδιάσπαστο. Η τυχόν χρήση του B61-11 κατά του Ιράν θα έσπαγε αυτό το φράγμα, εισάγοντας την ανθρωπότητα σε μια νέα, σκοτεινή εποχή ανεξέλεγκτης ατομικής σύρραξης.

Η πολιτική διάσταση: Πραγματικότητα ή μέσο πίεσης;

Μέχρι στιγμής, δεν υπάρχουν δημόσια αποδεικτικά στοιχεία που να επιβεβαιώνουν ότι η Ουάσινγκτον έχει λάβει οριστική απόφαση για τη χρήση του B61-11. Ούτε η κυβέρνηση των ΗΠΑ ούτε το Ισραήλ έχουν επιβεβαιώσει ότι το όπλο αυτό προορίζεται για το όρος Pickaxe, ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει δημόσια στο παρελθόν ότι δεν σχεδιάζει τη χρήση πυρηνικών όπλων κατά του Ιράν.

Ωστόσο, το γεγονός και μόνο ότι μια τέτοια τεχνική δυνατότητα υπάρχει, οπλοφορείται και συζητείται ανοιχτά στους διπλωματικούς και στρατιωτικούς κύκλους, αποκαλύπτει το τρομακτικό μέγεθος της κλιμάκωσης. Η υπέρβαση μιας κόκκινης γραμμής που αντέχει από το 1945 δεν είναι πλέον σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά μια εφιαλτική υπενθύμιση των κινδύνων που ελλοχεύουν στη Μέση Ανατολή.