Την ώρα που η Ευρώπη βιώνει γεωπολιτικές κρίσεις, η οικονομία βυθίζεται και η κοινωνική οργή ξεχειλίζει, το γερμανικό κατεστημένο βρίσκει τον χρόνο να διοργανώνει πολυτελείς τελετές για να μοιράσει… μαθήματα ηθικής και δημοκρατίας.
Η διζωνική άμυνα των Ουκρανών με ευρεία χρήση UGV-Drones "τροφή" για διαμόρφωση νέου Ελληνικού αμυντικού δόγματος
Ο ομοσπονδιακός πρόεδρος της Γερμανίας, Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ, εμφανίστηκε ως αυτόκλητος προστάτης των παγκόσμιων θεσμών, εκφράζοντας την «ανησυχία» του για την εξάπλωση των απολυταρχικών τάσεων. Η σκηνή στήθηκε στο γραφικό Κάστρο Χάμπαχ, κατά την απονομή του ομώνυμου Βραβείου Ελευθερίας (συνοδευόμενο από το συμβολικό έπαθλο των 10.000 ευρώ) στον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης της Πολωνίας, Άνταμ Μπόντναρ.
Ο κ. Σταϊνμάιερ, εκπροσωπώντας την ελίτ μιας χώρας που συχνά επιβάλλει τη θέλησή της με ασφυκτικές οικονομικές και πολιτικές πιέσεις στα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη, δήλωσε γεμάτος στόμφο ότι «η δημοκρατία, το κράτος δικαίου και οι ανεξάρτητοι θεσμοί βρίσκονται υπό διεθνή πίεση».
Δεκάρικα για τους θεσμούς την ώρα που η Δύση χάνει την μπάλα
Ο Γερμανός πρόεδρος δεν παρέλειψε να καταγγείλει ότι οι αυταρχικές κυβερνήσεις προσπαθούν να διαλύσουν τους δημοκρατικούς μηχανισμούς εποπτείας, τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης και τη δικαιοσύνη. Κλείνοντας το μάτι στους πολίτες, τόνισε ότι «δεν είναι ανίσχυροι έναντι τέτοιων εξελίξεων» και πως «έχουμε την επιλογή της ψήφου μας», λες και οι αποφάσεις που καθορίζουν τις ζωές των Ευρωπαίων λαμβάνονται πλέον στις εθνικές κάλπες και όχι στα κλειστά διευθυντήρια των Βρυξελλών και του Βερολίνου.
Τουρκία: Οι ΗΠΑ θα επενδύσουν εκατομμύρια στην κυπριακή αεροπορική βάση «Α. Παπανδρέου»
Αναφερόμενος στον Πολωνό βραβευθέντα, ο Σταϊνμάιερ τον εξήρε ως «ένθερμο υποστηρικτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είχε αντιταχθεί εγκαίρως στις παρεμβάσεις στη δικαστική εξουσία».
Τουρκία: Εμφύλιος στους Κεμαλιστές – Οζέλ και Ιμάμογλου ιδρύουν νέο κόμμα
Η όλη τελετή, πάντως, θύμισε περισσότερο μια καλοστημένη άσκηση δημοσίων σχέσεων, όπου οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αλληλοσυγχαίρονται και αναπολούν τις δημοκρατικές καταβολές τους (στο λίκνο του 1832), την ίδια ακριβώς στιγμή που η αδυναμία τους να διαχειριστούν τις σύγχρονες παγκόσμιες προκλήσεις είναι πιο εμφανής από ποτέ.
