Παρά το γεγονός ότι ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας μας, προβληματίζει η πρώτη και η τελευταία εντύπωση κάθε ταξιδιώτη στα λιμάνια των ελληνικών νησιών.

Πολύωρη αναμονή στον ήλιο, κορναρίσματα, φρακαρισμένοι δρόμοι συνθέτουν μια εικόνα που σίγουρα δεν τιμά τη χώρα μας.

Είτε από τις βαθμολογίες και τις κριτικές που αφήνουν Έλληνες και ξένοι τουρίστες στο Google Maps είτε από τις την ετήσια Έκθεση Λιμένων της Πανελλήνιας Ένωσης Πλοιάρχων Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΠΕΝ), η αλήθεια είναι ότι το ζήτημα των υποδομών στη νησιωτική Ελλάδα αφορά και τα λιμάνια τα οποία υποδέχονται χιλιάδες κόσμου κάθε καλοκαίρι.

Γιατί «βουλιάζουν» τα λιμάνια

Η παλαιότητα των περισσότερων λιμένων (που είναι 40-50 ετών), σε συνδυασμό με τον υπερτουρισμό που έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις αντοχές των υποδομών που σχεδιάστηκαν πριν από αρκετές δεκαετίες, αποτελούν τα δομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα λιμάνια στα νησιά μας.

Το αποτέλεσμα; Τεράστιο κυκλοφοριακό κομφούζιο όχι μόνο μέσα στις προβλήτες, αλλά και στους στενούς οδικούς άξονες γύρω από αυτές, όπου αυτοκίνητα, νταλίκες, πεζοί και τουριστικά λεωφορεία γίνονται ένα «κουβάρι».

Επιπλέον, πολλά ελληνικά λιμάνια είναι κατασκευασμένα σε σημεία γεωγραφικά εκτεθειμένα στους ισχυρούς ανέμους και τα καλοκαιρινά μελτέμια, μετατρέποντας την πρόσδεση των πλοίων σε ένα χρονοβόρο θρίλερ

Αξίζει να σημειωθεί ότι το πρόβλημα δεν είναι οριζόντιο. Τα μεγάλα νησιά της χώρας, με σημαντικό μόνιμο πληθυσμό και διευρυμένη οικονομική δραστηριότητα – όπως η Ρόδος και η Λέσβος (η δεύτερη με 4,4 αστεράκια και χιλιάδες κριτικές στο Google Maps) – δεν αντιμετωπίζουν τόσο μεγάλα ζητήματα.

Τα λιμάνια τους, έχοντας πιο αστικές προδιαγραφές, μεγαλύτερους χώρους και καλύτερη οργάνωση, καταφέρνουν να διαχειρίζονται τη ροή των οχημάτων και των επιβατών χωρίς να δημιουργούν συνθήκες ασφυξίας.

Ποια νησιά έχουν τα χειρότερα λιμάνια

Το πραγματικό δράμα εξελίσσεται στις Κυκλάδες. Στα πιο δημοφιλή και τουριστικά νησιά, οι υποδομές έχουν παραμείνει στην εποχή του περασμένου αιώνα, την ώρα που η ζήτηση έχει εκτοξευθεί στο διάστημα.

Ένα από τα πιο προβληματικά είναι το λιμάνι του Αθηνιού στη Σαντορίνη. Πέρα από τη συνεχή απόβαση τουριστών, το μεγάλο «αγκάθι» είναι η σύνδεση με το υπόλοιπο νησί. Ο δρόμος από το λιμάνι προς τα Φηρά είναι στενός, καθώς μετά βίας χωρούν να περάσουν τα τουριστικά λεωφορεία τα οποία στις στροφές σχεδόν αιωρούνται στο κενό.

Επιπλέον, λόγω της ιδιαίτερης γεωμορφολογίας της Σαντορίνης και των σεισμών των τελευταίων ετών, έχουν ήδη συμβεί αρκετές φορές επικίνδυνες κατολισθήσεις.

Σκηνικό πολέμου περιγράφουν οι περισσότεροι ταξιδιώτες κατά την αποβίβαση στα λιμάνια της Πάρου και της Νάξου: τα νησιά αυτά είναι μεγάλα και πολύ τουριστικά, με αποτέλεσμα κάθε μέρα να δένουν δεκάδες πλοία εκεί και οι δρόμοι μίας λωρίδας στην Παροικιά και τη Χώρα της Νάξου να φρακάρουν.

Δύσκολα είναι τα πράγματα και στο λιμάνι της Αίγινας, παρά το γεγονός ότι απέχει μόλις μία ώρα από την Αθήνα και πολύς κόσμος μένει μόνιμα εκεί. Το λιμάνι είναι επικίνδυνο με νότιους-νοτιοδυτικούς ανέμους, η προβλήτα του χρήζει επιδιορθώσεων, ενώ δημιουργείται κυκλοφοριακό κομφούζιο στον παραλιακό δρόμο της πόλης κάθε φορά που φτάνει καράβι.

Τέλος, η Φολέγανδρος θεωρείται το πιο επικίνδυνο λιμάνι της Ελλάδας από τους πλοιάρχους, καθώς είναι ιδιαίτερα δύσκολη η προσέγγιση εκεί λόγω των ισχυρών ανέμων και υπάρχουν πολλές ξέρες στη θάλασσα.

Το παράδοξο με τα μικρά νησιά

Αντίθετα με ό,τι θα περίμενε κανείς. ότι δηλαδή στα πιο μικρά και απομονωμένα νησιά η κατάσταση θα ήταν χειρότερη λόγω έλλειψης κονδυλίων και χειρότερων υποδομών, ισχύει το αντίθετο.

Ακριβώς επειδή τα νησιά αυτά δέχονται λιγότερους τουρίστες και λιγότερα οχήματα, τα πράγματα είναι καλύτερα.

Μιλάμε για νησιά όπως το Κουφονήσι, η Ανάφη, η Σίκινος και η Σύμη όπου συχνά τα λιμάνια είναι μέρος του οικισμού και δεν χρειάζονται πολλές μετακινήσεις.