Νέα Τάξη Πραγμάτων

Η Αυγή της Οδύσσειας…! (βίντεο)

Το ξεκίνημα του περίπλου της ΔΥΣΗΣ (και όχι μόνο) στη Λιβύη, την Μέση Ανατολή και την Αφρική…

Η ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ…

…που αποτελεί την “Τροία του 21ου αιώνα” στον “σύγχρονο Τρωϊκό Πόλεμο” για την επιστροφή της Ελένης (πολύφερνης πλούσιας νύφης) του σύγχρονου Αγαμέμνονα και Μενέλαου (των Δυτικών Εθνών) στο βασίλειο του πλούτου – τη σημερινή Δύση

Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες μπροστά σου δε θα βρεις αν δεν τους κουβαλάς πάντα μαζί σου…
Κ. Καβάφης

Γράφει ο Ελευθέριος Βερυβάκης – π. Υπουργός – Βουλευτής

1. Μέσα σε ένα κατασκότεινο σε προοπτικές τοπίο, που συνθέτουν οι παραλογισμοί, οι αντιφάσεις, οι αυτοσχεδιασμοί και οι συμβολικές κινήσεις γεμάτο όμως από στρατηγικά τεχνάσματα και προπαγανδιστικές απάτες αλλά και αυταπάτες και από τα δυο στρατόπεδα των αντιμαχομένων (των καθεστωτικών και των εξεγερμένων και των Συμμάχων τους) ξεκίνησαν το Σάββατο 19 Μαρτίου 2011 η Γαλλία και η Βρετανία, αλλά αμέσως δε μετά και οι ΗΠΑ, με κάποιους ακόμη από τους Δυτικούς Εταίρους και με τη συμμετοχή ορισμένων Αράβων όπως το Κατάρ, τα Εμιράτα και άλλα Αραβικά Βασίλεια, τους βομβαρδισμούς των δυνάμεων του Καντάφι, με τη συμβολική ονομασία «ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ».
Την επιχείρηση στη Λιβύη ξεκίνησε η Γαλλία, που της έδωσε το όνομα του «πυρακτωμένου άνεμου» της Σαχάρας “ΧΑΡΜΑΤΑΝ” με γαλλικά μαχητικά, τα οποία έριξαν τις πρώτες βολές κατά την εισβολή στη Λιβύη, κατά αρμάτων του τυραννικού καθεστώτος Καντάφι.
Οι βομβαρδισμοί συνεχίσθηκαν και συνεχίζονται έκτοτε κατά κύματα από αέρα και θάλασσα με πυραύλους Τομαχόκ και διάφορα άλλα όπλα και στόχο τα συστήματα αεράμυνας της χώρας. Σήμερα βέβαια όλα έχουν πολλαπλασιαστεί και πολυπλοκοποιηθεί….
Όμως, το πρώτο κύμα των επιθέσεων, «το Γαλλικό» του Σαρκοζί απέτυχε και έτσι η «Συμμαχία των Προθύμων» άλλαξε τη δομή και την τάξη των δυνάμεων επίθεσης.

Ακολούθησε ένα δεύτερο κύμα με επικεφαλής πλέον τον σύγχρονο Αγαμέμνονα – Μπαράκ Ομπάμα, με καλύτερα αποτελέσματα, αλλά χρειάσθηκε να το διαδεχθεί και ένα τρίτο κύμα επιθέσεων και κύριος είδε πόσα άλλα ακόμη θα χρειασθούν μέχρι την επίτευξη του στόχου, την εξουδετέρωση του Καντάφι. Όμως όλοι ένοιωθαν ότι ο συντονισμός λείπει. Δηλαδή ….. το ΝΑΤΟ λείπει.
Από την αρχή του δεύτερου κύματος και μετά, επικεφαλής των οποίων ήταν οι ΗΠΑ, φάνηκε καθαρά ότι η Δύση (αλλά όχι μόνο) ανέλαβε στρατιωτική δράση στη Λιβύη, γιατί έχουν πια πολλοί από αυτούς που την συναπαρτίζουν υποκύψει εδώ και καιρό στο μεγάλο όνειρο και όραμα, αλλά και τον μεγάλο πειρασμό…. της εγκαταστάσεως δημοκρατικότερων καθεστώτων στην περιοχή, που όμως θα επιτρέπουν και σε αυτή, δηλαδή τη Δύση – με τις πολυεθνικές που διαθέτει – πιο άνετη εκμετάλλευση του των φυσικών πόρων της Μέσης Ανατολής αλλά και της Αφρικής, που αποτελεί “το μαύρο πετράδι” στης Γης το δαχτυλίδι.


Από την άλλη πλευρά, ο Καντάφι και οι «Τρώες» του υποσχέθηκαν στους αντιπάλους τους «ένα μακρύ πόλεμο, χωρίς όρια», ο οποίος ετοιμάστηκε να αναπτύξει δράση κατά των Συμμαχικών Δυνάμεων, που σφυροκοπούν από αέρος και θαλάσσης τις δυνάμεις της Δύσης και όχι μόνο, η οποία εφαρμόζοντας την απόφαση 1973 του 2011 του Συμβουλίου Ασφαλείας βρίσκεται και βομβαρδίζει σήμερα στη Λιβύη.

2. Επειδή όμως όλοι μετά από λίγο κατάλαβαν, ότι η έλλειψη ενότητας και πειθαρχίας στις αντικανταφικές δυνάμεις των Συμμάχων δεν επέτρεπαν αρκετά και σταθερά αποτελέσματα επί του εδάφους, η σκέψη τους πέταξε στο ΝΑΤΟ.
Όμως, στο ΝΑΤΟ σημειώθηκε εξ αρχής εμπλοκή, αφού η περίφημη παμψηφία του δε φαινόταν στον ορίζοντα.
Γερμανία και Τουρκία – η κάθε μια για άλλους λόγους – σημείωναν διαφωνίες και έτσι η «Συμμαχία των Προθύμων» – τουλάχιστο στο ΝΑΤΟ σαν σύνολο – δε φαινόταν πουθενά.
«Πρόθυμοι» και «απρόθυμοι» του ΝΑΤΟ αθροιστικά έδωσαν ΝΑΤΟική απραξία.
Έτσι η ΝΑΤΟική μηχανή αδρανοποιήθηκε και αχρηστεύτηκε επί του εδάφους πριν καν ξεκινήσει και για αυτό την κρίσιμη ώρα – όταν αυτή χρειαζόταν – δεν ήταν σε θέση να λειτουργήσει.
Ο διχασμός στις ΝΑΤΟικές δυνάμεις της επίθεσης έκοψε τους πρώτους ενθουσιασμούς, όσων σχεδίαζαν και υπολόγιζαν τον σύγχρονο περίπλου της Λιβύης, αλλά και της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής σαν εύκολη υπόθεση επί της αμμοδόχου – η οποία αντιθέτως αναγκάστηκε σε σκληρή προσγείωση επί του εδάφους, πριν καν να ξεκινήσει το εγχείρημα.

Αλλά τελικά η ενότητα του ΝΑΤΟ – έστω με τεχνάσματα, διορθώσεις και μπαλώματα επιστρατεύτηκε θέλοντας και μη για να ριχτεί -στη μάχη της Λιβύης. Σήμερα μια μέρα πριν από την επίσημη συμμετοχή του σ’ αυτή γίνονται οι τελικές επιδιορθώσεις στη “φάτσα” του – στην οποία συμμετέχει ακόμη και η Τουρκία – για να πετύχει τη θριαμβευτική είσοδό του στις επόμενες και αποφασιστικές φάσεις του Πολέμου της Ερήμου……

3. Ο Διχασμός στο Μέτωπο του ΟΗΕ – που πρόθυμα ή απρόθυμα – όμως με προφανή από όλους ιδιοτέλεια – άνοιξε την πόρτα στην εισβολή με την απόφαση 1973 του 2011 υπήρξε ακόμη πιο μεγάλος από το Διχασμό και την αχρήστευση του ΝΑΤΟ. Προχώρησε μάλιστα τόσο πολύ ο διχασμός, ώστε για πρώτη φορά στις θέσεις των ηγεμόνων ενός και μόνο βασιλείου της Ρωσικής Ομοσπονδίας – έφτασε ανάμεσα στον Μεντβέντεφ και τον Πούτιν – πετύχαινε ρεκόρ, το οποίο δεν είχε ποτέ στο παρελθόν ξανασημειωθεί με αποτέλεσμα την παγκόσμια κατάπληξη.
Το πρόβλημα του διχασμού, όμως, ήταν ακόμη μεγαλύτερο ανάμεσα στα Αραβικά Κράτη του Αραβικού Κόσμου, όπως και ανάμεσα σε πολλές- πάμπολες Αραβικές Κυβερνήσεις και τους Λαούς τους.
Εκεί οι διχασμοί και οι διακυμάνσεις στις θέσεις των Κυβερνήσεων και των λοιπών πολιτικο-κοινωνικών δυνάμεων ήταν παμμέγιστες.

Το τελικό αποτέλεσμα – που αυτή τη στιγμή καταγράφεται – με αφετηρία το ξεκίνημα με την απόφαση του ΟΗΕ – της σύγχρονης Αυλίδας της Τρωικής Εκστρατείας – είναι η πλήρης σύγχυση και αβεβαιότητα για το τι κάνει ο καθένας και που τελικά θέλει να καταλήξει στην προσπάθεια του για τη νέα κατάκτηση της Αφρικής.
Ίσως, μάλιστα, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι εκείνο, σύμφωνα με το οποίο ενώ όλοι – εκείνοι της «Συμμαχίας των Προθύμων» αλλά και της Συμμαχίας Σύμπραξης και Ανοχής των «Μη Προθύμων» – συμφωνούσαν στην απόφαση για επέμβαση – όπως έδειξε η απόφαση 1911 στον ΟΗΕ – μετά το ξεκίνημα και την έναρξη πραγματοποιήσεώς της, όλοι λίγο πολύ δίσταζαν και αμφέβαλαν για το τι θα ήταν το καλύτερο και για όλους μαζί και για τον καθένα ξεχωριστά. Γιατί μετά από λίγο ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί έβαζαν πάλι σε συζήτηση τα αρχικά ερωτήματα, που αφορούσαν το ξεκίνημα και την πορεία, τα μέσα και τους τρόπους, αλλά και ακόμη πιο πολύ, με ποιον θα έπρεπε να πάνε και ποιον να εγκαταλείψουν.

Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.) ως πολιτικό καταστάλαγμα των οιωνεί κοσμογονικών αλλαγών, που σημειώνονται και διατρέχουν στις μέρες μας το Αραβομουσουλμανικό τόξο στην Εγγύς Ανατολή, αλλά και την Βόρεια Αφρική- που πραγματοποιεί το “τρίτο κύμα” μετά τον Λώρενς της Αραβίας (πρώτο), τον Νάσερ (το δεύτερο), και τώρα τις εξεγέρσεις και επαναστάσεις κατά των σημερινών Αραβομουσουλμανικών Καθεστώτων (τρίτο) , που με ανατροπές και επαναστάσεις φέρνουν τις νέες αλλαγές στις πιο πάνω περιοχές – αλλά και ολόκληρη την Αφρική στις ανωτέρω (1-3) παρατηρήσεις που προκύπτουν από τα «σκληρά δεδομένα» της εξελισσόμενης πραγματικότητας πρόσθεταν δύο ακόμη.

4α) Το Ντόμινο των εξελίξεων, που είχε αφετηρία τα γεγονότα στην Τύνιδα – και κατέληξε στην εκδίωξη του Μπεν-Αλι και στην Αίγυπτο που κατέληξε στην εκδίωξη του Μουμπάρακ – αδιάφορο αν οι πιο πάνω εκδιώξεις δεν συντελέστηκαν με στρατιωτικά μέσα και ξένη επέμβαση – συνεχίζεται και στη Λιβύη – το οποίο εδώ λόγω σκληρής ένοπλης απάντησης από τον Καντάφι στις Εσωτερικές Επαναστατικές Δυνάμεις που επιδίωξαν να τον εκδιώξουν, όπως επίσης και στις εξωτερικές προσβολές ξένων ενόπλων παρεμβάσεων δε θα σταματήσει, αλλά είναι βέβαιο ότι έτσι ή αλλιώς θα συνεχισθεί και σε άλλες περιοχές όπως εκείνες της Υεμένης, της Συρίας, ίσως του Άντεν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και πλήθος άλλων κρατών του Αραβομουσουλμανικού τόξου των πιο πάνω περιοχών, που εμπεριέχονται στη Μέση Ανατολή, τη Βόρια Αφρική και ενδεχομένως ολόκληρη την Αφρική.


5α) Όμως τελικά για την κατάληψη της Τροίας και την επιστροφή της πολύφερνης Ελένης – που στην περιουσία της έχει τον πλούτο της Αφρικής – οι Θείες Ομηρικές ραψωδίες Ιλιάδα και Οδύσσεια, μας πληροφορούν και μας προειδοποιούν, ότι δε θα είναι αρκετές οι υποσχέσεις, οι όρκοι, οι θυσίες στην Αυλίδα (η απόφαση επέμβασης στην Λιβύη) ούτε ακόμη κι αν όλοι όσοι μαζεύτηκαν και συμφώνησαν σε αυτή, για την εκπόρθησή της. Χρειάζονται αγώνες και θυσίες τόσες και τέτοιες, ώστε ακόμη κι αν οι σημερινοί οπαδοί της Σταυροφορίας για την καθυπόταξη της Μέσης Ανατολής, αλλά και της Αφρικής αν συμφωνούν, χρειάζεται στην πράξη να βρεθούν πολλοί Αχιλλείς και Οδυσσείς για όσα χρειάζεται να γίνουν και να ακολουθήσουν και κανένας δε γνωρίζει αν η “λυκοφιλία”, που ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα-περιπέτεια θα αντέξει τις δοκιμασίες που είναι βέβαιο πως θα περάσει σε βάθος χρόνου.

Αλλά και αν ακόμη ο επιτήδειος Οδυσσέας πετύχει μέσα από κάποιο Δούρειο Ίππο την εκπολιόρκιση της Τροίας και την καταστροφή των δυνάμεων του Πρίαμου και των Τρώων, η επιστροφή στις πατρίδες των ενδεχόμενων νικητών θα χρειασθεί πράγματι μια άλλη, ακόμη μεγαλύτερη Οδύσσεια από εκείνη των αρχαίων επών, που περιγράφει ο Όμηρος στα Αρχαία ‘Επη και εδώ πρέπει να επισημάνουμε και τον ρόλο που θα έχουν παίξει κάποιοι Αραβομουσουλμάνοι.
Η περιπέτεια του Οδυσσέα και των συντρόφων του και η Οδύσσειά τους είναι βέβαιο, ότι δε θα μπορέσει να περιγράψει συμβολικά όλα όσα είναι δυνατό να σημειωθούν γιατί ο αρχικός σχεδιασμός δεν κατάφερε να αγκαλιάσει όλες τις ενδεχόμενες εξελίξεις, αλλά και τις αντιδράσεις των ηρώων των έργων ενός τέτοιου εγχειρήματος, ίσως γιατί ολόκληρος ο αρχικός σχεδιασμός ήταν και παραμένει για το «χρυσόμαλλο δέρας» που καθένας από όσους ενεργά θα συμμετέχουν διεκδικεί για τον εαυτό του.
Οι πολιτικοί παρατηρητές, που σχολιάζουν στις ιστοσελίδες μας τις εξελίξεις (Π.Π.-Σ.Ι.Ε.) κρίνοντας με βάση μια ενδεχόμενη εκ των υστέρων πρόγνωση παρατηρούν, ότι όσοι πιο πάνω ενδεχόμενα – κύρια για τον περίπλου της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, που εμείς υποστηρίζουμε πως μπήκε μπροστά από τη Δύση και όχι μόνο – θα παρατηρήσουν, ότι μπορεί να αποτελεί αυθαίρετη ονειροφαντασία, γιατί έξω από τα επεισόδια στη Λιβύη τίποτε άλλο δεν μπορεί να προεκταθεί και να περιληφθεί σε μια τέτοια περιγραφή. Θα μπορούσαν να αντιπαρατηρήσουν ότι αυτό μεν είναι αληθινό, αλλά οι αντιλέγοντες κλείνουν τα μάτια σε μια απαστράπτουσα νέα αλήθεια, που ήδη κατά τον 21ο αιώνα εμφανίζεται στις κοσμογονικές εξελίξεις που σημειώνονται κατ’ αυτό και όπου τον πρώτο ρόλο παίζει πια η κατάκτηση του παγκόσμιου πλούτου έναντι οποιασδήποτε θυσίας.
Ίσως για αυτό θα πρέπει να θεωρούμε την «Αυγή της Οδύσσειας» μια κάποια πρώτη μαρτυρία για τον περίπλου των περιοχών που σήμερα αλλάζουν και μεταλλάσσονται σε «δημοκρατίες», αλλά με πολύ πικρό αντίτιμο υπέρ τρίτων, αφού σε πολλές περιπτώσεις θα χρειασθεί να αποκρούσουν έντεχνες παγίδες και επιθέσεις για τη λεηλασία του τοπικού πλούτου από τις ξένες πολυεθνικές.

Συνομολογώ, βέβαια, ότι για κάθε τέτοιου τύπου ευφάνταστο «ταξίδι» χρειάζεται και κάτι άλλο… Το μάτι των Λαιστρυγόνων και των Κυκλώπων να’χεις… Όμως αυτό λίγοι πολύ λίγοι από τους κοινούς θνητούς, το διαθέτουν γιατί έχει ανάγκη από τη σοφία των Θεών του Ολύμπου, όπως π.χ. της Αθηνάς, αν όχι τη δύναμη του Δία….
Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες μπροστά σου δε θα βρεις αν δεν τους κουβαλάς πάντα μαζί σου…

Tags

Απάντηση

Back to top button
Close
Close